ระบบเปิด ร้านอาหารจำเป็นในดันเจี้ยน

กลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งผสมกับกลิ่นอับชื้นของหินปูนในดันเจี้ยนชั้นที่เจ็ด ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรสูดดมเป็นสิ่งแรกหลังฟื้นคืนสติ "เจ้าเด็กโง่ ถ้ายังไม่อยากเป็นอาหารว่างของพวกมัน ก็ลุกขึ้นมาหยิบกระทะซะ" เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมราคมมีดของลีอา ดังลอดผ่านช่องหินแคบๆ เข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังย่ำพื้นดินสั่นสะเทือน ใกล้เข้ามาทุกที เร็นกะพริบตาถี่เพื่อขับไล่ความพร่ามัว หยาดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องพักโทรมๆ ในสลัมที่เขาคุ้นเคยอีกต่อไป หากแต่เป็นผนังถ้ำหินเรืองแสงสีฟ้าสลัว ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ดวงตาสสีแดงฉานนับคู่กำลังจ้องมองมาอย่างหิวกระหาย พวกมันคือ "ก๊อบลินเขี้ยวโลหิต" มอนสเตอร์แรงค์ E ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและจำนวนอันมหาศาล เร็นไม่ได้ตื่นตระหนก—นี่คือวิสัยของชายผู้ผ่านโลกมามาก เขายันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ก่อนจะเหลือบมองมือซ้ายของตนเองที่ตอนนี้มีรอยสักประหลาดรูปเปลวไฟสีทองล้อมรอบตะหลิวไขว้กับมีดทำครัวสลักอยู่ *[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์ฟื้นคืนชีพสมบูรณ์]* *[ระบบครัวสวรรค์ (Heavenly Kitchen System) ทำการเชื่อมต่อ 100%]* *[ภารกิจเร่งด่วนเฉพาะหน้า: เอาชีวิตรอดจากการรุมทึ้งของก๊อบลินเขี้ยวโลหิต 15 ตัว ด้วยเมนูอาหารระดับต่ำกว่าแรงค์ D]* *[รางวัลสำเร็จ: ปลดล็อกเตาแก๊สแรงดันสูงวิเศษ และสูตรลับ "ข้าวผัดไข่สะท้านปฐพี"]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: วิญญาณของโฮสต์จะถูกแปรสภาพเป็นเชื้อเพลิงในเตาถ่านนรกชั่วนนิรันดร์]* "ระบบบ้านี่... ช่างเลือกเวลาได้เหมาะเจาะเสียจริงนะครับ" เร็นพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความขบขันเล็กน้อย ในสถานการณ์ที่คนปกติคงวิ่งหนีจนหัวซุกหัวซุน เขากลับกำลังคำนวณต้นทุนและกำไรในหัวอย่างรวดเร็ว ลีอาสบถเบาๆ นางตวัดนิ้วเรียกลูกไฟเวทมนตร์สีครามขึ้นบนฝ่ามือ แสงสว่างวาบเผยให้เห็นเรือนร่างเพรียวระหงในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทที่ขาดวิ่นตามรอยต่อ นางปรายตามองเร็นด้วยแววตาระคนสมเพชและหงุดหงิด "เจ้ายังมีอารมณ์มาบ่นอีกหรือ เร็น? ข้าต้านพวกมันได้อีกไม่เกินสามนาที หากเจ้ายังไม่มีแผนดีๆ ล่ะก็ เตรียมตัวไปเกิดใหม่เป็นปุ๋ยในสวนเห็ดได้เลย" ลีอาเอ่ยเสียงเข้ม นางกัดริมฝีปากแน่นจนหอบสะั่น