กลยุทธ์รับมือกับคนมากกว่า

"ระบบกำลังเล่นตลกกับเราหรือว่านี่คือจุดจบของบั๊กอย่างฉันกันแน่คะ?" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองข้อความสีแดงฉานที่ยังคงกะพริบถี่ๆ อยู่บนหน้าจอโฮโลแกรม เลข 7... 6... 5... วินาทีที่นับถอยหลังดูเหมือนจะกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงวิ้งแหลมบาดหู แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ใจเย็นได้ไม่ใช่เพราะความกลัว ทว่าเป็นความรู้สึกที่ว่า 'เกมกำลังเริ่มสนุกจริงๆ เสียที' "เรย์ อย่าลืมหายใจสิคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่เปี่ยมด้วยความมั่นคงดังขึ้นจากด้านหลัง เซนขยับเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเขา นิ้วเรียวยาวของกิลด์มาสเตอร์เอื้อมมาปิดหน้าต่างระบบนั้นลงด้วยท่าทีราบเรียบ ราวกับว่าภารกิจระดับ SSS ที่พร้อมจะลบตัวตนของเรย์ทิ้งไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร "เซน... นายเห็นใช่ไหม? ระบบมองว่าฉันเป็นไวรัส" เรย์หันกลับไปสบตาชายหนุ่ม ดวงตาของเขาดูเหมือนมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง "เห็นค่ะ" เซนตอบสั้นๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงกิลด์ที่กำลังถูกดัดแปลง "และเพราะเห็น... เราถึงต้องทำลายทฤษฎีความน่าจะเป็นของพวกมันทิ้งเสียตั้งแต่วันนี้" ภายในห้องโถงหลักของกิลด์ที่เคยดูโอ่อ่า ตอนนี้เต็มไปด้วยพิมพ์เขียวของระบบป้องกันที่เรย์เป็นคนร่างขึ้นมาเองด้วยความละเอียดระดับมิลลิเมตร เรย์เชื่อในเรื่องของ 'กลยุทธ์รับมือกับคนมากกว่า' เสมอ ในเมื่อระบบเกมจะส่ง 'ผู้พิทักษ์' หรือกองทัพบอทมาลบตัวตนของเขา เขาก็จะเปลี่ยนพื้นที่กิลด์แห่งนี้ให้กลายเป็นเขาวงกตแห่งกับดักที่แม้แต่พระเจ้าของเกมก็คาดไม่ถึง "เซนคะ การใช้กลไกแรงโน้มถ่วงแบบย้อนกลับที่เสาต้นที่สี่ ถ้าเราผสานกับวงจรเวทมนตร์จากผลึกคริสตัลที่นายไปหามาได้ มันจะสร้างพื้นที่กึ่งสุญญากาศได้ใช่ไหมคะ?" เรย์ถามขณะวางอุปกรณ์ชิ้นสุดท้ายลงบนแผงควบคุม เซนพยักหน้าพลางขยับนิ้วร่ายเวทอาคมเสริมแรงป้องกันรอบตัวอาคาร "ได้ค่ะ แต่ผลลัพธ์คือการดึงค่ามานาจากผู้บุกรุกมาใช้เป็นเชื้อเพลิงให้กับระบบเอง เรย์... วิธีนี้อันตรายมากนะ หากพวกเขามาจำนวนมากเกินไป ระบบของกิลด์อาจจะระเบิดได้เลย" "ถ้าไม่เสี่ยง ก็เท่ากับเรานอนรอความตายให้ระบบลบทิ้งนั่นแหละค่ะ" เรย์แค่นยิ้ม มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูดุดันและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน "ฉันไม่ยอมให้ตัวเองถูกลบทิ้งแค่เพราะเป็น 'ตัวแปร' ที่ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้นหรอกนะคะ" บรรยากาศภายในกิลด์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเงียบงันเริ่มถูกแทนที่ด้วยเสียงการทำงานของเครื่องจักรกลเวทมนตร์ที่ซับซ้อน เรย์ไม่ได้เพียงแค่ตั้งรับ แต่เธอกำลังเขียนเงื่อนไขใหม่ให้กับพื้นที่นี้ เธอวางแผนให้ทุกตารางนิ้วเป็นอาวุธ ไม่ว่าจะเป็นพื้นกระเบื้องที่สลับตำแหน่งได้ตามจังหวะการก้าว หรือแม้แต่ภาพวาดบนผนังที่ซ่อนปืนกลเวทมนตร์เอาไว้ ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังตรวจสอบจุดสุดท้าย เรย์ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง "เซนคะ... นายรู้สึกไหม? ข้อมูลในอากาศ... มันเปลี่ยนไป" เซนหยุดชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นคมกริบ เขากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะพุ่งตัวมาบังเรย์ไว้ด้านหลัง ทันใดนั้น ความกดอากาศภายในห้องโถงก็ลดต่ำลงจนน่าอึดอัด เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ดังขึ้นจากทุกทิศทาง เหมือนมีนับพันเสียงกำลังสาปแช่งการมีตัวตนของเรย์ [ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'หน่วยตรวจสอบเงา'] [สถานะ: การป้องกันถูกละเลย... การโจมตีทางตรงเริ่มขึ้นใน 3... 