หนี้ก้อนโตกับสัญญาฉบับพิเศษ

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดัง *ปึก* จนแก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นระริก ของเหลวสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยสะท้อนกับแสงไฟนีออนสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟดีไซน์โมเดิร์น "ทางเลือกมีไม่เยอะหรอกนะ คุณรินทร์... จะเซ็นชื่อลงไปตรงนี้ หรือจะให้ผมโทรแจ้งตำรวจข้อหาสมรู้ร่วมคิดยักยอกทรัพย์ แล้วปล่อยให้คุณพ่อคุณแม่ของคุณไปนอนกอดลูกกรงเย็นๆ ในเรือนจำดีล่ะครับ" น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี ทว่ากลับทรงพลังและเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาลพิษ คินน์ เอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมของเทพบุตรกรีกแต่กลับฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬจ้องมองร่างโปร่งที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหน้า ราวกับราชสิงห์กำลังพินิจพิจารณาเหยื่อตัวน้อยที่ไม่มีทางหนีรอดจากอุ้งมือ รินเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวระอุขึ้นในอกจนร้อนผ่าวไปทั่วร่าง แต่เขากล้าทำอะไรได้เล่า? ตัวเลขหนี้สินหลายหลักบนกระดาษแผ่นนั้นมันมากพอที่จะทำให้ครอบครัวที่เคยสุขสบายพังทลายลงในชั่วข้ามคืน ความผิดที่เขาไม่ได้ก่อ แต่กลับต้องมารับเคราะห์แทนเพราะความไว้ใจคนผิดของคนเป็นพ่อ "คุณมัน... สารเลวสิ้นดี" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มจ้องมองอีกฝ่ายกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความเคียดแค้นก็ตาม "คนอย่างคุณใช้เงินซื้อได้ทุกอย่างสินะ คิดว่าชีวิตคนอื่นเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อหรือไง!" คินน์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นกว่าเดิม ความดื้อรั้นและแววตาที่เต็มไปด้วยไฟพะเยิดของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... มันช่างน่าสนุกเสียจนเขารู้สึกเหมือนเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจเข้าแล้ว "ปากเก่งใช้ได้นี่..." คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินทีละน้อยอย่างคุกคาม กลิ่นกายหอมเย็นผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนรินต้องเผลอกลั้นหายใจ "แต่จำไว้... คนที่จะมาต่อรองกับคินน์คนนี้ได้ ต้องมีดีมากกว่าแค่วาจาเผ็ดร้อนนะ" รินผถอยหลังไปก้าวหนึ่งจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นอกบางกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด เขากวาดสายตามองหน้าอกแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมออกสองเม็ดเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและรอยสักเลือนราง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ "แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง... ในสัญญาบ้าๆ นี่" น้ำเสียงของรินแห้งผาก แต่ยังคงความแข็งกร้าวเอาไว้ได้จนวินาทีสุดท้าย คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนใส รินรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ไม่ใช่เพราะความเสน่หา... แต่มันคือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่กำลังกรีดร้องเตือนภัย "ง่ายมาก..." คินน์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนขนลุก "ย้ายไปอยู่กับผม... เป็นคนรับใช้ส่วนตัวตลอด 24 ชั่วโมง ทำตามคำสั่งทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้... และที่สำคัญที่สุด" นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากของรินแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงความคุกคามจนรินต้องสะบัดหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่คินน์กลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "ห้ามขัดใจผม... แม้แต่เรื่องเดียว" รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกดดันรอบตัวหนักอึ้งเสียจนแทบหายใจไม่ออก หนึ่งปี... สามصدหกสิบห้าวันที่เขาจะต้องตกเป็นเบี้ยล่างของปีศาจในคราบมนุษย์ผู้ชายคนนี้ เพื่อแลกกับการต่อชีวิตให้ครอบครัว มันคือการตัดสินใจที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองหน้ามาเฟียหนุ่มด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ก่อนมือเรียวจะคว้าปากกาบนโต๊ะมาถือไว้แน่น "ก็ได้... ผมเซ็น!" รจรดปลายปากกาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว เสียงขีดเขียนดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ทันทีที่ลายเซ็นสุดท้ายเสร็จสิ้น คินน์ก็หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างผู้ชนะ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่บึ้งตึงด้วยความพึงพอใจ "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผมนะ... เจ้าหมาน้อย" คินน์เอ่ยเสียงพร่าพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าคางของรินให้เงยขึ้นสบตา บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนผ่านจากความตึงเครียดไปสู่ความเย้ายวนอันตรายที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ รินกัดริมฝีปากล่างแน่น เตรียมจะเอאวาจาเจ็บแสบตอกกลับใส่หน้าคนฉวยโอกาส ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อnเอ่ยสิ่งใด *ก๊อก ๆ ๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าซีดเผือดและลมหายใจหอบกระชั้น "คุณคินน์ครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของผม มหายุทธ์ไร้เทียมทาน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