เห็นได้ชัดว่ามานาในกายเหลือน้อยเต็มทีจากการคุ้มครองเขาในระหว่างหมดสติ "สามนาที... มากเกินพอแล้วครับท่านอาจารย์" เร็นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นอกมั่นใจอย่างประหลาด เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว เปิดกระเป๋าเป้เดินทางที่เยินไม่แพ้กัน คว้าวัตถุดิบชิ้นสุดท้ายที่ติดตัวมา——ข้าวสวยหุงสุกที่เหลือจากเมื่อวานในกล่องเก็บความเย็นเวทมนตร์ ไข่ไก่ป่าดงดิบสามฟองที่มีเปลือกสีฟ้าอ่อน และต้นหอมป่าที่เพิ่งเก็บได้ระหว่างทาง ก๊อบลินตัวจ่าฝูงส่งเสียงคำรามลั่น มันเหวี่ยงกระบองกระดูกมนุษย์พุ่งทะยานนำหน้าพวกพ้องเข้ามาด้วยความเร็วสูง กลิ่นสาบสามานย์โชยปะทะจมูกจนน่าสะอิดสะเอียน *พรึบ!* ก่อนที่ก๊อบลินตัวแรกจะถึงตัว เร็นดีดนิ้วเบาๆ ตามคำสั่งของระบบที่เพิ่งส่งผ่านเข้ามาในสมอง อากาศเบื้องหน้าบิดเบี้ยวก่อนจะปรากฏ "เตาแก๊สคู่พิสดาร" สีทองอร่ามตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นหินในดันเจี้ยนอย่างไร้ที่มาที่ไป เปลวไฟสีฟ้าบริสุทธิ์พวยพุ่งขึ้นทันทีที่บิดวาล์ว "นี่มัน... เวทมนตร์อัญเชิญประเภทไหนกัน?" ลีอาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางไม่เคยพบไม่เคยเห็นเวทมนตร์สร้างเครื่องครัวกลางสนามรบมาก่อนในตำราเล่มไหนบนทวีปนี้ "เวทมนตร์แห่งความหิวโหยต่างหากครับ" เร็นตอบยิ้มๆ มือขวาคว้ากระทะเหล็กกล้าไร้สนิมขึ้นตั้งบนเปลวไฟ ความร้อนระอุแผ่ซ่านขับไล่ความอับชื้นในอากาศออกไปในพริบตา เขานำน้ำมันหมูอสูรลงกระทะ เสียง *ฉ่า!* ดังสนั่น กลิ่นหอมมันของไขมันอสูรฟุ้งกระจายไปทั่วอุโมงค์หิน แรงปะทะของกลิ่นหอมนี้รุนแรงเสียจนพวกก๊อบลินที่กำลังวิ่งเข้ามาถึงกับชะงักกึก พวกมันสูดดมกลิ่นอากาศด้วยความมึนงง ดวงตาสีแดงฉานที่เคยดุดันเริ่มฉายแววสับสน น้ำลายไหลย้อยลงมาจากมุมปากสีเขียว ก๊อบลินจ่าฝูงที่ถือกระบองหยุดชะงัก มันกะพริบตาปริบๆ ลืมความตั้งใจที่จะทุบหัวมนุษย์ตรงหน้าไปชั่วขณะ สมองอันน้อยนิดของมันกำลังประมวลผลว่า กลิ่นหอมยั่วยวนนี้มาจากสิ่งมีชีวิตที่มันกำลังจะกิน หรือจากสวรรค์ชั้นไหนกันแน่ "ความหิวคือจุดอ่อนที่สุดของทุกสิ่งมีชีวิต... แม้กระทั่งเดรัจฉานอย่างพวกแก" เร็นพึมพำ ดวงตาคมกริบเป็นประกาย เขาตอกไข่ไก่สามฟองลงในกระทะด้วยมือเดียวอย่างคล่องแคล่ว เสียงไข่กระทบผิวเหล็กเดือดพล่าน ตามด้วยการเทข้าวสวยลงไปคลุกเคล้าอย่างรวดเร็ว ปลายตะหลิวในมือขวาขยับวาดลวดลายราวนักดาบผู้เชี่ยวชาญ เมล็ดข้าวทุกเม็ดเคลือบด้วยไข่แดงสีทองอร่าม สะท้อนแสงไฟสีฟ้าเกิดเป็นประกายระยิบระยับ กลิ่นหอมของคั่วกระทะ (Wok Hei) แผ่ขยายวงกว้างขึ้นจนกลบกลิ่นคาวเลือดในดันเจี้ยนจนหมดสิ้น