กลิ่นหอมเรียกศัตรู ข้าวผัดไข่จานแรก

"ถ้าขยับอีกนิดเดียว กระดูกคอของพวกเราคงหลุดออกจากเบ้าไปกองที่พื้นแล้วครับ อาจารย์ลีอา" เร็นกระซิบเสียงลอดไรฟัน ในขณะที่ดวงตาสีทองขนาดมหเท่าล้อเกวียนคู่หนึ่งยังคงจดจ้องมองพวกเขาจากความมืดมิดเบื้องหน้า ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาพร้อมกับกลิ่นอายของซัลเฟอร์และควันไฟที่อัดแน่นอยู่ในโพรงถ้ำชั้นที่สามของดันเจี้ยนรอยแยกมิติ บริเวณรอบตัวของพวกเขาถูกปกคลุมด้วยความกดอากาศระดับสูงที่ทำให้การหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบาก ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม นิ้วเรียวยาวของเขากลับกำลังพลิกกระทะเหล็กกล้าเคลือบพิเศษในมือเบาๆ ราวกับไม่รับรู้ถึงภัยคุกคามตรงหน้า "เจ้านี่... คือ 'อัคนีอสรพิษเกล็ดนิล' มอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดนย่อย" ลีอาเอ่ยเสียงเบา แผ่นหลังของนักเวทสาวแนบชิดกับผนังถ้ำเย็นเยียบ มือเรียวของเธอกำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อขาวซีด ดวงตาคู่สวยฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "ความร้อนระดับนี้สามารถหลอมละลายเกราะเหล็กกล้าชั้นดีได้ภายในพริบตา เร็น... เลิกเล่นพิเรนทร์แล้วถอยเถอะ!" "เล่นหรือครับ? ผมไม่เคยจริงจังกับอะไรเท่านี้มาก่อนในชีวิตเลยนะครับ" เร็นยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างพื้นที่ โครงสร้าง World-building ของดันเจี้ยนแห่งนี้ถูกออกแบบมาอย่างมีเหตุผล ความชื้นในอากาศที่ต่ำและความกดอากาศสูงเช่นนี้ บ่งบอกว่ามอนสเตอร์ประเภทสัตว์เลื้อยคลานตระกูลอัคนีจำเป็นต้องรักษาสสมดุลความร้อนในร่างกายด้วยการบริโภคพลังงานปริมาณมหาศาล และกลิ่นหอมของอาหาร... คือสิ่งที่ตอบโจทย์ที่สุด ซู่ซ่า—! เร็นเทน้ำมันหอมระเหยสกัดจากผลไม้มอนสเตอร์ป่าลงบนกระทะเหล็กที่ถูกเผาจนร้อนจัด เสียงน้ำมันเดือดพล่านประสานกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของอัคนีอสรพิษที่เริ่มขยับตัวเข้าใกล้เข้ามาทุกที แรงสั่นสะเทือนจากเกล็ดหนาที่ครูดไปกับพื้นหินทำให้หินงอกหินย้อยร่วงหล่นลงมาเป็นระยะ ทันทีที่ไข่ดาวเวทมนตร์ฟองโตถูกตอกลงบนกระทะ กลิ่นหอมฟุ้งของเนยสดผสมผสานกับความมันกลมกล่อมของไข่แดงคุณภาพสูงก็ระเบิดตัวออกราวกับคลื่นกระแทกเวทมนตร์ กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่กลิ่นธรรมดา แต่เป็นกลิ่นที่ถูกปรุงแต่งด้วย [ทักษะลับ: กลิ่นหอมกระชากวิญญาณ] จากระบบครัวสวรรค์ ซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษในการกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของมอนสเตอร์ทุกตัวในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร "เจ้ากำลังทำอะไรกันแน่ เร็น? นั่นมันเป็นการยั่วยุชัดๆ!" ลีอาขมวดคิ้วมุ่นเตรียมร่ายเวทป้องกันขั้นสูง แต่เร็นกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีสุขุม "ดูนั่นสิครับ..." เร็นพยักเพยิดหน้าไปยังร่างมหึมาของอัคนีอสรพิษ ดวงตาสีทองที่เคยฉายแววเหี้ยมเกรียมและกระหายเลือด บัดนี้กลับกะพริบถี่ๆ จมูกขนาดใหญ่ของมันสูดดมอากาศเข้าลึกจนลำตัวมหึมาพองโต เสียงขู่คำรามในลำคอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางต่ำคล้ายสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังรอคอยอาหาร เจ้าอัคนีอสรพิษลดหัวลงต่ำจนเกือบชิดพื้น ระยะห่างระหว่างพวกเขากับเขี้ยวพิษที่ยาวราวกับดาบเหลือเพียงแค่เอื้อมมือเท่านั้น เร็นไม่รอช้า เขาตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงด้วยน้ำแร่บริสุทธิ์จากชั้นใต้ดินลงไปผัดคลุกเคล้ากับไข่ดาวอย่างรวดเร็ว ท่าทางการควงกระทะของเขาราตรึงสายตา ลื่นไหล และงดงามราวกับงานศิลปะ เม็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่สีทองอร่ามและส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนกระทั่งอากาศรอบตัวแทบจะละลาย *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ท่านกำลังทำการ 'ปรุงอาหารล่อลวง' มอนสเตอร์ระดับ S 'อัคนีอสรพิษเกล็ดนิล'] [เงื่อนไขความพึงพอใจของเป้าหมาย: 10%... 