บาดแผลจากการต่อสู้

เสียงแจ้งเตือนระบบที่ตัดขาดลงอย่างกะทันหัน ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเรย์ราวกับเสียงระฆังมรณะ ค่า HP ของเขาดิ่งลงจนแตะเส้นสีแดงฉาน หน้าจออินเทอร์เฟซเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวราวกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก ตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนสถานะ *[System Override Error]* สลับกับข้อความ *[Critical Condition]* จนแสบตา กลิ่นอายความเย็นเยือกของข้อมูลดิจิทัลที่รั่วไหล คละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นสนิมเหล็กของเลือดในเกม ร่างกายของเรย์ทรุดฮวบลงกับพื้นห้องควบคุมใต้ดินที่เต็มไปด้วยเศษซากโค้ดโปรแกรมกระจัดกระจาย แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงกระพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนใบหน้าซีดเผือดที่ไร้ซึ่งสีเลือดของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่ม ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและแผนการอันแยบคาย บัดนี้กลับหรี่ลงอย่างอ่อนแรง ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว ทุกครั้งที่หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ความเจ็บปวดราวกับกระดูกนับร้อยชิ้นถูกบดละเอียดก็แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย "บ้าจริง... คำสั่งบ้าอะไรกัน..." เรย์เค้นเสียงแหบพร่าออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ปลายนิ้วที่สั่นเทาพยายามจะยกขึ้นเพื่อปัดหน้าต่างสถานะ แต่ทว่ากล้ามเนื้อทุกมัดกลับปฏิเสธการตอบสนอง ผลกระทบจากการฝืนรับภารกิจระดับ SSS [ลบตัวตนของผู้พิทักษ์] ทำให้ระบบประสาทของเขาได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง เกินกว่าที่ขีดจำกัดของผู้เล่นทั่วไปจะรับไหว ทว่า ในความมืดมิดและหนาวเหน็บที่กำลังคืบคลานเข้ามาเพื่อกลืนกินสติสัมปชัญญะ อ้อมแขนที่คุ้นเคยก็ตวัดเข้าโอบประคองแผ่นหลังของเขาไว้อย่างมั่น and นุ่มนวล ไอความร้อนอุ่นๆ จากร่างของอีกฝ่ายถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าที่ขาดวิ่นเข้ามา ช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บของข้อมูลที่กำลังกัดกินร่างของเขาได้เพียงเล็กน้อย เรย์พยายามปรือตาขึ้นมอง ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเหนื่อยล้า แต่เขากลับจำโครงหน้าคมคายและแววตาที่ฉายแวววิตกกังวลอย่างชัดเจนได้เป็นอย่างดี "...เซน?" เสียงเรียกนั้นเบาหวิวเสียจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงหึ่งๆ ของเครื่องจักรที่พังเสียหาย เซนไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาในทันที นิ้วเรียวยาวที่มักจะนิ่งสงบและเต็มไปด้วยความมั่นใจในทุกย่างก้าว บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เอื้อมมือไปกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อปิดกั้นสัญญาณภายนอกทั้งหมด แสงสีฟ้าจากฮอโลแกรมรอบตัวค่อยๆ หรี่แสงลงเหลือเพียงแสงสลัวสีอำพันที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง กิลด์มาสเตอร์ผู้ทรงอำนาจและไร้พ่ายแห่งโลก VRMMO บัดนี้กำลังคุกเข่าลงข้างกายเขา แววตาสีรัตติกาลที่เคยเรียบนิ่งอย่างไร้คลื่นอารมณ์ กลับไหววูบอย่างรุนแรงจนแทบจะซ่อนความรู้สึกเอาไว้ไม่มิด "อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยค่ะ เรย์" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มและสั่นเครือเล็กน้อย เป็นโทนเสียงที่เรย์ไม่เคยได้ยินมาก่อนในรอบหลายเดือนที่รู้จักกัน มันไม่ใช่เสียงของ AI ระบบที่ถูกตั้งโปรแกรมมาอย่างไร้ชีวิตชีวา แต่เป็นเสียงของมนุษย์ที่มีหัวใจและความรู้สึกจริงๆ เซนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือข้างหนึ่งประคองศีรษะของเรย์ให้พิงแนบกับไหล่ของตนอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ ตัวตนของเรย์จะแตกสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟูระดับสูง แสงสีเขียวมรกตอ่อนละมุนค่อยๆ เปล่งประกายออกมาจากฝ่ามือของเซน ไหลซึมเข้าสู่บาดแผลฉีกขาดตามลำตัวของเรย์อย่างช้าๆ "คุณ... ทำไมถึง..." เรย์กัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดเมื่อเวทมนตร์ฟื้นฟูเริ่มปะทะกับพิษของโค้ดระบบที่ตกค้าง "ฉันบอกแล้ว... ว่าให้ถอยไป... ภารกิจนั้นมันเป้าหมายที่ถูกตั้งไว้เพื่อกำจัดฉันคนเดียว..." "แล้วคุณคิดว่าฉันจะยืนดูคนที่ตัวเอง... ยืนดูคนในกิลด์ต้องถูกลบหายไปต่อหน้าต่อตาได้หรือยังไงคะ?" เซนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงมีความดุดันเจือความตัดพ้ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่เรย์ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า 'กิลด์มาสเตอร์กับลูกน้อง' จะนิยามได้ "เรย์ คุณชอบคำนวณความน่าจะเป็น ชอบวางแผนเพื่อความอยู่รอดของทุกคน... แต่ทำไมเวลาที่เป็นเรื่องของตัวเอง คุณถึงใจร้ายกับตัวเองขนาดนี้?" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบงันของห้องควบคุมที่เสียหาย บทสนทนาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยความลับมาตลอดหลายสัปดาห์ บัดนี้กลับถูกลดทอนลงเหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลือกนอกอันแข็ง "ฉันไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ เซน..." เรย์หลบสายตาไปมองที่พื้นพลางหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ "ฉันก็แค่... คนเห็นแก่ตัวที่หนีความจริงจากโลกภายนอกเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในเกมนี้ การที่ตัวตนของฉันถูกลบ มันอาจจะเป็นจุดจบที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้วก็ได้..." *เพี๊ยะ!* (เสียงกระทบเบาๆ ของฝ่ามือที่แตะลงบนไหล่) ไม่ใช่การลงโทษที่รุนแรง แต่เป็นสัมผัสที่หนักแน่นพอจะเรียกสติของเรย์ให้กลับคืนมา เซนขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มของเขา แววตาสีรัตติกาลฉายประกายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน "อย่าพูดจาไร้สาระแบบนั้นอีกเด็ดขาดค่ะ, เรย์" เซนกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงจริงจังจนทำให้หัวใจของอดีตโปรเพลเยอร์กระตุกวูบ "คุณอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นแค่ผู้เล่นธรรมดา หรือเป็นแค่ตัวหมากในเกมกระดานนี้... แต่สำหรับฉันแล้ว... ตัวตนของคุณมันมีความหมายมากกว่าโค้ดโปรแกรมหรือภารกิจใดๆ ทั้งสิ้น" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ เสียงเตือนภัยของระบบที่เคยหนวกหูเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของคนทั้งคู่ เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาจากกลางอก ลามเลียไปจนถึงใบหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาบ้าง แม้ร่างกายจะยังคงปวดร้าว แต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเซนกลับมีอิทธิพลเหนือความเจ็บปวดทั้งหมด "คุณ... หมายความว่ายังไง..." เรย์พยายามจะเค้นถามต่อ แต่เซนกลับใช้นิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้พูดอะไรอีก "พักผ่อนก่อนเถอะค่ะ... อาการบาดเจ็บระดับนี้ ต่อให้ฉันใช้เวทมนตร์ขั้นสูง ก็ต้องใช้เวลาฟื้นฟูพลังงานสักพัก" เซนขยับตัวจัดท่าให้เรย์นอนหนุนตักของตนอย่างสบายขึ้น มือข้างหนึ่งยังคงลูบเส้นผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อของเรย์อย่างเบามือและอ่อนโยน เป็นการกระทำที่ขัดกับภาพลักษณ์กิลด์มาสเตอร์ผู้เยือกเย็นโดยสิ้นเชิง แต่มันกลับทำให้เรย์รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เรย์หลับตาลงอย่างช้าๆ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานโถมเข้าใส่จนเปลือกตาหนักอึ้ง ในยามที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง เขารับรู้ได้ถึงไออุ่นและความห่วงใยที่อีกฝ่ายถ่ายทอดมาให้ ความคิดที่อยากจะยอมแพ้ต่อภารกิจ SSS เมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิตรอดต่อไปในโลกใบนี้... โลกที่มีเซนคอยเคียงข้าง เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบสงบในห้องควบคุมที่เหลือเพียงแสงไฟสีอำพันสลัวๆ เรย์ที่เคยกึ่งหลับกึ่งตื่นก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง รอยแตกร้าวของหน้าต่างอินเทอร์เฟซที่เคยสงบลงไปแล้ว กลับเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานขึ้นมาใหม่อีกครั้งอย่างรุนแรง! ไม่ใช่เสียงเตือนภัยของระบบเกมทั่วไป แต่มันเป็นเสียงสัญญาณเตือนระดับวิกฤตที่ดังมาจาก *'ศูนย์กลางเครือข่ายหลัก'* ของเซิร์ฟเวอร์หลักที่ควรจะถูกปิดกั้นไปแล้ว เซนที่กำลังนั่งเฝ้าอาการอยู่ หยุดชะงักการเคลื่อนไหวทันที ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่นเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุด ดวงตาสีรัตติกาลหันขวับไปมองยังประตูทางเข้าห้องควบคุมที่ปิดตาย ซึ่งบัดนี้... กำลังมีรอยแยกของมิติสีดำสนิทปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาทีละก้าว... "ในที่สุดก็ตามหาตัวเจอจนได้นะ... ท่านพี่... หรือควรจะเรียกว่า 'System Administrator' ตัวจริงกันดีล่ะ?" เสียงปริศติดังขึ้นท่ามกลางความมืด พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาที่ก้าวทะลุมิติออกมาจากความว่างเปล่า... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปกับเรย์และเซนเสมอนะคะ