ความรักท่ามกลางอันตราย

โลหิตสีชาดที่หยดลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลนราวกับดอกเหมันต์ที่เบ่งบานด้วยความเจ็บปวด หลี่มู่เฉินสะบัดกระบี่ในมือ คมเหล็กสะท้อนแสงจันทร์สีครามจนเกิดประกายวาบ เย็นเยียบจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว ทว่ายามนี้ อาภรณ์สีขาวของเขากลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยแผลฉกรรจ์จากการปะทะกับพץมารโลหิตเมื่อครู่ "เจ้ายังดึงดันจะใช้ 'วิถีกระบี่ไร้ปรานี' ทั้งที่เส้นชีพจรปราณสั่นคลอนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" น้ำเสียงเยียบเย็นดั่งน้ำค้างแข็งพันปีดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับร่างระหงในอาภรณ์ยาวสีฟ้าครามที่เคลื่อนกายเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว เซียนจื่อเหมยมิได้เอ่ยคำพร่ำเพ้อใดๆ นางยื่นมือเรียวดุจหยกสลักออกไปอย่างเด็ดขาด ปลายนิ้วเรียวโค้งตวัดเบาๆ ถักทออักขระเซียนสีทองเจิดจ้าเข้าปกป้องจุดชีพจรหัวใจของชายหนุ่มทันที ไอความอบอุ่นบริสุทธิ์สายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่ร่างของหลี่มู่เฉิน ช่วยกดขี่พิษโลหิตที่กำลังแผดเผาภายในให้อยู่หมัด หลี่มู่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ความเย่อหยิ่งในวิถีกระบี่ทำให้เขาไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด แม้กระทั่งยามบาดเจ็บปางตาย "เซียนจื่อเหมย ข้าดูแลตัวเองได้ บาดแผลเพียงเท่านี้ มิอาจระคายเคืองวิถีกระบี่ของข้า..." "หุบปากเสีย!" นางพญาแห่งหุบเขาเยือกแข็งตวาดเสียงกร้าว ดวงตาสง่างามคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งโทสะที่ยากจะพบเห็น ทว่าลึก ลงไปในความเย็นชานั้นกลับสั่นระริกด้วยความตระหนก "เจ้าคนโง่เง่า! เจ้าคิดว่ากระบี่ในมือเจ้ามันยิ่งใหญ่ค้ำฟ้า จนไม่จำเป็นต้องรักษาชีวิตนี้ไว้แล้วหรืออย่างไร? หากเจ้าตาย... วิถีกระบี่ที่เจ้าไขว่คว้าจะมีค่าอันใด!" นี่ไม่ใช่คำสั่งสอนจากผู้อาวุโส แต่มันคือเสียงสะท้อนจากหัวใจที่กำลังหวาดกลัวจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป บรรยากาศรอบกายเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหนาวที่พัดผ่านยอดเขาหิมะ คมกระบี่ในมือของหลี่มู่เฉินคลายความดุดันลงเล็กน้อย เขามองสตรีตรงหน้า—สตรีผู้ได้รับการขนานนามว่าไร้หัวใจ เย็นชาดุจน้ำแข็งหมื่นปี แต่วันนี้ นางกลับยอมใช้พลังปราณต้นกำเนิดของตนเองเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้เขา จนใบหน้างามซีดเซียวลงถนัดตา ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งและคำพูดตัดพ้อ บัดนี้ได้เผยออกมาอย่างหมดเปลือก ชัดเจนเสียจนหัวใจของจอมยุทธ์ผู้ไม่เคยเกรงกลัวฟ้าดินกระตุกวูบ "เจ้า..." หลี่มู่เฉินเปล่งเสียงแผ่วเบา ความเย่อหยิ่งทระนงตนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก "เหตุใดจึงต้องทำถึงเพียงนี้? ข้าเป็นเพียงจอมยุทธ์เร่ร่อนผู้หนึ่ง..." "เพราะเจ้าคือหลี่มู่เฉิน..." เซียนจื่อเหมยหลบสายตาไปทางอื่น นางกัดริมฝีปากแน่นพยายามควบคุมความสั่นเทาของน้ำเสียง พลางดึงมือกลับ ทว่าความห่วงใยที่หลั่งรินผ่านไอเซียนเมื่อครู่ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวทั้งสอง "ข้าเฝ้ามองผู้คนผ่านมาและผ่านไปนับร้อยนับพัน ดับสูญไปในวัฏสงสารแห่งการบำเพ็ญเพียร มีเพียงเจ้า... ที่กล้าแม้กระทั่งชักกระบี่ใส่กฎสวรรค์เพื่อความถูกต้อง... และข้า... ก็มิอาจทนเห็นเจ้าร่วงหล่นลง ณ ที่แห่งนี้ได้" คำสารภาพที่มิอาจเอ่ยออกมาโดยตรง แต่งดงามและลึกซึ้งยิ่งกว่าคำหวานใดๆ ในยุทธภพ หลี่มู่เฉินมองนางด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ด้วยภาระแห่งวิถีกระบี่ยามนี้กลับปะทุขึ้นราวกับอัคคีเซียน เขายื่นมือออกไปกุมมือเรียวที่ยังคงเย็นเฉียบของนางไว้แน่น แม้ปลายนิ้วจะมีคราบโลหิตติดอยู่ แต่นางก็มิได้สะบัดหนี ทว่า ในวินาทีที่หัวใจของคนทั้งสองกำลังหลอมรวมเข้าหากัน ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง ท้องนภายามราตรีที่ควรประดับด้วยดวงดาว กลับถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท! ไอมารทมิฬมหาศาลแผ่พุ่งทะยานขึ้นจากหุบเหวเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สะเทือนขวัญผู้คนนับหมื่น สัมผัสแห่งจิตสังหารอันแหลมคมพุ่งตรงมาปักลึกลงที่แผ่นหลังของหลี่มู่เฉินโดยไม่มีสัญญาณเตือน! "ระวัง!" เซียนจื่อเหมยเบิกตากว้าง พลังเซียนทั้งหมดถูกระเบิดออกมาในพริบตา นางพุ่งเข้าโอบร่างของชายหนุ่มไว้ พร้อมกับกระบี่ประจำกายที่หลุดจากฝักเข้าต้านทานเงาดำประหลาดที่พุ่งทะลุความมืดเข้ามา ฉากตรงหน้าพลิกผันในชั่วพริบตา เมื่อเงาดำนั้นไม่ใช่ศัตรูทั่วไป แต่เป็น... กระบี่มารโลหิตที่สลักด้วยอักขระต้องห้าม ซึ่งถือครองโดยบุคคลที่พวกเขาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านห้วงกระบี่และโลหิตนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