การพบกันโดยบังเอิญกับนักเวทสาว

ควันสีขาวนวลที่พวยพุ่งขึ้นสู่เพดานหินอัคนีสีดำสนิทของดันเจี้ยนชั้นที่สาม ไม่ได้มีกลิ่นอายของความตายหรือกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพมอนสเตอร์เหมือนที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียวในน้ำมันหมูชั้นดีที่เคลือบเมล็ดข้าวหอมมะลิเก่ากำลังรuเร้าประสาทสัมผัสของสิ่งมีชีวิตในรัศมีร้อยเมตรให้ปั่นป่วนจนแทบคลั่ง เร็นกวาดปลายตะหลิวสแตนเลสสตีลลงบนกระทะเหล็กหล่อส่งเสียง *ฉ่า* ดังสนั่น เมล็ดข้าวสีทองอร่ามจากการคลุกไข่แดงดิบเต้นระบำตามแรงสะบัดข้อมือของเขาอย่างแม่นยำ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสไม่ได้มองแค่หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า แต่มันกำลังคำนวณทิศทางการไหลเวียนของมานาในอากาศที่เริ่มแปรปรวน "หึ... นึกว่าจะแน่เสียอีก ที่แท้ก็แค่นักเวทฝึกหัดที่เดินหลงเข้ามาในเขตกองทัพสไลม์เพลิงสินะครับ" เร็นพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าเตาแก๊สสนามแรงดันสูง พลางใช้หางตามองไปยังเงาร่างหนึ่งที่กำลังซัดเซพเนจรเข้ามาในเขตพื้นที่ร้านอาหารชั่วคราวของเขา สภาพของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนั้นดูไม่จืดเลยทีเดียว เสื้อคลุมนักเวทสีครามปักดิ้นเงินบัดนี้ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม รอยไหม้เกรียมจากเปลวเพลิงของฮอบก็อบลินประดับอยู่ทั่วชายผ้า ร่างเพรียวบางนั้นทรุดฮวบล้มลงพิงกับผนังหินใกล้ถังน้ำมันสำรองของเขา ลมหายใจหอบถี่สะท้อนถึงอาการหมดแรงและสูญเสียมานาอย่างรุนแรง *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบเป้าหมายพิเศษ: 'ลีอา' (ระดับ: 84 - นักเวทอัคคีโบราณ)] [สถานะ: มานาแห้งเหือด, พิษอัมพาตจากเข็มแมงมุมเงา (ระดับกลาง), พลังชีวิตเหลือ 12%] [ภารกิจลับเฉพาะกิจ: 'ปฐมพยาบาลด้วยข้าวมหัศจรรย์' ปลดล็อกสูตรลับ 'ข้าวผัดไข่ฟื้นพลังจิต' หากสำเร็จจะได้รับแต้มความสัมพันธ์ +50 และเศษชิ้นส่วนแผนที่ดันเจี้ยนชั้นลึก] เร็นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขระดับเลเวล 84 บนหน้าต่างระบบ ชายหนุ่มระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก โลกใบนี้ช่างกลมเสียจริง นักเวทระดับสูงผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในสมาคมฮันเตอร์หลวง กลับมานอนหมดสภาพอยู่ข้างถังแก๊สของพ่อค้าเร่ร่อนในดันเจี้ยนระดับต่ำเช่นนี้ "นี่คุณ... ถ้ายังไม่อยากตายเป็นปุ๋ยอยู่แถวนี้ ช่วยขยับออกห่างจากเตาของผมสักนิดจะได้ไหมครับ? ลมหายใจของคุณกำลังรบกวนสมาธิในการผัดข้าวของผมนะ" เร็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าราบเรียบไร้ความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างที่นอนพิงผนังอยู่สะดุ้งเฮือก ลีอาพยายามฝืนเปลือกตาขึ้นมอง เธอคือนักเวทอัคคีผู้เย่อหยิ่งและผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน แต่ในยามนี้ ร่างกายของเกลับไม่เชื่อฟัง สมองชาหนึบเพราะพิษ และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอมบ้าๆ นั่นมันคืออะไรกัน? ในดันเจี้ยนที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ทำไมถึงมีกลิ่นเนยและข้าวคั่วที่ทำให้ต่อมน้ำลายทำงานอย่างรุนแรงได้ขนาดนี้? "เจ้า... เจ้าเป็นใคร..." เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ลีอาพยายามจะยกไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นตั้งรับ แต่ปลายนิ้วกลับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะกระดิก "ผมชื่อเร็นครับ เป็นพ่อค้าอาหารอิสระประจำดันเจี้ยนแห่งนี้... และดูเหมือนว่าคุณกำลังโชคดีเป็นบ้าเลยล่ะครับคุณนักเวท เพราะเมนูล่าสุดที่ผมเพิ่งทำเสร็จเมื่อกี้ มันถูกออกแบบมาเพื่อขับพิษอัมพาตและฟื้นฟูมานาโดยเฉพาะพอดี" เร็นตักข้าวผัดไข่สีทองอร่ามลงใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต เม็ดข้าวแต่ละเม็ดเรียงตัวสวยงามไม่จับเป็นก้อน ส่งไอความร้อนคุกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมของต้นหอมซอยและพริกไทยดำที่แตะจมูกจนลีอาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างไม่รู้ตัว "ของกิน... ในดันเจี้ยนเนี่ยนะ? เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง..." ลีอาแค่นหัวเราะด้วยความสมเพช