2... 1...] "มันมาแล้ว" เรย์กัดฟันกรอด นิ้วของเธอรัวลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงเพื่อกระตุ้นมาตรการฉุกเฉิน "เซน! เปิดเกราะป้องกันชั้นที่สามเดี๋ยวนี้!" เซนไม่ได้ถามเหตุผล เขาพุ่งตัวออกไปที่ใจกลางห้องโถง ก่อนจะปลดปล่อยพลังงานสีครามจางๆ ออกมาเป็นระลอกคลื่น พลังของเขาไม่ได้ทำลาย แต่เป็นการ 'หักเห' พื้นที่ว่างรอบกิลด์ให้บิดเบี้ยวจนศัตรูที่กำลังพุ่งเข้ามามองเห็นภาพลวงตาที่ซ้อนทับกันเป็นร้อยชั้น ทว่า... สิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่กองทัพบอทอย่างที่คาดการณ์ไว้ เงาสีดำทมิฬหลายสิบร่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พวกมันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน แต่ละร่างมีใบหน้าที่เลือนลางและมีดสั้นที่ส่องแสงสีม่วงอาบพิษร้ายแรง พวกมันเคลื่อนไหวไร้เสียง ราวกับไม่ใช่ผู้เล่นแต่เป็น 'คำสั่งลบ' ที่มีชีวิต เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นหนึ่งในเงาเหล่านั้นพุ่งตรงมาที่เซนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าค่าสถานะที่ระบบเกมกำหนดไว้ "เซน ระวังข้างหลัง!" เรย์ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธอไม่ได้กดปุ่มป้องกัน แต่กลับโยน 'ไวรัสคำสั่ง' ที่เธอแอบเขียนไว้ในตอนที่เริ่มเข้าเกมลงสู่พื้นใจกลางของห้องโถง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเกิดขึ้นทันทีที่รหัสลับถูกกระตุ้น กลไกทั้งหมดที่เธอวางไว้ทำงานพร้อมกัน พื้นที่กิลด์กลายเป็นพายุหมุนของมานาและแรงโน้มถ่วง แต่ทว่า... ท่ามกลางพายุนั้น เงาสีดำที่พุ่งเข้าหาเซนกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย มันหยุดชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเอียงคอที่ไร้ดวงตามามองเรย์ "พบตัวแปร... ยืนยันเป้าหมาย... เริ่มต้นการทำลายล้างสถานะผู้เล่น..." เสียงเครื่องจักรกลที่ฟังดูคล้ายเสียงของเรย์เองดังออกมาจากปากของเงาสีดำตนนั้น ทำให้เรย์ตัวชาไปชั่วขณะ เธอกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่ากลัวที่สุด... ไม่ใช่แค่ศัตรูจากภายนอก แต่เป็น 'ตัวตน' ของเธอเองที่ถูกระบบคัดลอกไปใช้เป็นเครื่องมือสังหาร "เรย์... ฟังฉันนะ" เซนหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเด็ดเดี่ยวจนน่าตกใจ "ไม่ว่าระบบจะทำอะไร แต่นั่นไม่ใช่เธอ" เขากระโดดข้ามรัศมีการโจมตี คว้ามือเรย์ไว้แน่น ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้เรย์ใจสั่นระรัว "ในฐานะกิลด์มาสเตอร์ของเธอ... ฉันสั่งให้เธอล็อกเอาต์ออกไปเดี๋ยวนี้ ส่วนที่เหลือ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสิ่งที่ฉันเป็นจริงๆ ก็พอ" ก่อนที่เรย์จะทันได้ทักท้วง ร่างของเซนก็เปลี่ยนไป รัศมีสีครามรอบตัวเขาขยายกว้างจนกลายเป็นแสงสีขาวที่สว่างจ้าจนมองไม่เห็นสิ่งใด และในวินาทีที่แสงนั้นกลืนกินทุกอย่าง ระบบก็ได้ประกาศข้อความสุดท้ายที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น [ภารกิจ SSS: ลบตัวตนของผู้พิทักษ์... ผู้เล่น 'เซน' ยืนยันสถานะ: ตัวตนจริงคือ System Override... คำสั่งลบตัวตนถูกโอนย้ายไปยังกิลด์มาสเตอร์... เรย์... ลาก่อน] หวังว่าตอนที่ 34 นี้จะทำให้คุณนักอ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรย์และเซนเสมอมาค่ะ!