ปากร้ายก็แพ้ความรั้น

กระดาษเอกสารสัญญาฉบับหนาปึกปลิวว่อนกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงระนาบกับพื้นพรมราคาแพงระยับทีละแผ่น เสียงตบโต๊ะดังสนั่นสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัวที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มข้นดุจรัตติกาล "คุณคินน์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงหอบหายใจของเลขาหนุ่มหน้าตาตื่นที่เพิ่งพุ่งพรวดเข้ามาในห้องยังไม่ทันขาดคำ ร่างสูงสง่าของคินน์ก็ก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองเด็กหนุ่มผู้ยืนกำมือแน่นอยู่เบื้องหน้าด้วยโทสะที่ถูกจุดประกายขึ้นจนแทบแผดเผา รินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างไร้ความเกรงกลัว เขาเพียงแค่ก้มมองกองกระดาษที่เกลื่อนพื้นด้วยมุมปากที่ยกยิ้มหยัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเจ้าของอาณาจักรตรงๆ อย่างไม่ยอมหลบ "ใหญ่ตรงไหนครับคุณคินน์ แค่ผมฉีกสัญญาฉบับที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขเอาเปรียบพวกนั้นทิ้ง ชีวิตผมไม่ได้พังตามไปด้วยเสียหน่อย" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าบาดลึก รอยยิ้มเยาะบนเรียวปากบางยิ่งกระตุ้นให้เส้นเลือดขมับของมาเฟียหนุ่มเต้นตุบๆ คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบงันภายในห้องจนแทบแหลกสลาย เขาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังกดดันจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับอยู่ในห้องแช่แข็ง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษทิ้งน้ำหนักตัวลงคุกkคามพื้นที่ส่วนตัวของรินจนเด็กหนุ่มต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลังโดยไม่รู้ตัว "ปากกล้าดีนี่ริน... คิดว่าทำเป็นอวดดีฉีกสัญญาต่อหน้าฉันแล้ว เธอจะหลุดพ้นจากกรงนี้ไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?" เสียงทุบต่ำพึมพำชิดริมหู กลิ่นอายความเป็นอันตรายและฟีโรโมนความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านจนน่าอึดอัด รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลเมื่อแผงอกกว้างกั้นขวางทางหนีไว้ทุกด้าน แต่ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ไม่ยอมให้เขาก้มหัวลงให้อย่างเด็ดขาด เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสู้สายตา ปลายจมูกเกือบจะชนเข้ากับสันจมูกโด่งคมของอีกฝ่ายเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป "ผมไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณคินน์นะที่จะได้เอาโซ่มาล่ามไว้ตามใจชอบ!" รินสวนกลับทันควัน ดวงตาสองคู่จ้องประสานกันเขม็งราวกับสนามรบขนาดย่อมที่ไม่มีใครยอมถอยให้ใครแม้แต่ก้าวเดียว "หึ... เป็นแค่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ฉันซื้อเวลาชีวิตไว้ด้วยเงินมหาศาล กล้าดียังไงมาต่อรองกับฉัน?" คินน์กัดฟันกรอด ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือบล็อกทางหนีทีไล่ของอีกฝ่ายไว้ กักขังร่างเพรียวบางให้อยู่ในอาณัติอย่างสมบูรณ์แบบ "จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ริน... ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนสักแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องอยู่ใต้เงื่อนไขของฉันอยู่ดี!" "ถ้าหมายถึงการต้องมาทนฟังคนเอาแต่ใจอย่างคุณคินน์เหวี่ยงใส่ทุกวันล่ะก็... ผมยอมตายเสียยังดีกว่า!" รินเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตาคู่สวยรauระριบด้วยประกายไฟแห่งความดื้อรั้นที่ไม่เคยลดราวาศอกให้ใคร ความดื้อรั้นที่ไร้ความเกรงกลัวนั้น... แทนที่จะทำให้คินน์โกรธเกรี้ยวจนระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเคย กลับทำให้จังหวะการหายใจของมาเฟียหนุ่มสะดุดลงชั่วขณะ สายตาคมกริบกวาดสำรวจใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าจับมาตีให้เข็ดขัด เรียวปากบางที่เอาแต่เถียงคำไม่ตกฟาก และดวงตาที่แข็งกร้าวแต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้กันจนสัมผัสได้ คินน์ชะงักไปครู่ใหญ่ ความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นความหงุดหงิดที่เจือปนด้วยความหลงใหลในความพยศของคนตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น รินเองก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของบรรยากาศรอบตัว เมื่อจู่ๆ ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้เขาสามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นได้อย่างชัดเจน หัวใจที่ควรจะเต้นด้วยความโกรธ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความสั่นไหวแปลกประหลาดที่ควบคุมไม่ได้ ทั้งสองคนยังคงจ้องตากันไม่กระพริบ ราวกับกำลังใช้พลังจิตห้ำหั่นกันในความเงียบ โดยไม่มีใครยอมละสายตาหนີไปไหน ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุและเคมีที่พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แกร็ก! เสียงลูกบิดประตูห้องทำงานหมุนเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง "คุณคินน์ครับ เอกสารล็อตใหม่จากทางอิตาลี... อุ๊ย! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