คำเตือนจากฟ้า

"หากสวรรค์ยังคงดึงดันจะปิดกั้นวิถีแห่งข้า เช่นนั้นข้าก็จะใช้กระบี่เล่มนี้ เฉือนม่านเมฆาสวรรค์ให้ขาดเป็นสองท่อนเสีย!" สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังก้องกังวาน ทะลวงผ่านม่านหมอกหนาทึบแห่งหุบเขาเยือกแข็ง หลี่มู่เฉินยืนหยัดอยู่บนหน้าผาสูงชัน ร่างกายของเขายืนตรงสง่างามดั่งต้นสนโบราณที่ไม่เคยยอมจำนนต่อพายุหิมะ ในมือถือกระบี่เหล็กดำสนิทที่แผ่ไอสังหารเย็นเยียบออกมาไม่ขาดสาย นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาอินทรีจดจ้องไปยังผืนฟ้าเบื้องบนที่บิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับผืนผ้าใบสีครามกำลังถูกรอยด่างพร้อยของความโกรธเกรี้ยวจากเบื้องบนกัดกินทีละน้อย ณ ใจกลางหุบเขาอันเหน็บหนาว เซียนจื่อเหมย ยืนสง่างามอยู่เบื้องหลังเขา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปลิวไสวตามแรงลมปราณที่แปรปรวน นางคือนางพญาผู้ปกครองดินแดนน้ำแข็งหมื่นปี ผู้คนต่างก้มหัวให้ด้วยความหวาดกลัว ทว่าในยามนี้ แววตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นและไร้ความรู้สึกกลับฉายแววความกังวลระคนห่วงหาอย่างปิดไม่มิด นางย่างก้าวเข้ามาใกล้เขาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายหอมเย็นของดอกเหมันต์โชยปะทะนาสิก ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังกดทับลงมาจากฟากฟ้าได้ "มู่เฉิน... ท่านหยุดดื้อรั้นกับกฎสวรรค์เสียทีเถอะ" สุ้มเสียงไพเราะแต่เย็นชาของเซียนจื่อเหมยเอ่ยขึ้น เบาหวิวดั่งสายลม แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง "หกสิบปีก่อน บรรพชนแห่งสำนักเซียนล้วนดับสูญใต้ทัณฑ์อัสนีบาตเก้าชั้นฟ้า... ท่านคิดจะเอาชีวิตของตนเองไปทิ้งไว้บนเส้นทางที่ไม่มีผู้ใดเคยเดินผ่านรอดกลับมาจริง ๆ หรือ?" หลี่มู่เฉินไม่หันกลับมามอง นางยังคงมองตรงไปเบื้องหน้า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันฟ้าดิน "จื่อเหมย เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่าวิถีเซียนที่แท้จริงหาใช่การก้มหัวน้อมรับโชคชะตา หากข้าต้องมีชีวิตอยู่โดยการหวาดกลัวเงาของสวรรค์ สู้ให้ข้าถือกระบี่พุ่งชนความอยุติธรรมนี้แล้วแหลกสลายไปพร้อมกับสายลมยังจะดีเสียกว่า!" ฉับพลันนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสกลับมืดครึ้มลงชั่วพริบตา เมฆสีดำทะมันทับถมกันหนาแน่นจนมองไม่เห็นแสงตะวัน สายฟ้าสีทองคำบริสุทธิ์เส้นมหึมาฟาดผ่าลงมาตรงกลางยอดเขา เสียงคำรามดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ แรงกดดันระดับมหาเทพเซียนแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว สรรพชีวิตต่างหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว ปราณธรรมชาติรอบตัวปั่นป่วนจนแทบจะฉีกร่างของผู้อยู่ในขอบเขตการบำเพ็ญเพียรให้แหลقเหลว นี่ไม่ใช่ภัยพิบัติจากธรรมชาติ... แต่มันคือ "คำเตือนจากฟ้า" ที่ส่งตรงมายังผู้ฝืนลิขิต! เซียนจื่อเหมยขมวดคิ้วมุ่น พลังปราณน้ำแข็งทั่วร่างพลุ่งพล่าน นางยกมือขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ ผลึกน้ำแข็งนับหมื่นชิ้นผุดขึ้นเป็นโล่ป้องกันรูปดอกบัวเหมันต์เพื่อต้านทานแรงกดดันมหาศาลที่กำลังกดทับลงมา เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้าอันงดงามล่มเมือง แม้แต่นางผู้ทรงอำนาจยังรู้สึกได้ถึงกระดูกทั่วร่างที่ส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ๆ ภายใต้แรงกดดันนี้ "มันมาแล้ว..." หลี่มู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขากระชับด้ามกระบี่ในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่า ในวินาทีที่สายฟ้าสีทองเส้นที่สองกำลังจะผ่าลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่ เซียนจื่อเหมยกลับพุ่งทะยานเข้ามาขวางเบื้องหน้าของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว นางกางอาณาเขตปราณเก้าชั้นฟ้าออกจนสุดกำลัง ดวงตาสีครามเข้มมองตรงไปยังพายุสายฟ้าเบื้องบนด้วยความเย่อหยิ่งท้าทายไม่แพ้กัน "หากสวรรค์ต้องการพรากเขาไปจากที่นี่..." นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน เย็นชาแต่เด็ดเดี่ยวจนน่าสะพรึงกลัว "เช่นนั้นก็ต้องก้าวข้ามศพของข้า... ราชินีแห่งหุบเขาเยือกแข็งผู้นี้ไปเสียก่อน!" หลี่มู่เฉินเบิกตากว้างเล็กน้อยยามที่ได้ยินคำพูดนั้น หัวใจที่ด้านชาและแข็งกระด้างมาตลอดชีวิตกลับถูกความอบอุ่นสายหนึ่งแผדเผาจนสั่นสะท้าน เขายื่นมือออกไปคว้าเอวบางของนางเข้ามาแนบชิดในอ้อมแขนอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายกระบี่อันคมกla้าพวยพุ่งออกจากร่างของเขากลืนกินความหนาวเหน็บทั้งหมดรอบตัว "โง่เขลาเสียจริง... เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้สตรีของหลี่มู่เฉินต้องมารับทัณฑ์แทนหรืออย่างไร?" เขายิ้มหยันให้กับฟ้าดิน ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อครั้งใหญ่ กระบี่เหล็กดำในมือถูกชักออกจากฝักพร้อมกันนั้นเอง! *ฉึบ!* แสงกระบี่สีเงินยวดยิ่งกว่าแสงดาวพุ่งทะยานตัดผ่านความมืดมิดของท้องฟ้า ผ่าแยกรัศมีสายฟ้าสีทองออกเป็นสองเสี่ยงอย่างอัศจรรย์ แรงปะทะของลมปราณทั้งสองสายระเบิดออกเป็นคลื่นกระแทกวงกว้าง ทำลายหน้าผาหินรอบด้านจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ทว่า ท้องฟ้าเบื้องบนมิได้สงบลง กลับยิ่งคำรามกึกก้องด้วยความเกรี้ยวกราดที่ทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่า เมฆสีดำม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นหมุนวนราวกับปากอสูรกายที่อ้ากว้างรอคอยกลืนกินทุกสิ่ง และในใจกลางม่านเมฆนั้นเอง ดวงตาสือก,สีแดงฉานคู่มหึมาก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับเงาร่างของ "ผู้ลงทัณฑ์แห่งสวรรค์" ที่กำลังก้าวทะลวงมิติลงมาสู่โลกมนุษย์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงกระบี่และสายน้ำค้างนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