กระบี่ผสานอัคคีจิต

"หากเจ้ายังก้าวล่วงเข้ามาอีกแม้เพียงครึ่งก้าว ปลายกระบี่ในมือข้า… คงมิใช่แค่ตัดผ่านความว่างเปล่าอีกต่อไปแล้วนะคะ" น้ำเสียงของเซียนจื่อเหมยเยียบเย็นดุจหิมะพันปีบนยอดเขาเทียนซาน แต่ทว่า สรรพสำเนียงนั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยในห้วงลึกของดวงจิต นางพญาผู้ไร้ใจกำลังเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้อาวุโสแห่งสำนักกระบี่มารโลหิตที่ล้อมAป่าท้ออัคคีไว้จนแทบไม่เหลือช่องว่าง บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนอากาศคล้ายกลายเป็นผลึกน้ำแข็งที่พร้อมจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ รอบกายของนาง ไอเซียนสีขาวบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก ทว่ากลับมีรอยร้าวสีชาดสายเล็กๆ พาดผ่านกลางดวงอักษรปราณบนหน้าผาก นั่นคือร่องรอยของการฝืนใช้เคล็ดวิชาต้องห้ามเพื่อปกป้องเขตอาคมที่หลี่มู่เฉินกำลังใช้ทะลวงขอบเขตพลัง เบื้องหลังม่านน้ำแข็งและเปลวเพลิงที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียว ร่างของหลี่มู่เฉินนั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางใจกลางค่ายกลอัคคีเหมันต์ เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากคมสัน ก่อนจะถูกไอความร้อนแผดเผาจนระเหยกลายเป็นไอสีขาว ร่างกายของเขากำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการผสานสองขั้วพลังที่ไม่มีวันเข้ากันได้—กระบี่หิมะพิฆาตเซียนที่เย็นเยียบถึงกระดูก กับอัคคีจิตวิญญาณแห่งเซียนที่ร้อนแรงดุจสุริยันแผดเผา "ฮ่าๆๆๆ นังปีศาจน้ำแข็ง! เจ้าคิดว่าลำพังตัวคนเดียวจะต้านทานค่ายกลสลายวิญญาณของพวกเราสิบแปดคนได้หรือ? หลี่มู่เฉินมันกำลังจะธาตุไฟเข้าแทรกตายอยู่รอมร่อ ส่งเคล็ดกระบี่บรรพกาลมาเสียดีๆ มิฉะนั้นพวกเราจะแล่เนื้อเถือหนังพวกเจ้าทีละชิ้น!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของหัวหน้าผู้อาวุโสมารดังสะท้อนก้องป่าท้อ จนกลีบดอกไม้สีชาดร่วงหล่นและถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดใต้ฝ่าเท้า เซียนจื่อเหมยมิได้กล่าววาจาใดโต้ตอบ นัยน์ตาคู่คมกริบดุจกระบี่หยกทอประกายเด็ดเดี่ยว นางยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาของพวกมัน ชายเสื้อสีขาวบริสุทธิ์โบกสะบัดตามแรงพายุลมปราณที่นางเป็นผู้ควบคุม กระบี่วิญญาณในมือสั่นระริก ปลดปล่อยรัศมีกระบี่ที่คมกริบจนบาดเฉือนมิติรอบข้างจนเกิดรอยแยกสีดำสนิท *ตู้มมม!* คลื่นกระบี่ระลอกแรกปะทะเข้ากับค่ายกลมารอย่างจัง แรงสะท้อนทำให้กระอักโลหิตคำโตออกมา แต่ดวงตาของนางหาได้มีความหวาดกลัวไม่ มีเพียงความห่วงหาอาทรที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกชา ทอดมองไปยังร่างของชายหนุ่มที่ยังคงนั่งหลับตาแน่นิ่งอยู่เบื้องหลัง ในห้วงจิตสำนึกของหลี่มู่เฉินเวลานี้ ดั่งตกอยู่ในทะเลเพลิงที่ล้อมรอบด้วยภูเขาน้ำแข็งมหึมา "เจ้าเด็กดื้อรั้น... คิดจะฝืนลิขิตฟ้าด้วยตัวคนเดียวหรือ?" เสียงก้องกังวานดังก้องขึ้นในหัวใจ มันคือเสียงของตัวเขาเอง—ตัวตนที่เย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ผู้ใด หลี่มู่เฉินกัดฟันแน่นจนเลือดสดๆ ไหลรินมุมปาก กระบี่ในมือจิตวิญญาณของเขาแหลกสลายและก่อรูปขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดนี้รุนแรงเสียยิ่งกว่าการถูกสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ฟาดฟัน แต่ภาพของเซียนจื่อเหมยที่กำลังยืนหยัดปกป้องเขาอยู่เบื้องนอก กำลังหลอมรวมหัวใจที่เคยเย่อหยิ่งและโดดเดี่ยวของเขาให้แหลละเอียด ก่อนจะประกอบขึ้นใหม่ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าสิ่งใด "ข้าไม่ได้ฝืนลิขิตฟ้า..." หลี่มู่เฉินพึมพำในห้วงจิต ลืมตาสนิทขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง นัยน์ตาทั้งสองข้างข้างหนึ่งเปล่งประกายสีครามเยือกแข็งดุจเหมันต์นิรันดร์ แต่อีกข้างกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีทองเจิดจ้า! *ฟรึบ!