วาจาคมกว่ากระบี่

"หากท่านต้องการซื้อสมุนไพรก็เชิญจ่ายเงินให้สมราคาสติปัญญาที่มีเถิด แต่ถ้ามาเพื่อเป็นสุนัขเฝ้าประตูให้องค์ชายสาม... เกรงว่าร้านของข้าคงไม่มีเศษกระดูกให้ท่านแทะหรอกนะ" เซี่ยหว่านหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ราวกับมีเปลวเพลิงเต้นระบำอยู่ข้างใน มือเรียวบางที่เปื้อนคราบสมุนไพรสีเข้มวางโครมลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา ราวกับจะประกาศว่านางไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะมาเล่นขายของกับเหล่านักฆ่าชุดดำที่กำลังชักกระบี่ออกจากฝัก องค์ชายสามหัวเราะร่วน เสียงของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ "ช่างเป็นวาจาที่กล้านัก เซี่ยหว่านหนิง... เจ้าคงไม่รู้ว่าความตายที่แท้จริงมันไม่ได้น่ารื่นรมย์เหมือนรสชาติของยาที่เจ้าปรุงหรอกนะ" ยังไม่ทันที่คมกระบี่เล่มแรกจะพุ่งเข้าถึงตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเข้มก็ทะลุผ่านม่านเงาสลัวเข้ามาประหนึ่งพายุหมุน กู้เหยียนอวี่สะบัดกระบี่เพียงคราเดียว คมดาบวาววับตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว ร่างของนักฆ่าสองคนแรกที่พุ่งเข้ามาถูกปัดกระเด็นไปคนละทิศละทางด้วยกำลังภายในที่หนักหน่วง "ข้าไม่ชอบความวุ่นวายในร้านปรุงยา" กู้เหยียนอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปที่องค์ชายสาม "และข้าก็ยิ่งเกลียดพวกที่ชอบรังแกสตรีที่ไม่มีทางสู้" "ไม่มีทางสู้?" เซี่ยหว่านหนิงแค่นหัวเราะในลำคอ นางก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์เผชิญหน้ากับแม่ทัพหนุ่มที่ยืนตระหง่านบังหน้านางอยู่ แผ่นหลังกว้างของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเหล็กกล้าและเหงื่อจางๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยเลยสักนิด "ท่านแม่ทัพกู้ ดูเหมือนท่านจะสำคัญตัวผิดไปหน่อย ข้าไม่ได้ขอให้ท่านมาเป็นโล่มนุษย์ให้เสียหน่อยนะเจ้าคะ" กู้เหยียนอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับมามองสตรีที่กล้าเถียงเขาท่ามกลางสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่ปลายเส้นด้าย "เจ้ายังมีความคิดที่จะโต้เถียงอยู่อีกหรือ? พวกมันมีสิบคน และเจ้ามีเพียง... กลิ่นสมุนไพร?" "ถ้ากลิ่นสมุนไพรของข้าทำให้พวกมันตาพร่ามัวจนเสียหลักได้ ก็ถือว่าคุ้มค่ากว่าคมกระบี่ทื่อๆ ของท่านแล้วกันค่ะ" นางตวัดสายตาไปมองเหล่านักฆ่า ก่อนจะหยิบซองกระดาษสาขนาดเล็กออกจากแขนเสื้อแล้วโปรยลงพื้นเพียงเบาๆ กลิ่นหอมฉุนกึกพลันกระจายตัวออกมาดุจม่านควัน นักฆ่ากลุ่มนั้นชะงักกึกพร้อมกับยกมือขึ้นกุมลำคอที่เริ่มตีบตัน องค์ชายสามหน้าเปลี่ยนสี เขากัดฟันกรอด "นังแพศยา! เจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร!" "วิชาการปรุงยาไงเล่าเจ้าคะ" เซี่ยหว่านหนิงยืดตัวตรง สบตากับกู้เหยียนอวี่ที่ยืนนิ่งอึ้งไปกับท่าทีของนาง "ท่านแม่ทัพ หากท่านไม่หลบไปทางซ้ายเสียตอนนี้ เลือดสีคล้ำของพวกมันจะกระเด็นเปื้อนชุดเกราะราคาแพงของท่านจนซักไม่ออกแน่" กู้เหยียนอวี่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ความเย็นชาในดวงตาหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนนึกขัน