จิตวิญญาณกระบี่ตื่น

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผนังถ้ำศิลาจารึกอักขระโบราณ เสียงคำรามต่ำในลำคอของหลี่มู่เฉินดังสะท้อนก้องดั่งเสียงอสนีบาตฟาดผ่ากลางใจวิญญาณ "เจ้ายังดึงดันที่จะฝืนรับทัณฑ์กระบี่โลหิตนี้ด้วยกายเนื้อเช่นนี้อีกหรือ มู่เฉิน... เจ้าบ้าไปแล้ว!" เสียงของเซียนจื่อเหมยสั่นระริก แม้นางจะเป็นราชินีแห่งหุบเขาเยือกแข็งผู้ไร้ใจ ไร้ความรู้สึกต่อสรรพชีวิต ทว่าในยามนี้ แววตาคู่คมกลับฉายประกายความห่วงIยระคนหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด นางก้าวเท้าเข้าไปหมายจะคว้าแขนรั้งร่างที่กำลังถูกแผดเผาด้วยไออัคคีเซียน ทว่ากลับถูกคลื่นพลังปราณกระบี่ที่บ้าคลั่งผลักกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว หลี่มู่เฉินไม่แม้แต่จะชายหางตาแล เขานั่งขัดสมาธิอยู่กลางค่ายกลกระบี่สวรรค์ เม็ดเหงื่อกาฬไหลพรั่งพรูผสมปนเปกับคราบโลหิตบนใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าดั่งดวงตะวันยามอัสดง ความเย่อหยิ่งทระนงในวิถีกระบี่ไม่เคยลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ความเจ็บปวดนี้... ยังน้อยเกินไปที่จะสั่นคลอนวิถีกระบี่ของข้า!" เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ทว่าก้องกังวานบาดลึกถึงจิตวิญญาณ ในห้วงมิติแห่งจิตสำนึกของหลี่มู่เฉินเวลานี้ ราวกับโลกทั้งใบกำลังแตกสลายเป็นจุล เคล็ดวิชา 'กระบี่หิมะพิฆาตเซียน' บทที่เก้าที่สูญหายไปนับหมื่นปี กำลังถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ด้วยความแค้น ความเจ็บปวด และเจตจำนงอันแน่วแน่ที่จะไม่ยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ เซียนจื่อเหมยเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นางรู้ดีว่าหากหลี่มู่เฉินล้มเหลว วิญญาณของเขาจะแตกดับไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว วัฏสงสารย่อมไม่รองรับดวงวิญญาณที่ฝืนลิขิตฟ้าเช่นนี้ แต่นางจะทำอย่างไรได้เล่า? นางมอบหัวใจและวิถีกระบี่ให้นบุรุษผู้นี้ไปหมดสิ้นแล้ว หากเขาต้องดับสูญ นางย่อมต้องใช้โลหิตและชีวิตของตนเองพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเพื่อปกป้องเขาไว้ แม้จะต้องเป็นศัตรูกับทัณฑ์สวรรค์ทั่วหล้าก็ตาม "หากเจ้าปรารถนาจะทะลวงผ่านขอบเขตนี้ด้วยวิถีกระบี่ที่บ้าคลั่งนัก ข้า... จะเป็นผู้กางเขตอาคมต้านทานสายฟ้าเก้าชั้นฟ้าให้เจ้าเอง!" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ร่างเพรียวระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ลอยเคว้งขึ้นกลางอากาศ เหนือร่างของหลี่มู่เฉิน มือเรียวดุจหยกสลักร่ายรำกระบี่เซียนเยือกแข็ง ศาสตราวุธประจำกายของนางส่งเสียงกรีดร้องกังวานใส ท่ามกลางหิมะโปรยปรายที่แปรเปลี่ยนเป็นคมดาบน้ำแข็งนับหมื่นเล่ม ปกป้องคุ้มครองร่างของชายหนุ่มจากไอทมิฬแห่งทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังพรั่งพรูลงมาอย่างบ้าคลั่ง เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! สายฟ้าสีม่วงเข้มฟาดผ่าลงมาตรงใจกลางค่ายกล แรงระเบิดสะท้อนสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขาเยือกแข็ง ผืนปฐพีแยกตัวออกเป็นทางยาว รัศมีพลังปราณแผ่ขยายออกไปนับร้อยลี้ บีบคั้นให้สัตว์อสูรบรรพกาลในละแวกนั้นต้องหมอบกราบลงด้วยความหวาดกลัว ทว่า ภายในพายุแห่งพลังปราณที่กำลังบ้าคลั่งนั้น หลี่มู่เฉินกลับค่อย ๆ หลับตาลง ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาสม่ำเสมอดุจสายน้ำไหล กระบี่ในมือของเขา... กระบี่ไร้ชื่อที่ผ่านการอาบโลหิตมานับไม่ถ้วน เริ่มส่งเสียง "ฮัม" เบา ๆ ออกมา มันไม่ใช่เสียงของโลหะกระทบกัน แต่เป็นเสียงแห่งจิตวิญญาณที่ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน รอยแผลเป็นบนร่างกายของเขาค่อย ๆ สมานตัวเข้าหากันด้วยออร่าสีทองและสีเงินที่ผสานกันอย่างลงตัว ออร่าแห่งหยินและหยางหมุนวนรอบกายเขาดั่งเกลียวคลื่นมหาสมุทร ขอบเขตพลังปราณของหลี่มู่เฉินทะยานขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด จากขั้นหลอมรวมวิญญาณ พุ่งทะยานสู่ขั้นเบิกเนترสวรรค์ และยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับไม่มีวันสิ้นสุด! เซียนจื่อเหมยที่ต้านทานทัณฑ์สวรรค์จนกระอักโลหิตคำโต นางมองภาพเบื้องล่างด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและโล่งอก รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่งดงามล่มเมือง ราวกับดอกเหมันต์ที่ผลิบานท่ามกลางพายุหิมะอันเหน็บหนาว *เขาทำได้... เขาสำเร็จแล้วจริงๆ* ทว่า ในวินาทีที่แสงสว่างเจิดจ้าจากการทะลวงขอบเขตกำลังจะสงบลง เสียงฝีเท้าอันแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ ก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของเซียนจื่อเหมย เสียงหัวเราะเยาะหยันที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่างหน้าปากถ้ำ "ช่างเป็นภาพคู่รักที่น่าประทับใจเสียจริง... แม่นางจื่อเหมย ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องมดปลวกผู้หนึ่งเช่นนี้ น่าเสียดายนัก ที่ความพยายามของเจ้า... กำลังจะสูเปล่าในอีกสามลมหายใจข้างหน้า" เซียนจื่อเหมยสะท้านเฮือก นางรีบหันขวับไปมองที่ปากทางเข้าถ้ำทันที ร่างของเงาดำร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับกระบี่มารโลหิตที่ชุ่มโชกไปด้วยกลิ่นอายความตาย และบุคคลผู้นั้น... ก็คือศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักกระบี่มาร ผู้ที่ควรจะดับสูญไปในการประลองเมื่อร้อยปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านห้วงกระบี่และโลหิตนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