ลีอาลืมตาค้าง นางลืมแม้กระทั่งการร่ายเวทมนตร์ป้องกันตัว กลิ่นหอมลึกล้ำนี้กระตุ้นต่อมรับรสในร่างกายของนางอย่างรุนแรง ทั้งที่นางเพิ่งทานอาหารเม็ดฟื้นฟูมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน *[ระบบแจ้งเตือน: ทักษะ 'กลิ่นหอมสยบมาร' ทำงานสำเร็จ]* *[มอนสเตอร์ 'ก๊อบลินเขี้ยวโลหิต' 15 ตัว เข้าสู่สถานะ 'เคลิบเคลิ้ม' และสูญเสียจิตสังหาร]* เหล่าก๊อบลินทิ้งอาวุธในมือลงกับพื้น พวกมันนั่งคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงกัน ดวงตาสEฟิล์มสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองใสด้วยความอยากอาหาร พวกมันจ้องมองกระทะในมือเร็นด้วยความเคารพราวกับกำลังมองเทพเจ้าแห่งการทำอาหาร เร็นตักข้าวผัดไข่ร้อนๆ ใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกลิ่นหอมที่ทำเอาคนอ่าน (และคนในเหตุการณ์) ต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ เขาตักคำหนึ่งขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วส่งเข้าปากเคี้ยวอย่างช้าๆ รสชาติกลมกล่อม ความกรุบกรอบของเมล็ดข้าว และความหอมมันละมุนลิ้นระเบิดขึ้นในช่องปาก *[ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จสมบูรณ์!]* *[ท่านได้รับ: เตาแก๊สแรงดันสูงวิเศษ และสูตรลับ "ข้าวผัดไข่สะท้านปฐพี"]* *[โฮสต์เลเวลอัปสู่ แรงค์ D ขั้นต้น]* *[เปิดใช้งานระบบร้านอาหารถาวร: สาขาแรก ณ ทางเข้าดันเจี้ยนชั้นที่ 7]* เร็นวางจานข้าวลงบนโขดหิน หันไปยิ้มให้ลีอาที่ยังคงยืนอ้าปากค้างอยู่ "สนใจชิมสักคำไหมครับอาจารย์? รับรองว่าติดใจจนลืมทางออกจากดันเจี้ยนแน่ๆ" ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและกลิ่นหอมกำลังเย้ายวนใจนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แรงสั่นสะเทือนระดับนี้ไม่ใช่ฝีมือก๊อบลินกระจอกงอกง่อยแน่ เสียงคำรามต่ำลึกราวกับเสียงฟ้าผ่าจากใต้พิภพดังสะท้อนก้องกังวาน ผนังถ้ำด้านหลังเริ่มแตกร้าว เศษหินร่วงกราวลงมาทับจานข้าวผัดไข่จนกระจัดกระจาย ลีอาหน้าถอดสี นางสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทมหาศาลที่กดทับลงมาจนหายใจไม่ออก "ระ...เร็น! นั่นมันไม่ใช่แรงค์ E แล้ว..." นางเสียงสั่นเครือ ชี้ไปยังรอยแยกของผนังถ้ำที่กำลังขยายตัวกว้างขึ้น ดวงตาสีทองขนาดมหเท่าล้อเกวียนคู่หนึ่ง ค่อยๆ ลืมขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของรอยแยก พร้อมกับเสียงลมหายใจอันร้อนระอุที่เป่ารดต้นคอของทั้งสองคน... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "พ่อค้าอาหารแห่งดันเจี้ยน" ในตอนนี้นะครับ