35%... 70%...] [คำเตือน: หากระดับความพึงพอใจต่ำกว่า 50% เป้าหมายจะทำการกลืนกินผู้ทำอาหารทั้งเป็น] ตัวเลขเปอร์เซ็นต์กระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน เร็นสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขาตักข้าวผัดไข่จานแรกใส่กระทงใบไม้เวทมนตร์ที่ทนความร้อนสูง ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอัคนีอสรพิษที่ตัวใหญ่กว่าเขาหลายสิบท่าทางอย่างไม่เกรงกลัว "เร็น! อย่าเข้าไปใกล้ มันอันตราย!" ลีอาอุทานเสียงหลง ร่างเพรียวเตรียมพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนเขา แต่กลับต้องชะงักค้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า อัคนีอสรพิษไม่ได้อ้าปากพ่นไฟใส่ชายหนุ่มอย่างที่เธอจินตนาการไว้ มันกลับค่อยๆ ลดตัวลงนอนหมอบราบกับพื้น ลมหายใจร้อนระอุที่เคยแผดเผาทุกสิ่งกลับเบาบางลงเหลือเพียงเสียงฟืดฟาดเบาๆ ดวงตาสีทองคู่โตจดจ้องมองกระทงข้าวผัดไข่ในมือของเร็นด้วยประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังรอคอยขนมจากมารดา "เด็กดีครับ... อาหารร้อนๆ มาเสิร์ฟแล้ว" เร็นส่งยิ้มอ่อนโยนให้มอนสเตอร์ดุร้ายราวกับมันเป็นสัตว์เลี้ยงในบ้าน เขาค่อยๆ วางกระทงใบไม้ลงบนพื้นหินตรงหน้ามันอย่างระมัดระวัง พรวด—! ลิ้นสีดำแยกสองแฉกตวัดเข้ามารับกระทงข้าวผัดไข่เข้าไปในปากรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ท่ามกลางความลุ้นระทึกของลีอาที่หลับตาปี๋รอรับแรงระเบิด ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับมีความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งโพรงถ้ำ อัคนีอสรพิษนิ่งค้างไปในท่าทางเดิม เกล็ดสีนิลทั่วร่างสะท้อนแสงเรืองรองจากลาวาเบื้องล่าง ร่างกายมหึมาสั่นสะท้านเล็กน้อยก่อนที่แสงสีทองอร่ามจะพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานถ้ำ ทักษะระบบแจ้งเตือนรัวรัวข้อความเข้ามาในหัวของเร็นอย่างต่อเนื่อง *ติ๊ง!* [เป้าหมาย 'อัคนีอสรพิษเกล็ดนิล' พึงพอใจในอาหารระดับตำนาน!] [ความภักดีของมอนสเตอร์เพิ่มขึ้น 100% บรรลุเงื่อนไขการอัญเชิญ 'ลูกน้องพิทักษ์ร้านอาหาร' สำเร็จ!] [ท่านได้รับฉายา: 'เชฟผู้สยบอสูรเพลิง', ปลดล็อกวัตถุดิบหายาก 'เกล็ดอัคนีบริสุทธิ์' จำนวน 10 ชิ้น] อัคนีอสรพิษส่งเสียงครางเบาๆ อย่างพึงพอใจ มันก้มหัวลงต่ำจนหน้าผากชนเข้ากับไหล่ของเร็นเบาๆ เป็นการแสดงความเคารพสูงสุดต่อผู้เป็นนายคนใหม่ ลีอาที่ลืมตาขึ้นมามองภาพนั้นถึงกับอ้าปากค้างพูดไม่ออก สมองของนักเวทสาวอัจฉริยะประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า มอนสเตอร์ระดับบอสที่กองอัศวินหลวงเคยต้องใช้กำลังพลนับร้อยในการปราบปราม บัดนี้กลับยอมสยบแทบเท้าเพียงเพราะข้าวผัดไข่จานเดียวเนี่ยนะ? "เห็นไหมครับอาจารย์... บางครั้ง ปัญหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็แก้ได้ด้วยการบริการที่ดีและวัตถุดิบที่สดใหม่เสมอแหละครับ" เร็นหันมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้เธอ พร้อมกับปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์มืดเบื้องลึก... ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงเหล็กกระทบกันของกองกำลังมนุษย์ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี แสงคบเพลิงสว่างวาบขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนในชุดเกราะตราสัญลักษณ์รูปดาบไขว้กับมงกุฎหนาม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ 'สมาคมฮันเตอร์หลวง' "จับตัว 'พ่อค้าเถื่อน' คนนั้นไว้! ข้อหาลักลอบใช้เวทมนตร์ต้องห้ามควบคุมบอสเขตแดน!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความเยือกเย็นและทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ก้าวออกมาจากแถวหน้า เร็นหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นใบหน้าของผู้นำกลุ่มนั้นชัดเจน... มันคือบุคคลที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ในดันเจี้ยนระดับต่ำเช่นนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับผมในตอนนี้นะครับ