กฎข้อที่หนึ่ง: ห้ามขัดคำสั่ง

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณกำลังละเมิดข้อตกลงลับระหว่างเรา... และบทลงโทษสำหรับเด็กดื้อ มันไม่ได้จบแค่การหักเงินเดือนนะครับ คุณริน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดจงใจกดต่ำลงจนน่าขนลุก ดังลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชาดำชั้นดีและซิการ์ราคาแพง คินน์ไม่ได้ขยับเขยื้อnกายลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท นัยน์ตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นยังคงจดจ้องร่างโปร่งของแขกไม่ได้รับเชิญที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก รินกระพริบตาปริบๆ แสร้งทำเป็นตื่นตระหนกกับคำขู่คุกคามนั้น ทั้งที่รอยยิ้มพราวดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางแกล้งยกขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ คล้ายคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังทำความผิดมหันต์ "อุ๊ย ตายจริง... ผมคงเข้ามาจังหวะนรกไปหน่อยสินะครับ ท่านประธานคินน์" รินลากเสียงยาวอย่างจงใจกวนประสาท ขายาวก้าวล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเจ้าพ่อหนุ่มหน้าตาเฉย ราวกับไม่ได้ยินคำเตือนเมื่อครู่แม้แต่ครึ่งคำ "พอดีผมเห็นว่าเอกสารล็อตนี้ด่วนมาก กลัวว่าถ้าปล่อยให้ผ่านคืนนี้ไป หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ของตระกูลคุณอาจจะร่วงกราวรูดจนต้องมานั่งกินมาม่าประทังชีวิต ผมในฐานะ... เอ่อ... สถานะอะไรดีล่ะครับ? พนักงานต๊อกต๋อย หรือคู่สัญญาจำยอม ดีกรีหมาโบ้ของคุณ ก็เลยต้องรีบเอามา เสิร์ฟ ให้ถึงมือไงครับ" คำว่า 'หมาโบ้' ถูกเน้นเสียงด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าที่ชวนให้คนฟังเส้นเลือดในขมับปูดโปน คินน์ขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความนิ่งสงบที่เขาสั่งสมมาตลอดการประชุมเครียดหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ พังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มตรงหน้า นี่ไม่ใช่ลูกน้องผู้ภักดี... นี่มันตัวแสบที่จงใจเข้ามาท้าทายขีดจำกัดความอดทนของเขาชัดๆ! "วางเอกสารไว้ตรงนั้น แล้วออกไปซะ" คินน์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด นัยน์ตาคมวาวโรจน์ด้วยประกายอันตราย "ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วเปลี่ยนจากการหักเงินเดือน เป็นการลงโทษอย่างอื่นที่คุณจะต้องจำไปจนวันตาย" รินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูรื่นหูแต่มันช่างน่าหมั่นไส้ในความรู้สึกของมาเฟียหนุ่ม ร่างโปร่งเดินทอดน่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่เรื่อยๆ สายตากวาดมองสำรวจการตกแต่งห้องที่หรูหราก่อนจะหยุดลงที่ร่างสูงใหญ่ของคนที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่หลังโต๊ะ "โห... ดุเป็นหมาป่าเลยนะครับเนี่ย" รินแกล้งทำเป็นหวาดกลัวโดยการเอาม้ากอดอกแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว "แต่ขอโทษทีเถอะครับ คินน์... เอ่อ ขอโทษครับ คุณคินน์ คนอย่างริน ถ้าไม่โดนใจจริงๆ ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ หรอกนะจะบอกให้" พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของคินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็วจนรินสะดุ้งโหยง ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากตัวมาเฟียหนุ่มราวกับคลื่นความร้อนที่แผดเผาอากาศรอบตัวให้เบาบางลง ชั่วพริบตาเดียว ร่างของคินน์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวบางเอาไว้มั่นแล้วดึงเข้ามาหาตัวด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดูกแหลกสลายได้ แต่เขากลับควบคุมน้ำหนักไว้อย่างพอเหมาะไม่ให้รินเจ็บ ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้าหากันในระยะประชิด รินชะงัก ค้างนิ่งไปชั่วขณะเมื่อดวงตาคมกริบคู่นั้นอยู่ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นนิคโคตินจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนหัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะ "ปากเก่งนักนะ..." คินน์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าสั่นระริกด้วยความกรุ่นโกรธที่เจือปนความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ "คิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอนอกเหนือจากในสัญญาหรือไง หือ?" รินกลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ แม้ในใจจะเริ่มเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ แต่ทิฐิและฟอร์มที่สะสมมานานทำให้ริมฝีปากบางเฉียบยังคงแย้มยิ้มท้าทายได้อย่างหน้าตาเฉย ทั้งที่แผ่นหลังแนบชิดติดกับขอบโต๊ะทำงานจนไม่มีทางหนี "ถ้าคิดจะทำอะไร... ก็ลองดูสิครับ" รินเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายไม่ยอมแพ้ "แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าผมร้องโวยวายขึ้นมา ลูกน้องข้างนอกคงคิดว่าท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่กำลังปล้ำพนักงานใหม่แน่ๆ ภาพลักษณ์บริษัทจะเสียหายเอาซะเปล่าๆ นะครับคุณคินน์" คินน์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเจื้อยแจ้วไม่หยุดด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวแกมเอ็นดูระคนกัน เขาอยากจะปิดปากช่างเจรจานี่ด้วยวิธีที่เด็ดขาดที่สุด เพื่อให้เด็กดื้อคนนี้รู้เสียบ้างว่าใครคือนายเหนือหัว บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างกำลังดึงรั้งพวกเขากเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วแกร่งที่บีบข้อมือรินอยู่ค่อยๆคลายออก เปลี่ยนเป็นไล้สัมผัสวนเบาๆ ที่ผิวเนียนนุ่มอย่างลืมตัว สายตาของมาเฟียหนุ่มทอประกายลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ จนรินเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานดังขึ้นทำลายความเงียบงันและมนต์สะกดสีชมพูอมแดงที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องทำงาน คินน์ชะงัก เลื่อนสายตาออกจากใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้าอย่างจำใจ ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา ข้อความสั้นๆ ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอ พร้อมกับภาพถ่ายแนบไฟล์ที่ทำให้ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มหรี่แคบลงทันที ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหม่พวยพุ่งขึ้นมาในอกจนน่ากลัว "มีอะไรเหรอครับ หน้าตาเครียดเชียว หรือว่าหุ้นร่วงจริงๆ?" รินถือโอกาสชักมือกลับแล้วเอ่ยแซวด้วยความอยากรู้อยากเห็น พร้อมกับชะเง้อคอมองหน้าจอ คินน์เงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในขั้วโลก เขาสบตากับรินนิ่งอยู่หลายอึดใจ ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหาร "ดูเหมือนว่า... เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเพิ่มอีกคนแล้วล่ะครับ" ปึง! ประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและน้ำเสียงตื่นตระหนกของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามา "นายครับ! แย่แล้วครับ... คุณอาคมบุกเข้ามาที่บริษัทแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินและปมร้อนระอุในตอนนี้ด้วยกันนะครับ