นางพญาผู้สูงศักดิ์

เงาจันทร์กระจ่างทอดทาบลงบนผืนหิมะโปรยปรายราวกับเกล็ดมุกอันหนาวเหน็บ ทว่าความเย็นเยือกของรัตติกาลนี้กลับไม่อาจเทียบเคียงกับไอความหนาวที่แผ่ออกมาจากร่างของสตรีเบื้องหน้าได้เลย "นั่น... มันคือตัวตนของข้าในอดีตชาติที่ถูกสังหารไปแล้ว..." เซียนจื่อเหมยเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าถอดสีจนขาวซีดราวกับกระดาษ ภายใต้ภาพลวงตาแห่งห้วงจิตที่หลี่มู่เฉินสะท้อนออกมาด้วยคมกระบี่นั้น หาใช่เพียงภาพสะท้อนธรรมดาไม่ แต่มันคือร่องรอยโลหิตแห่งอดีตที่นางพยายามฝังกลบไว้ใต้ก้นบึ้งแห่งวิญญาณมาเนิ่นนานนับร้อยปี ร่างระหงของนางเซียนผู้สูงศักดิ์สั่นสะท้านเล็กน้อย อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์โบกสะบัดตามแรงลมปราณที่ปั่นป่วนในกาย แววตาที่เคยเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีบัดนี้กลับไหววับระคนความตื่นตระหนก ยามเมื่อนางจ้องมองชายหนุ่มผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้า—หลี่มู่เฉิน จอมยุทธ์ผู้ถือครองวิถีกระบี่อันเย่อหยิ่งและไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อฟ้าดิน "เจ้าเป็นใครกันแน่... เหตุใดจึงล่วงรู้เคล็ดวิชาลับแห่งแดนเซียนโบราณที่แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดยังไม่ล่วงรู้?" เสียงหวานกังวานที่เคยราบเรียบเย็นชา บัดนี้เจือไปด้วยความสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างที่ผู้ใดไม่เคยได้ยินมาก่อน หลี่มู่เฉินหาได้ถดถอยไม่ เขายังคงยืนตระหง่านราวกับยอดเขาที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด มือขวาที่กุมด้ามกระบี่มั่นคลายลงเล็กน้อย ทว่าแววตากลับคมกริบบาดลึกยิ่งกว่ากระบี่น้ำแข็งในมือ ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวนั้นเย้ยหยันแต่ทว่ากังวานลึกซึ้งดุจระฆังโบราณ "ข้าเป็นใครมิสำคัญ สำคัญอยู่ที่ว่า... เจ้ากำลังหลอกลวงแม้กระทั่งเงาของตนเองต่างหากเล่า" หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำเปรียบประดุจสายอสุนีบาตที่ฟาดผ่าลงกลางใจของนางพญา "สามหาม!" เซียนจื่อเหมยสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง พลังปราณอัคคีเหมันต์ระเบิดออกมาจากร่างทันทีจนหิมะรอบกายกลายเป็นละอองน้ำแข็งแหลมคมนับหมื่นชิ้น พลังกดดันระดับบรรพชนขั้นหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านปกคลุมรัศมีร้อยลี้ กดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รัศมีสีฟ้าครามเจิดจ้าพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา ราวกับเทพเซียนพิโรธ ทว่า หลี่มู่เฉินมิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าวอย่างไร้ซุ่มเสียง กระบี่ในมือส่งเสียงร้องครางฮือราวกับโหยหาโลหิต ออร่ากระบี่สีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า ตัดผ่านแรงกดดันของนางเซียนจนขาดเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย นี่คือวิถีกระบี่ที่แท้จริง! ไม่ก้มหัวให้กฎสวรรค์ ไม่หวั่นเกรงต่ออำนาจใดๆ! "หากเจ้าคิดจะสังหารข้าเพื่อปิดปาก ก็จงชักกระบี่ออกมาซะ" หลี่มู่เฉินท้าทายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทระนง "อย่าได้ใช้วิชามารหลอกเด็กพวกนี้มาขู่ข้า" เซียนจื่อเหมยกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยว ความอับอาย และความหวาดกลัวตีรวนกันอยู่ในอก นางไม่เคยถูกผู้ใดมองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้แห่งวิญญาณเช่นนี้มาก่อน ชายหนุ่มผู้นี้เป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงกุมจุดอ่อนอันตาย ศึกษา และเปราะบางที่สุดของนางไว้ในกำมือได้อย่างแม่นยำปานนี้? ทว่า ในวินาทีที่นางกำลังจะปลดปล่อยกระบวนท่าพิฆาตเพื่อดับลมหายใจของจอมยุทธ์ผู้บังอาจเบื้องหน้า สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในดวงตาที่มั่นคงและจริงใจของเขา... ดวงตาคู่นั้นไม่มีความโลภ ไม่มีเจตนาฆ่าฟัน มีเพียงความเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความโดดเดี่ยวที่นางแบกรับมาตลอดกาล หัวใจที่ด้านชาและปิดตายมานับร้อยปีของนางพญาผู้ไร้ใจพลันกระตุกวูบอย่างรุนแรง ราวกับมีเมล็ดพันธุ์แห่งความรู้สึกบางอย่างกำลังแตกหน่อฝ่าพื้นน้ำแข็งอันหนาเตอะ ทันใดนั้นเอง... ท้องนภาที่เคยกระจ่างใสกลับมืดครึ้มลงชั่วพริบตา เมฆสีดำทะมัดทะเมนปกคลุมทั่วบริเวณ เสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับมหาภัยพิบัติพุ่งตรงลงมาจากเบื้องบนอย่างไร้สัญญาณเตือน เซียนจื่อเหมยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนหวาดผวา "แย่แล้ว... ค่ายกลสะกดวิญญาณถูกทำลาย! พวกมัน... ตามมาพบแล้ว!" หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงคมกริบ เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวท่ามกลางพายุฟ้าที่กำลังโหมกระหน่ำ "จับมือข้าไว้... ถ้าไม่อยากตายที่นี่" ฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการฝึกฝนยื่นออกไปตรงหน้า สตรีผู้สูงศักดิ์มองฝ่ามือคู่นั้นสลับกับใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของชายหนุ่ม ท่ามกลางวิกฤตเป็นตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา นางพญาผู้ไร้ใจกลับตัดสินใจยื่นมือเรียวบางออกไปสัมผัสกับฝ่ามือของเขาอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป... ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางท่องยุทธภพไปกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!