วิกฤตกลางป่ามรณะ

"หากเจ้ายังไม่หยุดฝีเท้า เห็นทีข้าคงต้องตัดข้อเท้าของเจ้าทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้" น้ำเสียงของเซียนจื่อเหมยเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีที่ฝังลึกในก้นบึ้งมหาสมุทร ทว่าในแววตาคู่คมกลับปรากฏร่องรอยความกังวลที่นางพยายามซ่อนเร้น นางกระชับมือที่กุมข้อมือหลี่มู่เฉินไว้แน่น สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวงามแผ่ไอเย็นเยือกเพื่อสกัดกั้นโลหิตที่ทะลักออกจากบาดแผลกลางอกของชายหนุ่ม หลี่มู่เฉินแค่นยิ้ม มุมปากมีคราบเลือดสีเข้มไหลซึม เขาฝืนยืนหยัดด้วยวิถีกระบี่ที่ยังคงคุกรุ่นด้วยจิตวิญญาณแห่งความทะนงตน "จื่อเหมย... เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีวันหยุดพักในขณะที่คมดาบของพวกมันยังวนเวียนอยู่รอบศีรษะ หากจะตาย ก็จงให้ตายบนเส้นทางที่ข้าเลือกเอง ไม่ใช่ในฐานะสุนัขจนตรอกที่รอวันเชือด" "หุบปาก!" นางตวาดเสียงแข็ง ทว่ากลับโอบประคองร่างที่โอนเอนของเขาเข้าหาตัว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ขาวอันเป็นเอกลักษณ์ของนางทำให้อากาศรอบกายที่กำลังร้อนระอุจากแรงปราณคลุ้มคลั่งเริ่มสงบลงชั่วขณะ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ 'หุบเขาสิ้นอาถรรพ์' ดินแดนทุรกันดารที่ปกคลุมด้วยม่านหมอกสีดำสนิท ไร้ซึ่งกลิ่นอายชีวิต ไร้ซึ่งปราณเซียนที่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง นี่คือเขตแดนรอยต่อระหว่างโลกมนุษย์และดินแดนแห่งความว่างเปล่าที่ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวย่างเข้าไปหากยังรักชีวิต เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเหล่าผู้ไล่ล่าจากตระกูลลับแห่งสวรรค์ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กลิ่นอายสังหารที่หนาแน่นดุจภูเขาทับถม บีบคั้นให้มวลอากาศรอบด้านสั่นสะเทือน "พวกมันมาแล้ว..." หลี่มู่เฉินกระซิบ ดวงตาคมกริบกวาดมองพงไพรที่บัดนี้ไร้ซึ่งสรรพเสียง "จื่อเหมย เจ้าต้องไปต่อเพียงลำพัง ข้าเพียงคนเดียวที่ล่อเป้าหมายไว้ได้ หากเจ้าอยู่... เราก็แค่รอวันถูกฝังพร้อมกัน" เซียนจื่อเหมยหยุดชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ที่น่าเกรงขาม นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับตวัดนิ้วชี้วาดผ่านอากาศ อักขระปราณสีฟ้าครามปรากฏขึ้นเบื้องหน้า กางอาณาเขตโล่ป้องกันขนาดใหญ่ที่สั่นไหวด้วยไอสังหาร "ข้าไม่เคยกล่าวว่า 'รัก' เจ้าด้วยคำพูด ทว่าหากเจ้าจะจากไป ข้าจะขอเป็นผู้พิพากษาลิขิตนั้นด้วยตนเอง" นางหันมามองเขา ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นสะท้อนภาพจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตนเพียงผู้เดียว "ตระกูลเซียนสั่งให้ข้าเย็นชาไร้ใจ แต่วันนี้... ข้าขอเลือกที่จะเป็นนางพญาผู้โง่เขลาที่ยอมแลกวิถีเซียนเพื่อรักษาชีวิตที่ข้าหวงแหนที่สุดไว้" ทันใดนั้น คมกระบี่แสงนับร้อยเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้าปะทะกับโล่ปราณจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาท แผ่นดินใต้เท้าแยกออกเป็นทางยาว หลี่มู่เฉินกระอักเลือดออกมาคำโต กระบี่ในมือของเขาสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้น เขาไม่ยอมให้หญิงสาวที่เขารักต้องรับแรงปะทะเพียงลำพัง "ถ้าเช่นนั้น... มาดูกันว่าระหว่างดาบของพวกสวรรค์ กับคมกระบี่ของหลี่มู่เฉิน ใครจะฝังรากลึกลงในหุบเขานี้ได้มากกว่ากัน!" เขาสะบัดมือเรียกกระบี่ประจำกาย 'อัคนีผลาญฟ้า' ออกมา กลิ่นอายปราณร้อนแรงระเบิดตัวขึ้น ท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างไม่คาดฝัน ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้พุ่งทะยานออกไป เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นที่เบื้องหลังของเหล่าผู้ไล่ล่า—เป็นชายชราในชุดคลุมสีเทาผู้กุมความลับของตระกูลเซียนที่นางพยายามหลบหนีมาตลอด ชายชราผู้นั้นไม่ได้ชักอาวุธ แต่กลับยกมือขึ้นทำลายผนึกอักขระที่เท้าของพวกเขาโดยไม่ตั้งตัว พื้นดินที่พวกเขายืนอยู่เกิดการทรุดตัวลงสู่อุโมงค์ใต้ดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยไออาถรรพ์ "เจ้าหนู... เซียนหญิง..." เสียงแหบพร่าของชายชราก้องกังวาน "พวกเจ้าเลือกทางตายเอง... หุบเขาแห่งนี้ไม่ใช่ที่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร แต่มันคือสุสานของเทพที่ถูกลืม" ร่างของทั้งสองร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่มือของหลี่มู่เฉินและเซียนจื่อเหมยสัมผัสกันแน่น สายตาของนางเบิกกว้างขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ตื่นขึ้นในกายของชายหนุ่ม... ไม่ใช่พลังปราณเซียนที่เขาเคยมี แต่มันคือพลังแห่งความมืดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด และในวินาทีที่ร่างของพวกเขากระทบกับพื้นดินเบื้องล่าง แสงไฟจากคบเพลิงโบราณที่จุดติดขึ้นเองโดยรอบเผยให้เห็นร่างของมังกรน้ำแข็งที่หลับใหลอยู่เบื้องหน้า—มังกรที่ว่ากันว่าสิ้นชีพไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล และบัดนี้ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น... กำลังลืมตาขึ้นจ้องมองพวกเขา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านห้วงกระบี่และโลหิตนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