* พลังปราณสองสายที่เคยห้ำหั่นกันเองมาตลอด บัดนี้กลับหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบในร่างของจอมยุทธ์หนุ่ม ไอความเย็นยะเยือกผสานกับอัคคีจิตวิญญาณแผ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา แหวกเมฆหมอกหนาทึบจนเกิดเป็นเสาแสงมหัศจรรย์สีทองสลับครามพวยพุ่งทะลุสวรรค์! เหล่าผู้อาวุโสสำนักกระบี่มารโลหิตถึงกับใบหน้าถอดสี ถอยหลังกรูโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันระดับนี้... มันไม่ใช่ขอบเขตหลอมรวมวิญญาณธรรมดา แต่มันคือการก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์สู่ "ขอบเขตเซียนกระบี่อัคคีเหมันต์" ที่สูญหายไปนับหมื่นปี! "จื่อเหมย..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากเบื้องหลังนางพญา เซียนจื่อเหมยสะท้านเฮือก หันกลับไปมองด้วยแววตาที่ไหวระริกเป็นครั้งแรกในรอบร้อยปี นางเห็นหลี่มู่เฉินก้าวเท้าออกมาจากม่านพลัง ร่างกายของเขายืนหยัดอย่างสง่างาม เส้นผมสีดำสนิทปลิวไสวตามกระแสลมปราณที่หมุนวนรอบตัว กระบี่ในมือของเขามิได้เปล่งประกายความเย็นชาอีกต่อไป แต่กลับมีเปลวเพลิงสีทองห่อหุ้มคมกระบี่เอาไว้ราวกับมังกรเพลิงที่ซ่อนเร้นอยู่ในน้ำแข็งหมื่นปี "เจ้า... สำเร็จแล้วหรือ?" น้ำเสียงของนางพญาผู้ไร้ใจสั่นเครือเล็กน้อย ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกเสื้อที่หนาวเหน็บมาเนิ่นนาน "ยังหรอ... ข้ายังต้องสะสางบัญชีกับพวกสุนัขรับใช้เหล่านี้เสียก่อน" หลี่มู่เฉินแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกด้วยความเย่อหยิ่งทระนงเช่นเดิม ทว่าสายตาทอดมองนางกลับอ่อนโยนจนสามารถละลายน้ำแข็งทั่วทั้งหุบเขาได้ในพริบตาเดียว เขาก้าวผ่านร่างของนางไปยืนอยู่เบื้องหน้า หันปลายกระบี่เข้าหาเหล่าผู้อาวุโสสำนักมารที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "พวกเจ้า... อยากลองรับกระบี่ประสานอัคคีเหมันต์ของข้าดูสักตั้งไหมล่ะ?" สิ้นเสียงคำรามก้อง หลี่มู่เฉินก็สะบัดกระบี่ออกไปเพียงคราเดียว! *ฉู่ววว—!* คลื่นกระบี่สีทองครามสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างน่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่แค่การโจมตีด้วยลมปราณ แต่เป็นการผสานกฎแห่งฟ้าดินสองขั้วเข้าด้วยกัน ความเย็นยะเยือกแช่แข็งวิญญาณของเป้าหมายในขณะที่เปลวเพลิงเผาผลาญร่างเนื้อให้สลายกลายเป็นธุลีในพริบตาเดียว! เหล่าผู้อาวุโสสิบ8คนแม้แต่จะกรีดร้องก็ยังไม่มีโอกาสทำได้ ร่างของพวกมันแข็งค้างก่อนจะแตกสลายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำ และถูกลมปราณอัคคีพัดปลิวหายไปในความว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วป่าท้ออัคคี มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่ประสานเป็นจังหวะเดียวกัน หลี่มู่เฉินเก็บกระบี่เข้าฝัก หันกลับมาหมายจะเอמהวาจาหยอกเย้าสตรีผู้เป็นดวงใจ ทว่าจู่ๆ ร่างกายของเขากลับเซถลัน ดวงตาที่เคยเปล่งประกายสองสีกลับมืดดับลงอย่างกะทันหัน ความเจ็บปวดจากการฝืนทะลวงขอบเขตตีกลับเข้ามาในร่างจนกระอักโลหิตคำโตสาดกระเซ็นลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลน! "มู่เฉิน!" เซียนจื่อเหมยพุ่งเข้าไปรับร่างที่กำลังจะล้มลงของเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ย้อนกลับเข้าสู่จุดตันtianของเขาจนชีพจรเกือบจะขาดสะบั้น ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะถ่าย ทอดพลังปราณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้นั้นเอง... *เปรี้ยงงงง—!* สายฟ้าสีเลือดสายมหึมาก็ผ่าลงมาจากท้องนฟ้าที่ไร้เมฆหมอกอย่างไร้สัญญาณเตือน ท่ามกลางประกายแสงสีเลือดนั้น เงาร่างของบุคคลลึกลับผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท ปรากฏกายขึ้นบนยอดกิ่งท้ออัคคี พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าสยดสยองที่เอ่ยออกมาว่า... "ช่างเป็นกระบี่ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ... แต่可惜นัก ที่วันนี้ ดวงวิญญาณของพวกเจ้าทั้งคู่ จักต้องตกเป็นของ 'เจ้าแห่งหุบเขามารโลหิต' ผู้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว!" โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงกระบี่และสายน้ำค้างนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