นักปรุงยาหรือตัวปัญหา

กลิ่นอายของสมุนไพรต้มเคี่ยวจนงวดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืนในตรอกร้าง ทว่ามันกลับไม่ฉุนเท่ากลิ่นอายคาวเลือดที่ติดอยู่บนชุดเกราะสีเข้มของบุรุษผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า เซี่ยหว่านหนิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกยามวิกาลผู้นั้นด้วยซ้ำ ปลายนิ้วเรียวเรียบเนียนยังคงคีบก้านโสมร้อยปีด้วยคีมทองแดง เลาะเปลือกบางๆ ออกอย่างใจเย็นราวกับรอบตัวนางไม่มีสิ่งใดน่าสนใจไปกว่าสมุนไพรในถาดไม้ “ถ้าจะมาตายที่ร้านของข้า รบกวนช่วยออกไปตายให้พ้นรัศมีสามลี้ด้วยค่ะ ท่านแม่ทัพ... เลือดของท่านมันทำให้พื้นร้านราคาแพงของข้าแปดเปื้อน” น้ำเสียงหวานใสแต่เจือแววเย้ยหยันเอ่ยขึ้นลอยๆ ไร้ซึ่งความยำเกรงต่อยศถาบรรดาศักดิ์ใดๆ ทั้งสิ้น กู้เหยียนอวี่ขบกรามแน่นจนสันกรามคมคายขึ้นเป็นรอยนูน ความเจ็บแปลบจากพิษลึกล้ำที่แล่นพล่านไปตามกระแสเลือดทำให้ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ทว่าศักดิ์ศรีและท่าทีเย่อหยิ่งจองหองที่ติดตัวมาแต่กำเนิดกลับไม่อนุญาตให้เขาล้มลงตรงหน้าสตรีปากคอเราะร้ายผู้นี้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนประชิดโต๊ะสมุนไพร ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องเขม็งไปยังสตรีเบื้องหน้า ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนสลักแต่กลับซีดเผือดไร้สีเลือด “เซี่ยหว่านหนิง อย่าเล่นตัว... อาการของข้า เจ้าก็รู้ว่ามีแค่คนอย่างเจ้าเท่านั้นที่แก้ได้” “โอ้?” หว่านหนิงวางคีมในมือลงช้าๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอิ่มสีชาด “ท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งกองทัพพิทักษ์แผ่นดิน กล้ามาขอร้องคุกเข่า... อ้อ ไม่สิ ท่านยังไม่ได้คุกเข่าเสียหน่อย แค่ยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกใกล้ตายอยู่ตรงนี้” “เจ้า!” กู้เหยียนอวี่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ไม่ใช่เพราะพิษในกายอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความยียวนกวนประสาทของนางที่ทำให้เขาอยากจะจับมาตีให้ก้นลายเสียจริงๆ “ต้องการเท่าไหร่ เงินทอง อำนาจ หรือที่ดิน แค่เอ่ยปาก ข้าหามาให้ได้ทั้งหมด แลกกับการถอนพิษนี่ซะ” “เงินทองหรือคะ?” หว่านหนิงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระคายหูเขาเสียเหลือเกิน นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ส่วนสูงที่ต่างกันทำให้ชวนมองว่านางช่างตัวเล็กกระจ้อยริดเมื่อเทียบกับแผงอกกว้างภายใต้ชุดเกราะนั้น แต่ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายความดื้อรั้นท้าทายจนน่าหมั่นไส้ “ท่านคิดว่าชีวิตคนเราซื้อได้ด้วยเงินหรือคะ ท่านแม่ทัพกู้... คนที่สั่งประหารคนโดยไม่กะพริบตาอย่างท่าน คงไม่เข้าใจหรอกว่าความตายที่แท้จริงมันรู้สึกอย่างไร” “ข้าไม่ได้สั่งฆ่าคนบริสุทธิ์!” เขาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธ มือหนาเผลอยื่นไปคว้าข้อมือเล็กของนางไว้โดยไม่ทันยั้งคิด แรงบีบไม่ได้รุนแรงนัก แต่ก็มากพอที่จะทำให้ผิวเนื้อเนียนขึ้นรอยแดงจางๆ “ปล่อยค่ะ!” หว่านหนิงตวัดสายตาคมกริบมองมือที่กุมข้อมือตนเอง น้ำเสียงของนางเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันที “ถ้าท่านยังไม่อยากมือด้วนข้างหนึ่งเพราะฤทธิ์ยาชาที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของข้า ก็เชิญกำไว้ตามสบายเลยค่ะ” กู้เหยียนอวี่ชะงัก เขารู้ดีว่าสตรีผู้นี้มีฝีมือเรื่องพิษร้ายกาจแค่ไหน แม้แต่หมอหลวงในวังยังต้องยอมจำนน นางไม่เคยกลัวเกรงอำนาจใด เพราะเบื้องหลังของนางว่างเปล่าไร้ญาติขาดมิตร มีเพียงความเป็นอัจฉริยะและความหยิ่งทะนงเท่านั้นที่ค้ำจุนนางไว้ ดวงตาคมกริบทั้งสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่ทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน กู้เหยียนอวี่ก้มมองลงมาเห็นแพขนตางอนงามที่สั่นไหวเล็กน้อยและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมันต์จากตัวนางลอยเข้าแตะจมูก ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดและยาสมุนไพร กลับสร้างความปั่นป่วนแปลกประหลาดในอกแกร่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขากลืนก้อนเลือดที่จุกอยู่ที่คอกلิ้มลงไป ก่อนจะผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา ร ิมฝีปากหยักลึกขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย—น้อยเสียจนถ้าไม่ตั้งใจฟังคงไม่ได้ยิน “...ข้าขอร้องเจ้า ช่วยข้าด้วย” คำว่า ‘ขอร้อง’ จากปากแม่ทัพผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหน ช่างทรงพลังและน่าฟังในความรู้สึกของคนพูดเสียเหลือเกิน หว่านหนิงนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว นางมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ฉายแววเว้าวอนเจือความเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป— *ปัง!* ประตูด้านหน้าของร้านสมุนไพรถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยพลังลมปราณรุนแรง ร่างของบุรุษในชุดคลุมผ้าไหมปักลายมังกรห้าเล็บก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองคนทั้งสองในระยะประชิดด้วยแววตาสสมรู้ร่วมคิด “โอ๊ะ ดูเหมือนข้าจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของท่านแม่ทัพกับหมอเทวดาเข้าเสียแล้วกระมัง?” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันขององค์ชายสามดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของนักฆ่าชุดดำนับสิบคนที่ทยอยปิดล้อมรอบร้านสมุนไพรแห่งนี้ไว้จนมิดชิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางไปกับความแสบสันและความฟินนี้นะคะ