ยินดีต้อนรับสู่กรงทอง

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกผลักจนไถลไปกระแทกกับผนังหินอ่อนราคาแพงระยับในห้องโถงใหญ่ เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกความเงียบขึ้นทันที โดยไม่ต้องมีคำทักทายต้อนรับใดๆ ทั้งสิ้น "ยินดีต้อนรับสู่กรงทองของเธอ... ริน" รินกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงที่กว้างขวางราวกับวังยุโรป แต่กลับเย็นเยียบไร้ชีวิตชีวา เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวอย่างที่เจ้าของคฤหาสน์คาดหวัง ร่างเพรียวบางหันกลับมาสบตาคมกริบของคินน์อย่างไม่เกรงกลัว มุมปากหยักระบายยิ้มเยาะบางเบา "กรงทองเหรอครับ? ผมนึกว่าคอกสัตว์เลี้ยงเสียอีก... ดูจากรสนิยมการตกแต่งที่ไร้ความอบอุ่นแบบนี้น่ะนะ" คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลง สัญชาตญาณความเป็นมาเฟียผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกระตุ้นให้เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเด็กหนุ่มที่กล้าต่อปากต่อคำอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ของชายหนุ่มโชยเข้าจมูกริน "ปากดีแบบนี้... หวังว่าจะอยู่รอดได้เกินสามวันนะ" คินน์โน้มใบหน้ากระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยการคุกคาม "สัญญาในกระดาษแผ่นนั้นระบุชัดเจนว่าเธอต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง เริ่มจาก... ก้มลงไปเก็บกระเป๋าแล้วยกขึ้นไปเก็บบนห้องนอนชั้นสามด้วยตัวเอง ห้ามให้ใครช่วยแม้แต่คนเดียว" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไร้ความเกรงกลัว "คำสั่งแรกก็เริ่มใช้อำนาจบาทใหญ่เลยนะครับ... คุณคินน์ผู้ยิ่งใหญ่" "ถือว่าเป็นการต้อนรับน้องใหม่ก็แล้วกัน" คินน์เหยียดยิ้มร้ายกาจ หมุนตัวเดินผละไปยังโซฟาตัวยาว ทรุดกายลงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังรอชมละครฉากโปรด รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่าน เขาไม่อยากตกหลุมพรางแสดงความอ่อนแอให้คนตรงหน้าได้ใจ มือเรียวเอื้อมไปหยิบหูจับกระเป๋าเดินทางใบโตน้ำหนักไม่ต่ำกว่าสามสิบกิโลกรัมด้วยความยากลำบาก แรงกดทับที่ข้อมือทำให้เส้นเลือดปูดโปーンขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าใบหน้าหวานยังคงเชิดขึ้นอย่างถือดี เขากัดฟันแบกกระเป๋าหนักอึ้งก้าวขึ้นบันไดวนทีละขั้นท่ามกลางสายตาดุดันที่มองตามทุกการเคลื่อนไหว ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง รินที่เพิ่งจัดเสื้อผ้าชุดสุดท้ายเข้าตู้เสร็จ เดินลงมาจากชั้นสามด้วยความเหนื่อยอ่อน เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวย ทว่าดวงตายังคงความดื้อรั้นไม่เปลี่ยน เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขก สายตากลับต้องสะดุดกับภาพตรงหน้า บนโต๊ะกลางห้องมีถ้วยกาแฟสีดำสนิทวางอยู่ พร้อมกับเศษกระดาษเอกสารสัญญาฉบับจริงที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกองอยู่บนพื้น คินน์นั่งไขว่ห้างมองผลงานตัวเองด้วยรอยยิ้มเยnชา "คุณทำอะไรเนี่ย!" รินพุ่งตัวเข้าไปด้วยความตกใจและโกรธจัด มือเรียวก้มลงกวาดเศษกระดาษพวกนั้นขึ้นมา "นี่มันสัญญาของเรานะ!" "ของปลอมต่างหาก" คินน์ตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ "สัญญาฉบับจริงอยู่ที่ฉัน... ส่วนที่เธอถืออยู่เมื่อกี้ แค่กระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ฉันให้คนเอามาอำเล่น เพื่อดูว่าเธอจะร้อนรนแค่ไหนเวลาที่รู้ว่าตัวเองไม่มีทางหนีพ้น" รินกำเศษกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความโกรธพุ่งทะยานจนสติแทบขาดผึง เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองคนที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่บนโซฟาอย่างเหลืออด "คุณมัน... คนประสาท! โรคจิต! เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด!" "ใช่... ฉันทั้งโรคจิตและเอาแต่ใจ" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างหนาก้าวเข้าประชิดตัวรินอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้อง ร่างสูงใช้แขนสองข้างกักตัวเด็กหนุ่มไว้ตรงกลาง โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด "และสิ่งของที่ฉันซื้อมาด้วยเงินมหาศาล... ฉันมีสิทธิ์จะทำอะไรกับมันก็ได้ รวมถึงเธอด้วย... ริน" รินเบือนหน้าหนีสายตาคมกลาที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะเคมีอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากผู้ชายคนนี้กำลังทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ปล่อยผมนะ..." รินพยายามผลักแผงอกกว้างออก แต่ทว่าร่างกายของเขากลับไร้เรี่ยวแรงจะต้านทานเมื่อถูกวงแขนแข็งแกร่งรวบเอวบางเข้าไปชิดร่างหนามากขึ้น คินน์โน้มใบหน้าลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็นจริงจังและอันตรายขึ้นจนรินต้องหยุดชะงัก "อย่าคิดลองดีกับฉันอีก... เพราะเกมนี้ ฉันเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด" ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงเต้นถี่กระชั้นชิดจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ทางด้านระเบียงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ด้านนอก โดยมีโทรศัพท์มือถือในมือสั่นไหวไม่หยุด "คุณคินน์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุและเต็มไปด้วยเกมจิตวิทยานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!