เวทมนตร์ล้างพิษระดับสูงยังต้องใช้เวลาโคจรมานาสามวัน แล้วอาหารชั้นต่ำนี่จะช่วยอะไรได้? "อาหารไม่ใช่แค่เรื่องของการประทังชีวิตหรอกนะครับคุณลีอา แต่มันคือศาสตร์แห่งการปรับสมดุลธาตุในร่างกาย" เร็นย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ วางจานข้าวผัดร้อนๆ ไว้ใกล้กับมือที่สั่นเทาของเธอ "ลองชิมดูสักคำสิครับ แล้วคุณจะรู้ว่าทำไมผมถึงกล้าเปิดร้านอยู่กลางดันเจี้ยนที่พวกกิลด์ใหญ่ยังต้องถอยหนี" ลีอาจ้องมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ความฉลาดเฉลียวและรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกนั้นทำให้เธอนึกระแวง แต่ทว่า... กลิ่นหอมที่ทะลวงผ่านประสาทรับกลิ่นเข้าไปถึงก้านสมอง มันกำลังสั่งการให้ร่างกายของเธอทรยศต่อสติสัมปชัญญะ มือเรียวบางที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบช้อนสเตนเลสที่เร็นยื่นให้โดยไม่รู้ตัว เธอตักข้าวผัดคำเล็กๆ เข้าปาก... *เปรี๊ยะ!* วินาทีแรกที่เมล็ดข้าวสัมผัสกับปลายลิ้น รสชาติเค็มกลมกล่อมจากเกลือหิมาลายันผสานกับความหวานธรรมชาติของไข่ไก่สดจากมอนสเตอร์ระดับบอสพุ่งกระฉูดขึ้นสู่โพรงจมูก ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือพลังงานความร้อนสายหนึ่งที่ระเบิดออกในช่องท้อง ราวกับเปลวเพลิงบริสุทธิ์ที่กำลังไล่ล่าเผาผลาญพิษอัมพาตสีดำในเส้นเลือดให้สลายกลายเป็นไอ "อっ—!" ลีอาเบิกตากว้าง ร่างกายที่เคยชาหนึบกลับมาร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวด้วยจังหวะที่ทรงพลัง มานาที่เหือดแห้งไปกว่าเก้าส่วนกลับทะลักทลายกลับคืนสู่แก่นเวทมนตร์ในเวลาไม่ถึงสามวินาที! ความรู้สึกเหนื่อยล้าและบาดแผลภายในหายเป็นปลิดทิ้ง ราวกับเธอย้อนเวลากลับไปอยู่ในจุดที่พีคที่สุดของพลัง "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น...?" เธอมองจานข้าวในมือสลับกับใบหน้าของเร็นด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว เวทมนตร์สายฟื้นฟูระดับตำนานยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ! "อร่อยไหมครับ?" เร็นยิ้มรับคำชมที่ไม่ได้เปล่งออกมาจากปากของเธอ "ถ้าถูกใจ รบกวนชำระเงินด้วยหินมานาหรือวัตถุดิบระดับหายากด้วยนะครับ ร้านเราไม่รับเครดิต" แต่ก่อนที่ลีอาจะได้เอ่ยปากซักถามความลับเบื้องหลังอาหารจานนั้น เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งชั้นหินก็ดังขึ้นจากอุโมงค์มืดเบื้องหลัง ส่งผลให้เศษหินร่วงหล่นลงมาจากเพดานกราวใหญ่ *โฮกกกกก—!* บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นหนทึบและกดดันในพริบตา เปลวเพลิงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นในความมืด พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่จ้องมองตรงมายังร้านอาหารของพวกเขาด้วยความกระหายเลือด เร็นหรี่ตาลงรอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ขณะที่ลีอาหน้าถอดสีเมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่กดทับลงมา "เวรกรรม..." ลีอาอุทานเสียงสั่น "นั่นมัน... 'ราชันย์อัคคีทมิฬ' มอนสเตอร์กลายพันธุ์ระดับ S ที่หลับใหลอยู่ชั้นลึกสุด... ทำไมมันถึงขึ้นมาถึงชั้นสามได้!" เร็นไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายืนขึ้นช้าๆ ปัดเศษฝุ่นบนผ้ากันเปื้อนอย่างใจเย็น พลางเหลือบมองหน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาขวางหน้า [คำเตือน: บอสลับ 'ราชันย์อัคคีทมิฬ' ปรากฏตัวก่อนกำหนดเนื่องจากกลิ่นหอมของอาหารดึงดูด] [เงื่อนไขพิเศษ: หากลูกค้า (ลีอา) เสียชีวิต ร้านค้าจะถูกทำลาย] [ระบบเสนอทางเลือก: 1. หนีตาย (สูญเสียร้านค้าและสินค้าทั้งหมด) 2. เปิดใช้งาน 'กระทะเหล็กสะท้านฟ้า' และทำเมนูพิเศษเพื่อสยบราชันย์อัคคี] เร็นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคู่คมประกายแสงวาบอย่างท้าทาย เขาสะบัดข้อมือเรียกกระทะวิเศษออกมาอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ดูท่าทาง... ลูกค้าคนนี้จะราคาแพงกว่าที่คิดเสียแล้วสิครับ..." --- *ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนที่ 3 ครับ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับความอร่อยที่เดิมพันด้วยชีวิตนะครับ!*