กระบี่บาดใจ

ปลายนิ้วเรียวผุดผ่องดุจหยกขาวเนื้อดีที่สะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน ค่อยๆ วางลงบนฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการผ่านศึกและคมกระบี่มานับไม่ถ้วน สัมผัสนั้นเย็นเยียบราวกับเกล็ดน้ำค้างกลางยอดเขาเหมันต์พันปี ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกระแสพลังปราณอัคคีเร้นลับที่แผดเผาทะลวงเข้าสู่ชีพจรของนางพญาเซียนอย่างแนบเนียน นี่มิใช่เพียงการร่วมมือเพื่อฝ่าฟันวิกฤตแห่งความเป็นความตาย แต่มันคือพันธสัญญาแห่งวิญญาณที่ถูกหล่อหลอมขึ้นท่ามกลางพายุหิมะที่กำลังคำรามกรรโชกอยู่เบื้องนอก ดวงตาคู่คมของเซียนจื่อเหมยไหววับชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้เย่อหยิ่งตรงหน้า แววตาที่เคยราบเรียบดุจผืนน้ำแข็งในบึงลึก บัดนี้กลับระลอกคลื่นความไหวหวั่นสะท้อนอยู่ภายใน "เจ้ากล้าดียังไง... ถึงคิดจะเดิมพันอนาคตทั้งหมดไว้กับฝ่ามือของข้า?" สุ้มเสียงเยือกเย็นเปล่งออกมาแผ่วเบา ราวกับเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงบนพื้นดิน แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในห้วงจิตสำนึกของหลี่มู่เฉิน หลี่มู่เฉินกระตุกยิ้มมุมปาก ความทะนงตนฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น เขากระชับมือที่กุมปลายนิ้วเรียวบางของนางให้แน่นขึ้นอีกนิด ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่ครึ่งก้าว "วิถีกระบี่ของข้าไม่เคยรู้จักคำว่าถอยหลัง และหากสตรีผู้ครองหัวใจแห่งเหมันต์เลือกที่จะยืนหยัดเคียงข้างข้าแล้วไซร้ ต่อให้เป็นทัณฑ์สวรรค์หรือเงื้อมมือของมารฟ้า... ข้าก็พร้อมจะใช้กระบี่ในมือเล่มนี้ผ่ามันออกเป็นสองซีกให้ดู!" สิ้นคำพูดอันองอาจ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบกายก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสนามประลองอันเงียบงันแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาอย่างรุนแรง เงาร่างนับสิบสายของผู้อาวุโสแห่งสำนักมารโลหิตพุ่งทะยานลงมาจากยอดไม้ ปราณกระบี่สีเลือดนับพันสายพุ่งตรงเข้าใส่ทั้งสองคนราวกับห่าฝน ท้องฟ้ามืดครึ้มถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจนน่าสะพรึงกลัว แรงกดดันจากขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านกดทับลงมาจนอากาศรอบตัวแทบจะแข็งตัว เซียนจื่อเหมยสะบัดแขนเสื้อวูบหนึ่ง กระบี่น้ำแข็งร้อยปีปรากฏขึ้นในมือ รัศมีสีขาวบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ปะทะเข้ากับปราณโลหิตอย่างดุเดือด เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งหุบเขา คลื่นกระแทกจากการปะทะซัดเอาต้นไม้ใหญ่หักโค่นลงในพริบตา "มู่เฉิน ระวัง!" นางเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่เจือความห่วงใยเป็นครั้งแรก แม้ใบหน้าจะยังคงความสง่างามเยือกเย็นไว้ได้ก็ตาม หลี่มู่เฉินไม่ตอบคำ ภายในร่างของเขาเคล็ดวิชา 'อัคคีกลืนสุริยัน' ถูกโคจรทะยานขึ้นสู่ขีดสุด ปราณสีทองแดงลุกโชนห่อหุ้มร่างของเขาไว้ดุจเทพสงคราม เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างพุ่งทะยานสวนทางกับห่าฝนปราณโลหิต