ข้ามเส้นไปก้าวหนึ่ง

เศษกระจกแหลมคมกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเกล็ดหิมะที่ทำจากคมมีด กลิ่นอายของความโกลาหลคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ คินน์กระชากร่างของรินเข้ามาในอ้อมแขนอย่างแรงจนร่างโปร่งปะทะเข้ากับแผงอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมรินจนแทบหายใจไม่ออก "อยู่นิ่งๆ" เสียงทุ้มต่ำของคินน์คำรามลอดไรฟัน มันไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่งที่แฝงไปด้วยไอสังหาร รินหัวใจเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก ไม่ใช่เพราะความกลัวจากเหตุการณ์บุกรุก แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อร่างของเขากำลังถูกปกป้องโดยชายคนที่เขาควรจะเกลียดที่สุด "ปล่อยผม... ผมจัดการตัวเองได้" รินกัดฟันตอบ พยายามดันร่างหนาออก แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะยิ่งทำให้คินน์กระชับวงแขนแน่นขึ้นไปอีก "จัดการตัวเองงั้นเหรอ?" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่กลุ่มชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาในร้านผ่านช่องว่างของกระจกที่แตกละเอียด "ถ้าฉันไม่ดึงเธอไว้ ตอนนี้ใบหน้าสวยๆ ของเธอก็คงอาบไปด้วยเลือดเศษแก้วไปแล้ว หุบปากแล้วทำตัวให้คุ้มกับเงินที่ฉันจ่ายไปซะ" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ คินน์ดันตัวรินเข้าไปหลบหลังเคาน์เตอร์บาร์ไม้โอ๊คหนาทึบ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทและเย็นเยียบ นั่นคือแววตาของผู้ล่าที่กำลังรอจังหวะเผด็จศึก เขาไม่ได้ดูหวาดหวั่น แต่กลับดูตื่นเต้นกับเหตุการณ์นี้เสียด้วยซ้ำ "คนของใคร" รินกระซิบถาม ความเย็นวาบวิ่งผ่านสันหลังเมื่อเห็นเงาตะคุ่มหลายร่างเคลื่อนไหวอยู่นอกร้าน "ศัตรูเก่าที่ยังไม่รู้จักจำ" คินน์ตอบสั้นๆ มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้เคาน์เตอร์ขึ้นมาตรวจสอบอย่างชำนาญ การเคลื่อนไหวของเขามีความสง่างามแต่ดุดันราวกับนักรบที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน "ริน... ถ้าสถานการณ์มันแย่กว่านี้ วิ่งไปที่ห้องทำงานชั้นบน ล็อกประตูแล้วอย่าเปิดให้ใครจนกว่าฉันจะกลับมา" รินมองแผ่นหลังกว้างของอีกฝ่าย ความไม่พอใจในตอนแรกเริ่มจางหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสับสน... ทำไมมาเฟียจอมเอาแต่ใจคนนี้ถึงต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเขา? "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้" รินถามด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับมาสบตากับริน แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเพียงเสี้ยววินาที ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้ลมหายใจของทั้งสองประสานกัน "เพราะฉันยังไม่ได้เอาคืนสิ่งที่เธอทำไว้กับฉันน่ะสิ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องของๆ ฉัน... โดยเฉพาะเธอ" คำว่า 'ของๆ ฉัน' ทำให้รินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชาก คินน์ไม่ได้มองเขาเป็นแค่สัตว์เลี้ยงที่ซื้อมา แต่เขามองว่ารินคืออาณาเขตที่ห้ามใครล่วงเกิน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ย่างกรายเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ คินน์ไม่รอช้า เขาโผล่ตัวออกไปพร้อมลั่นไก เสียงปืนดังก้องสะท้อนไปทั่วร้าน ตามด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของผู้บุกรุก คินน์อาศัยความชุลมุนลากตัวรินขึ้นไปยังชั้นสองผ่านบันไดวนที่ซ่อนอยู่หลังตู้เก็บไวน์ ภายในห้องทำงานชั้นบนที่เงียบสงัดและมืดสลัว คินน์ปิดล็อกประตูอย่างหนาแน่น ก่อนจะดันรินจนชิดกับผนังห้อง แผ่นอกของเขาหอบถี่จากการออกแรง รินเองก็แทบตั้งสติไม่อยู่ ความใกล้ชิดที่ข้ามเส้นความเหมาะสมไปไกลทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นมาอย่างประหลาด "กลัวไหม" คินน์ถาม พลางใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของรินอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้มีพิษมีภัย แต่มันกลับทำให้ร่างกายของรินสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ "ผมไม่กลัว" รินตอบเสียงแผ่ว แต่สายตาของเขากลับไม่สามารถละไปจากดวงตาคมปลาบของคนตรงหน้าได้เลย มันเหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้เขาจมลงไปในความสัมพันธ์อันตรายนี้ คินน์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "โกหก... หัวใจเธอเต้นแรงจนฉันได้ยิน" เขาพูดพลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนรินรู้สึกได้ถึงความร้อนจากร่างของอีกฝ่าย "ริน... ยิ่งเธอทำตัวดื้อรั้นมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากจะปราบพยศเธอให้ราบคาบมากเท่านั้น เธอรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้เรากำลังข้ามเส้นไปก้าวหนึ่งแล้ว" รินสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับอะไร แต่ในวินาทีที่เรียวปากของคินน์ขยับเข้าใกล้จนเขารู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าว ประตูห้องทำงานก็ถูกกระแทกจากด้านนอกด้วยแรงมหาศาลจนบานพับสั่นสะเทือน เสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทดังขึ้นอย่างร้อนรนจากหลังประตู "คุณคินน์ครับ! พวกมันมีระเบิด! เราต้องถอยด่วนครับ!" คินน์สบถคำหยาบออกมาเบาๆ เขาละสายตาจากรินด้วยความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะคว้าข้อมือของรินไว้แน่น "ไป! ตามฉันมา อย่าปล่อยมือเด็ดขาด" ทว่าในจังหวะที่คินน์กำลังจะเปิดประตูออกไปสู่ความโกลาหลเบื้องหน้า มือของรินที่ถูกกุมไว้นั้นกลับดึงรั้งเขาไว้ รินจ้องมองคินน์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความกลัวอีกต่อไป แต่มันคือความต้องการที่จะรู้คำตอบของความสัมพันธ์ที่คลุมเครือนี้ "คินน์... ถ้าเราผ่านเรื่องนี้ไปได้ บอกผมได้ไหมว่าทำไมต้องเป็นผม?" คินน์หยุดชะงัก เขาหันกลับมามองรินด้วยแววตาที่ลึกซึ้งเกินจะหยั่งถึง ก่อนจะยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นมา "ถ้าเธอรอดไปได้... ฉันจะบอกเธอด้วยจูบ แทนคำตอบเอง" มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดเดือดในตอนนี้นะครับ