เซนในโหมดหึงหวง

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของไอศวรรย์โบราณไม่ได้มาจากสภาพอากาศ หากแต่แผ่ซ่านออกมาจากจิตสังหารที่ถูกกดทับไว้ภายใต้รอยยิ้มสุภาพของเซน กิลด์มาสเตอร์แห่ง ‘รัตติกาลนิรันดร์’ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้พ่าย เรย์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กระเพื่อมผ่านชั้นบรรยากาศรอบตัว ปลายนิ้วเรียวสวยของอดีตโปรเพลเยอร์ชะงักค้างอยู่บนหน้าต่างอินเทอร์เฟซควบคุมระบบ เขาไม่ได้หวาดกลัวเงาดำมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ทว่าเขากำลังคำนวณความน่าจะเป็นในการรับมือกับแขกไม่速เชิญกลุ่มนี้ด้วยต้นทุนที่ต่ำที่สุดต่างหาก "พวกมันมีกันหกคน...มาจากกิลด์ ‘โล่เหล็กทมิฬ’ สินะคะ" เรย์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองผ่านช่องว่างของซากเสาหินโบราณที่สลักลวดลายวิจิตร "ถูกต้องครับ" เซนตอบรับทันควัน น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบจนน่ากลัว ทว่าดวงตาสองสีคู่นั้นกลับไร้ซึ่งประกายความขบขัน ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวขึ้นมาบังหน้าเรย์ไว้ครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เป็นการกระทำที่เปี่ยมด้วยสัญชาตญาณการปกป้องอย่างแนบเนียน "ดูเหมือนว่าข่าวเรื่องที่เราค้นพบห้องสมุดลับแห่งนี้จะรั่วไหลเร็วกว่าที่คาดไว้... หรือพูดให้ถูกคือ มีหนูสกปรกบางตัวแอบดมกลิ่นตามเรามาตั้งแต่ชั้นที่สามแล้วล่ะครับ" ฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเกราะกระทบกันดังขึ้นเป็นจังหวะสะท้อนก้องกังวานในโถงหินอับชื้น ผู้นำของกลุ่มผู้มาใหม่คือ ‘การ์เน็ต’ รองหัวหน้ากิลด์โล่เหล็กทมิฬ ชายร่างยักษ์ผู้สวมชุดเกราะหนักเต็มยศ ใบหน้ามีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มถึงคาง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหนาเมื่อเขาเห็นเป้าหมายยืนอยู่ตรงหน้า "ฮ่าๆๆ นึกว่าใคร ที่แท้ก็คือกิลด์อันดับหนึ่งกับ... นักวิเคราะห์หน้าใหม่ที่กำลังเป็นกระแสอยู่นี่เอง" การ์เน็ตหัวร่อในลำคอ ดวงตาส่อแววโลภละโมบขณะจดจ้องไปยังเรย์ "ได้ข่าวว่าพวกนายกวาดไอเทมระดับตำนานไปหลายชิ้นจากดันเจี้ยนนี้ แบ่งมาทางนี้สักครึ่งหนึ่ง แล้วพวกเราจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นว่าพวกนายมาที่นี่... ดีไหมล่ะ?" บรรยากาศในโถงกว้างอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เรย์ถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย เขาเกลียดการเจรจากับคนประเภทที่ไม่เข้าใจเหตุผลที่สุด นัยน์ตาสสีนิลมองเลยผ่านร่างของการ์เน็ตไปสำรวจสมาชิกอีกห้าคนที่กระจายตัวปิดล้อมเส้นทางถอยร่น ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับริมฝีปากเอ่ยคำใด เซนก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าของเซนในยามนี้ช่างเย็นชาและกดดันยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับสัมผัส ด้ามจับดาบยาวที่เหน็บอยู่ข้างเอวขยับออกห่างจากฝักเพียงหนึ่งมิลลิเมตร ทว่าแรงกดดันทางจิตวิญญาณระดับสูงกลับพุ่งทะยานจนมอนสเตอร์รอบบริเวณถึงกับหมอบกราบลงกับพื้น "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากครับ... น่าเสียดายที่ผมเป็นคนหวงของ" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่เฉือนเนื้อคนฟังได้ "โดยเฉพาะสิ่งของที่อยู่ข้างหลังผม... ไม่มีทางที่ผมจะยอมให้สายตาโลภ หรือแม้แต่เงา ของใครหน้าไหนมารบกวนเด็ดขาด" คำพูดนั้นไม่ได้เจาะจงแค่การปกป้องสมบัติในดันเจี้ยน ทว่าน้ำเสียงและประกายตาที่เซนใช้มองไปยังการ์เน็ตตอนที่เหลือบสายตากลับมามองเรย์แวบหนึ่ง... มันคือประกาศิตแห่งความเป็นเจ้าของที่ชัดเจนเสียจนเรย์รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างหาสาเหตุไม่ได้ "เห A-Rank หน้าเลือดนี่! อย่าคิดว่ามีชื่อเสียงแล้วจะกร่างใส่พวกเราได้นะเว้ย!" ลูกน้องคนหนึ่งของการ์เน็ตทนไม่ไหว ชักขวานยักษ์พุ่งเข้าใส่เรย์จากมุมอับโดยไม่ทันให้ตั้งตัว *ฉับพลัน!* โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดนิ่งชั่ววินาที เรย์ยังไม่ทันได้ขยับมือหยิบมีดสั้นประจำตัวด้วยซ้ำ เงาสودสายหนึ่งก็พุ่งผ่านหน้าเขาไปด้วยความเร็วเหนือแสง ประกายแสงสีม่วงเข้มวาบขึ้นเพียงครั้งเดียว เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยร่างของมือลอบสังหารที่กระเด็นย้อนกลับไปกระแทกผนังหินอย่างรุนแรง กระอักเลือดออกมาคำโตก่อนจะหมดสติกลายเป็นแสงสีขาวหายไปในพริบตา เซนยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับเขาไม่เคยขยับตัวไปไหนเลยแม้แต่น้าวเดียว ทว่าดาบในมือกลับปรากฏคราบพลังงานเวทมนตร์สีดำจางๆ ที่กำลังสลายตัว "ผมเกลียดที่สุด... เวลาที่มีแมลงวันบินเข้าใกล้คนของผมมากเกินไป" เซนกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา การ์เน็ตหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลซก อาการฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญหน้ากับความต่างชั้นที่ห่างกันราวฟ้ากับเหว ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์และเซนพร้อมกันอย่างกะทันหัน [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการปลุกพลังงานปริศนาในรัศมี 50 เมตร] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: 'ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญาโบราณ' เริ่มต้นทำงาน] [คำเตือน: ผู้เล่นเรย์และผู้เล่นเซนถูกกำหนดให้เป็น 'เป้าหมายการกวาดล้าง' จากพลังงานที่หลับใหล... และดูเหมือนว่า เงาดำที่กำลังโอบล้อมพวกคุณอยู่ จะไม่ใช่ฝีมือของกิลด์โล่เหล็กทมิฬอีกต่อไปแล้ว...] เรย์เบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อตัวเลขพลังชีวิตของมอนสเตอร์ลับที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นดินพุ่งพรวดขึ้นจนเกินขีดจำกัด ขณะที่เซนหันกลับมาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น ราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของกันและกัน ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่งทีละน้อย... ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน" เสมอมานะคะ!