ดันเจี้ยนใต้บาดาล

แรงกดดันมหาศาลจากเบื้องล่างทำให้อากาศรอบกายราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น กลิ่นอายความอับชื้นของโคลนตมและซากซากปะการังโบราณโชยเข้าจมูก พร้อมกับเสียงหึ่งต่ำๆ ที่ดังมาจากแกนกลางของผืนดิน ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายหลับใหลที่กำลังบิดขี้เกียจ เรย์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสในความมืดมิด ทว่าสิ่งเดียวที่เขารับรู้ได้ชัดเจนในวินาทีนี้ไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อพลังชีวิตของมอนสเตอร์ลับที่พุ่งทะยานเกินขีดจำกัดบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซ หากแต่เป็นสัมผัสอุ่นจัดบริเวณข้อมือข้างซ้าย ปลายนิ้วของเซนไม่ได้แค่กุมไว้เพื่อดึงหลบกระแสพลังงาน... แต่มันกระชับแน่น ราวกับต้องการตอกย้ำว่าท่ามกลางความโกลาหลและการพังทลายของชั้นหินใต้บาดาลแห่งนี้ เขายังคงยืนอยู่เคียงข้างอีกฝ่ายอย่างมั่นคง "อย่ามองหน้าจอนานเกินไปค่ะเรย์... เดี๋ยวจะลืมวิธีหายใจเอาเสียเปล่า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะเจือความเย้าแหย่อยู่เสมอกลับราบเรียบและจริงจังเป็นพิเศษในยามนี้ เซนขยับตัวเข้ามาชิดอีกนิดจนไหล่แทบแนบกัน แผ่นหลังของกิลด์มาสเตอร์หนุ่มสะท้อนแสงเรืองรองจางๆ จากทักษะติดตัวที่ถูกเปิดใช้งานไว้เพื่อป้องกันไอพิษจากใต้พื้นดิน เรย์เม้มปากเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ความเคยชินในการวิเคราะห์ตัวเลขและคำนวณความน่าจะเป็นทำให้เขาเกือบเผลอสะบัดข้อมือออกตามสัญชาตญาณความเกรงใจ แต่เพราะความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านผิวสัมผัสนั่นแหละที่ทำให้เขายอมผ่อนลมหายใจยาวออกมา แล้วพยักหน้ารับเงียบๆ "ผมไม่ได้ลืมวิธีหายใจครับ... เอ่อ, ค่ะ" เรย์เกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกไปจนต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามในใจอย่างกะทันหัน พร้อมกับเบนสายตาไปยังพิกัดที่พื้นดินกำลังปริแตก "แต่ถ้าเรายังยืนอยู่ตรงนี้อีกสามวินาที แรงสั่นสะเทือนระดับเจ็ดจุดห้าจะทำให้เรากลายเป็นปุ๋ยใต้ทะเลสาบซะก่อนที่จะได้เห็นหน้าตาของเจ้าตัวข้างล่างนั่นนะคะ" "ถ้างั้นก็วิ่งตามฉันมาให้ทันก็พอค่ะ" สิ้นคำพูด เซนก็ไม่รอช้า มืออีกข้างตวัดดาบยาวเล่มโปรดออกจากฝัก ปล่อยออร่าสีครามเข้มพุ่งทะยานเป็นแนวโค้งเพื่อผ่าม่านน้ำและแรงดันอากาศที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น ทั้งสองพุ่งตัวลงสู่รอยแยกใต้บาดาลที่ทอดตัวลึกลงไปในความมืดมิดอย่างไร้ก้นบึ้ง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนผ่านจากความอึดอัดเป็นความเย็นยะเยือกที่กัดกินผิวเนื้อ เมื่อพวกเขาดิ่งลึกผ่านชั้นหินปะการังเรืองแสง สภาพแวดล้อมเบื้องล่างก็ปรากฏแก่สายตา—มันคือซากปรักหักพังของนครโบราณที่จมอยู่ใต้ก้นบึ้งมหาสมุทร เสาหินขนาดมหึมาส刻ด้วยอักษรเวทมนตร์โบราณที่ยังคงเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ทว่าบัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยเมือกสีดำสนิท และกลุ่มก้อนของมอนสเตอร์ระดับบอสที่กำลังดิ้นพล่านด้วยความคลุ้มคลั่ง "ระวังมุมซ้ายค่ะสิบนาฬิกา" เรย์เอ่ยเตือนพร้อมกับดีดนิ้วสร้างม่านพลังบาเรียบางเบาขึ้นสะท้อนการโจมตีของเงาประหลาดที่พุ่งเข้าใส่จากมุมอับได้อย่างเฉียดฉิว เซนเหลือบมองนักวิเคราะห์หนุ่มที่กำลังรัวนิ้วกลางอากาศเพื่อคำนวณเส้นทางหลบหลีก