ร่องรอยในเมืองหลวง

กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นคาวสนิมเหล็กจาง ๆ ของคลังสินค้าเก่าแก่ริมท่าเรือหลวง ไม่ได้น่ารื่นรมย์เลยสักนิด แต่สำหรับเซี่ยหว่านหนิงแล้ว มันคือกลิ่นของความจริงที่กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาแสงตะเกียงน้ำมันสั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของผนังไม้สักเก่าคร่ำคร่า เงาร่างของนางและท่านแม่ทัพผู้เย่อหยิ่งจึงทาบทับลงบนลังไม้โบราณที่สุมกองกันอยู่เบื้องหน้า "หากท่านยังเอาแต่ยืนกอดอกทำหน้าเคร่งขรึมเหมือนรูปปั้นหินวัดร้าง ข้าเกรงว่าเบาะแสชิ้นนี้คงจะขึ้นราตายคาที่ไปเสียก่อนที่ท่านจะทันได้อ้าปากพูดอะไรออกมานะคะ, ท่านแม่ทัพ" เสียงหวานใสติดจะเยาะหยันเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบ เซี่ยหว่านหนิงปรายตามองบุรุษร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มที่ยืนค้ำหัวนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวสวยคีบเศษสมุนไพรแห้งสีคล้ำขึ้นมาจากก้นลังไม้ผุ ๆ นั้นอย่างไม่นึกรังเกียจ กู้เหยียนอวี่ขยับกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น ริมฝีปากหยักลึกเม้มเป็นเส้นตรงอย่างพยายามอดกลั้นอารมณ์ เขากวาดสายตามองหญิงสาวที่บังجอาจต่อปากต่อคำกับเขาได้ไม่เว้นแต่ละวัน แม้ในยามที่ปลายนิ้วเรียวนั้นเปื้อนฝุ่นผงยา นางก็ยังคงมีความอวดดีเปล่งประกายออกมาจากดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย "ถ้าฝีปากของเจ้ารวดเร็วเท่าสมองในการวิเคราะห์ตัวยา บ้านเมืองเราคงสงบสุขไปนานแล้ว, เซี่ยหว่านหนิง" กู้เหยียนอวี่สวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่ทรงพลัง "เลิกเล่นลิ้นแล้วบอกข้ามาเสียทีว่า สิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือมันคืออะไรกันแน่ ถึงทำให้เจ้าต้องลากข้ามาขุดคุ้ยซากขยะกลางดึกเช่นนี้" เซี่ยหว่านหนิงแค่นหัวเราะในลำคอ นางวางเศษสมุนไพรลงบนกระดาษห่อสีขาวอย่างเบามือ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ในซอกมุมแคบ ๆ ของคลังสินค้าช่างสั้นเสียจนกลิ่นกายสะอาดเย็นเยือกของเขาเจือปนเข้ามาในโสตประสาทของนาง "หึ ปากเก่งนักนะท่านแม่ทัพ... สิ่งที่ท่านเห็นอยู่นี่ไม่ใช่เศษวัชพืชธรรมดาหรอกนะคะ แต่มันคือ 'ผงหลิวจู' ชนิดพิเศษ สมุนไพรหายากที่นำเข้าจากแคว้นทางเหนือ" หว่านหนิงย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้เห็นร่องรอยคราบสีดำที่ก้นลังชัดเจนขึ้น "สรรพคุณเด่นของมันคือการสลายกำลังภายในและกัดกร่อนโลหิตอย่างช้า ๆ หากทหารในกองทัพของท่านเสพเข้าไปติดต่อกันเป็นเวลาแรมเดือน แม้จะมีแรงยกกระบี่ก็คงทำไม่ได้... นี่ไม่ใช่การป่วยไข้ตามธรรมชาติอย่างที่สำนักหมอหลวงรายงานหรอกค่ะ แต่มันคือการ 'วางยา' อย่างเป็นระบบ" คำพูดนั้นทำให้ดวงตาคมกริบของกู้เหยียนอวี่หรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอากาศรอบตัวเย็นเยือก bu ทว่าความโกรธเกรี้ยวไม่ได้พุ่งเป้าไปที่นาง แต่พุ่งไปยังหนอนบ่อนไส้ที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกองทัพของเขาเอง "เจ้าแน่ใจแค่ไหน?" เสียงทุ้มถามชิดริมหู เมื่อกู้เหยียนอวี่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางโดยไม่ทันตั้งตัว แผงอกกว้างเกือบแนบชิดกับไหล่บาง เซี่ยหว่านหนิงสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ยอมถอยหลัง นางเชิดหน้าขึ้นสู้ ปลายนิ้วยังคงแตะอยู่ที่เศษสมุนไพร "ข้าเป็นถึงนักปรุงยาอันดับหนึ่ง หากแม้แต่พิษระดับอนุบาลนี้ยังดูไม่ออก เอาหัวของข้าไปแขวนประจานหน้าประตูเมืองได้เลยค่ะท่านแม่ทัพ" นางตอบเสียงเชือดเฉือน ใบหน้าห่างกันเพียงคืบจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน กู้เหยียนอวี่มองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดนิ่งนั้น แววตาที่เคยเย็นชากลับไหววูบด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากยอมรับ มือหนาเอื้อมออกไปราวกับจะคว้าข้อมือนางเพื่อดึงให้ถอยห่างจากความสกปรก แต่จังหวะนั้นเอง... *กริ๊ก!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตดังขึ้นที่ด้านนอกประตูคลังสินค้า พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงที่สาดส่องลอดรอยแตกเข้ามาจนสว่างวาบ "ใครอยู่ข้างใน! ล้อมเอาไว้ อย่าให้ใครหนีรอดไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับแรงกระแทกมหาศาลที่พยายามพังประตูไม้เก่า ๆ เข้ามา กู้เหยียนอวี่ดึงร่างของเซี่ยหว่านหนิงเข้าสู่อ้อมแขนอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ แรงดึงกระชากทำให้นางเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างของเขาเต็มแรง ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกักขณะที่สายตาประสานกันในความมืดสลัว "ดูเหมือนว่าจะมีคนต้อนรับที่ไม่ได้รับเชิญเสียแล้วสิคะ..." หว่านหนิงกระซิบเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรูภายนอก แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากวงแขนแกร่งที่โอบกอดนางไว้อย่างแน่นหนาต่างหาก กู้เหยียนอวี่ก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาคมปลาบฉายประกายดุดันระคนห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม เขายกมือขึ้นปิดปากนางเบา ๆ เพื่อไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกไป ขณะที่มืออีกข้างชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ก่อนที่ประตูไม้จะพังทลายลงมา เงามืดที่ทอดตัวยาวเข้ามาด้านในทำให้พวกเขาเห็นเงาร่างของคนที่ยืนสั่งการอยู่ด้านนอกชัดเจน... และมันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนสนิทขององค์ชายสามที่ควรจะอยู่แต่ในวังหลวง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและใจฟูไปกับความปากแข็งของท่านแม่ทัพด้วยกันนะคะ!