ประหนึ่งมังกรเพลิงที่แหวกว่ายผ่านมหาสมุทรน้ำแข็ง "กระบี่แรก... ตัดสินความเป็นความตาย!" เสียงตะโกนก้องกังวานดุจฟ้าผ่า หลี่มู่เฉินตวัดกระบี่ในมือออกไปอย่างไร้เทียมทาน คมกระบี่กรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิว พลังปราณอัคคีผสานเข้ากับความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ แผดเผาปราณโลหิตของศัตรูให้สลายกลายเป็นจุลในกระบวนท่าเดียว แรงกดดันจากการประลองเชิงชั้นครั้งนี้ดุเดือดและรวดเร็วจนแทบไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดได้หายใจ ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่ของเขากำลังจะปลิดชีพผู้อาวุโสฝ่ายตรงข้าม เงาดำสายหนึ่งกลับพุ่งวาบออกมาจากความมืดมิดด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ พลังปราณสีดำสนิทที่แฝงกลิ่นอายโบราณและชั่วร้ายพุ่งตรงเข้าจุดตายกลางแผ่นหลังของเซียนจื่อเหมยที่กำลังต้านทานศัตรูเบื้องหน้าอยู่! เซียนจื่อเหมยเบิกตากว้างเล็กน้อย นางสัมผัสได้ถึงภัยมืดที่คืบคลานเข้ามา แต่ทว่า... ร่างกายของนางในยามนี้กำลังทุ่มพลังทั้งหมดไปกับการสะกดข่มค่ายกลโลหิตเบื้องหน้า จึงยากที่จะหลบหลีกการลอบโจรกรรมในเสี้ยววินาทีนี้ได้ทัน หลี่มู่เฉินมองเห็นภาพนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตา หัวใจของเขาเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความตระหนกวาบผ่านความเย่อหยิ่งของจอมยุทธ์หนุ่มเพียงชั่วพริบตาเดียว เขากัดฟันกรวด ตัดสินใจสลับร่างเข้ามาขวางกั้นเบื้องหน้าของนางพญาเซียน พร้อมกับตวัดกระบี่ต้านทานพลังสีดำที่พุ่งเข้ามาอย่างเต็มกำลัง... *ฉึก!* เสียงคมกระบี่เสียดทะลุเนื้อดังขึ้นท่ามกลางเสียงลมหายใจที่หยุดชะงักของคนทั้งคู่ โลหิตสีแดงสดหยดลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลนกลายเป็นดอกไม้สีชาดที่เบ่งบานอย่างน่าสลดใจ เซียนจื่อเหมยจ้องมองแผ่นหลังกว้างที่ยอมเอาชีวิตเข้ามารับการโจแทนตน นางรู้สึกราวกับว่าหัวใจที่ด้านชามานับร้อยปีถูกกระชากอย่างรุนแรง ดวงตางามสั่นระริก ปราณน้ำแข็งรอบกายระเบิดออกด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดเมื่อเห็นหยดเลือดของชายหนุ่มรดรินลงบนพื้น "เจ้า... คนโง่..." นางเอמהเสียงสั่นพร่า ก่อนที่มือเรียวบางจะคว้าด้ามกระบี่ของตนเองขึ้น พร้อมกับพลังปราณลึกลับที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากก้นบึ้งแห่งสายเลือดโบราณของตระกูลเซียน ขอบเขตพลังของเซียนจื่อเหมยพลันทะยานทะลุผ่านคอขวดที่ปิดตายมานานนับสิบปี ท้องฟ้าเหนือหุบเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีครามเข้ม เมฆทัณฑ์สวรรค์เริ่มก่อตัวคำรามกึกก้อง รัศมีแห่งความน่าสะพรึงกลแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ และในวินาทีที่เงาดำลึกลับถอยร่นด้วยความหวาดกลัว นางพญาเซียนก็ก้าวออกไปข้างหน้า พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้หลี่มู่เฉินต้องตะลึงงัน— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงกระบี่และสายน้ำค้างนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