มุมปากหยักลึกยกย้ำขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ "การอ่านทางการเคลื่อนไหวของเธอยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิมเลยนะคะ เรย์" "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชมกันนะคะเซน! ดูค่าความต้านทานเวทมนตร์ของพวกมันสิ มันกำลังลดฮวบลงเพราะไอระเหยจากใจกลางรอยแยก... แปลว่าพวกมันไม่ได้กำลังอาละวาด แต่มมันกำลัง 'ถูกปลุก' ต่างหาก!" เรย์ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาสีเข้มสะท้อนภาพของกลุ่มก้อนพลังงานสีแดงฉานที่กำลังก่อตัวขึ้นเบื้องล่าง โครงสร้าง World-building ของเกมในโซนนี้ถูกออกแบบมาอย่างสมเหตุสมผล การที่มอนสเตอร์ระดับตำนานรวมตัวกันในจุดเดียว ย่อมหมายถึงการมี ‘ตัวกระตุ้น’ บางอย่างที่ทรงพลังพอกดทับกฎเกณฑ์ทั้งหมดของระบบ และเมื่อพวกเขาเคลื่อนตัวมาถึงลานกว้างใจกลางนครบาดาล กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งปะทะเข้าเต็มอกจนแทบหยุดหายใจ กลางลานพิธีโบราณ ร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่คล้ายคลึงกับมังกรทะเลลึกแต่มีระยางค์นับร้อยกำลังนอนขดตัวอยู่ ดวงตาสีทองอร่ามข้างหนึ่งค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของผู้เล่น แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง... บนหัวของมอนสเตอร์ตัวนั้น ปรากฏสัญลักษณ์ไอคอนสีทองอร่ามที่นักเล่นเกมทุกคนต่างคุ้นเคยดี มันคือสัญลักษณ์ของ 'เควสต์ลับระดับความยากสูงสุด' ที่ไม่มีใครเคยค้นพบมาก่อนในประวัติศาสตร์ของเซิร์ฟเวอร์ และเหนือสัญลักษณ์นั้น มีข้อความแจ้งเตือนจากระบบดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก [แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่น ‘เรย์’ และผู้เล่น ‘เซน’ ได้ค้นพบ ‘ประตูเชื่อมต่อมิติมายา’ ดันเจี้ยนลับระดับ SSS: ห้วงสมุทรมรณะ] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้เสียสละคนแรกจะต้องถูกกลืนกินโดยเจตจำนงแห่งความมืด เพื่อแลกกับการเปิดผนึกชั้นที่สองของดันเจี้ยน] เซนชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความตรงหน้าก่อนจะหันกลับมามองเรย์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ขณะเดียวกัน พื้นดินใต้เท้าของเรย์ก็เริ่มยุบตัวลงอย่างกะทันหัน แรงดึงมหาศาลจากเบื้องล่างกระชากข้อเท้าของเขาให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดโดยไม่ทันตั้งตัว! "เรย์!" เซนพุ่งตัวเข้าไปคว้ามือเรียวไว้ได้ทันในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ทว่าแรงดึงกลับมีมหาศาลเกินกว่าจะต้านทานไหว ร่างของกิลด์มาสเตอร์หนุ่มถูกดึงตามลงไปในหลุมดำเบื้องล่างพร้อมกับเรย์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนที่สติและการเชื่อมต่อกับโลกภายนอกจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิด เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบก็ดังขึ้นซ้ำอีกครั้งข้างใบหูของเรย์ พร้อมกับเงาสورسอันคุ้นเคยของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกสีดำสนิทเบื้องหน้า—บุคคลที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในดันเจี้ยนใต้บาดาลแห่งนี้... [คำเตือน: ตรวจพบตัวตนปริศนา ‘ผู้ดูแลระบบหมายเลข 00’ กำลังเข้าควบคุมการสนทนา...] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับใต้บาดาลนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!