เขาไม่เคยพบสตรีคนใดที่สามารถควบคุมอารมณ์ได้มั่นคงท่ามกลางวิกฤตเช่นนี้ ปากคอเราะร้ายของนางช่าง... ชวนให้รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะปราบพยศให้สิ้นฤทธิ์เสียจริง "เจ้าเป็นสตรีที่น่ารำคาญที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ" กู้เหยียนอวี่ขยับตัวตามคำเตือนของนางเพียงเสี้ยววินาที เลือดสีดำจากการชักดิ้นชักงอของนักฆ่าก็พุ่งกระฉูดออกมาจริงๆ เขาหมุนตัวกลับมา ใช้ดาบปัดกระสุนลับที่องค์ชายสามแอบซัดออกมาจนตกพื้น "และท่านก็เป็นแม่ทัพที่ปากเสียที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอเหมือนกันค่ะ!" เซี่ยหว่านหนิงโต้กลับโดยไม่ยอมลดละ ความตึงเครียดที่ควรจะรุนแรงกลับกลายเป็นบรรยากาศที่แปลกประหลาด กู้เหยียนอวี่ก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเขารดรนอยู่บนพวงแก้มใสของนาง เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงกระซิบต่ำลึกดังก้องอยู่ข้างหู "หากเจ้าเก่งกาจขนาดนี้ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ตอนเห็นเงาในกระจกด้วยล่ะ?" คำพูดนั้นจี้จุดตายของเซี่ยหว่านหนิงจนนางชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม "นั่นเพราะข้าเห็นใบหน้าของคนที่ข้าเกลียดที่สุดไงล่ะคะ... ซึ่งตอนนี้ ดูเหมือนใบหน้าของท่านจะแซงหน้าไปแล้ว" กู้เหยียนอวี่ไม่ได้โกรธ เขากลับกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและเร้าอารมณ์อย่างประหลาด เขาคว้าข้อมือของนางไว้แน่นแล้วดึงเข้ามาประชิดตัวจนอกของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกัน กระบี่ในมือของเขายังคงตั้งรับการโจมตีจากคนรอบข้าง แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของสตรีที่กำลังเดือดดาลตรงหน้า "งั้นเจ้าก็คงต้องเกลียดข้าต่อไปอีกนานหน่อย เพราะต่อจากนี้... ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหน ข้าก็จะคอยอยู่รบกวนชีวิตที่สงบสุขของเจ้าเช่นนี้แหละ" ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยวาจาที่คมกว่าเดิม ประตูหน้าร้านที่พังแหล่มิแหล่ก็ถูกถีบจนกระเด็นหลุดออกไปจากวงกบ ชายชราในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับไอสังหารที่รุนแรงจนบีบคั้นหัวใจคนทั้งคู่ให้เต้นรัว "แม่ทัพกู้... ในที่สุดข้าก็เจอตัวเจ้าจนได้" เสียงทุ้มแหบพร่าดั่งเสียงกรีดของโลหะกระทบหินทำให้กู้เหยียนอวี่ถึงกับชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากหายวับไปทันที เขาหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง "อาจารย์?" กู้เหยียนอวี่ปล่อยข้อมือเซี่ยหว่านหนิงทันที ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมร้านสมุนไพรจนแทบไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ ในขณะที่เซี่ยหว่านหนิงมองดูชายชราที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง เหมือนกับว่านางรู้จักเขา... และความลับที่ซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปากร้ายแต่ใจสั่นของพวกเขาในตอนนี้นะคะ!