ริน... ไม่ใช่ของเล่นของใคร

"คุณคิดว่าเงินของคุณซื้อได้ทุกอย่างงั้นเหรอครับ แม้แต่การทำลายศักดิ์ศรีของคนอื่นให้ป่นปี้เพื่อความบันเทิงส่วนตัว... สนุกมากไหมครับ?" เสียงของรินดังกังวานก้องห้องทำงานกว้างขวางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่คนในห้องจนแทบหยุดหายใจ ร่างโปร่งของรินยืนตระหง่าน มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นที่หลังมือ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววหวาดหวั่น บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นที่ถูกจุดติดจนมอดไหม้ไม่เหลือซากความกลัว คินน์ชะงักไปในจังหวะที่กำลังจะขยับตัวเข้าใกล้ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมสันที่มักจะเรียบเฉย ทว่าตอนนี้กลับปรากฏรอยร้าวของความชะงักงัน เขาไม่เคยคิดว่าเด็กหนุ่มที่เขาตราหน้าว่าเป็นเพียง 'ของเล่น' ที่ซื้อมาด้วยสัญญาจ้าง จะกล้าเอ่ยคำพูดเชือดเฉือนนี้ออกมาตรงๆ "ริน... อย่าหาเรื่องใส่ตัว" คินน์เค้นเสียงต่ำ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างใหญ่โตของมาเฟียหนุ่ม เขาพยายามรักษาอำนาจเหนือกว่า แต่ดวงตาของรินกลับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่นิดเดียว "ผมไม่ได้หาเรื่อง แต่ผมกำลังพูดความจริงครับ" รินก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าว แม้ความสูงจะน้อยกว่า แต่น้ำเสียงของเขากลับเปี่ยมไปด้วยพลัง "คุณปฏิบัติกับผมเหมือนตุ๊กตาที่ถอดหัวได้ ขยับได้ตามใจสั่ง แต่คุณลืมไปหรือเปล่าครับว่าผมก็มีหัวใจ มีเลือดเนื้อ และมีความรู้สึก... รินไม่ใช่ของเล่นของใคร และผมจะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพียงเพราะผมไม่มีเงินก้อนโตเหมือนคุณ" คินน์นิ่งอึ้ง เขาพยายามจะหาคำพูดมาตอกกลับเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เรียกว่า 'ความผิดหวังในตัวเอง' พุ่งเข้าโจมตีจิตใจของเขาราวกับห่ากระสุน เขาเคยมั่นใจว่าทุกอย่างในชีวิตเขาสามารถควบคุมได้ด้วยอำนาจ แต่สายตาตัดพ้อที่จริงจังของคนตรงหน้ากลับทำให้ทุกอย่างที่เขายึดถือดูไร้ค่าไปถนัดตา "ที่ผ่านมา... คุณคิดว่าผมทำไปเพราะอะไร?" คินน์ถามเสียงพร่า "เพราะคุณเห็นแก่ตัวครับ" รินสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "คุณหวงของ ไม่ใช่เพราะคุณรักผม แต่เพราะคุณแค่ไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องสมบัติที่คุณตีตราว่าตัวเองเป็นเจ้าของ แต่ขอโทษนะครับ ผมไม่ใช่สมบัติของคุณ และผมก็ไม่ใช่หมาที่ต้องคอยเห่าหอนรออาหารจากคุณด้วย!" คำพูดประโยคสุดท้ายเหมือนฟาดลงมากลางใจของคินน์อย่างจัง มาเฟียหนุ่มนิ่งค้างไป ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มสั่นคลอน รินเดินเลี่ยงผ่านเขาไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้เขายืนอยู่ในความมืดสลัวของห้องทำงานเพียงลำพัง คินน์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง ความเงียบงันในห้องดูจะบาดลึกกว่าปกติ เขาเริ่มทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านมา สิ่งที่เขาทำ สิ่งที่เขาพูด ความเอาแต่ใจที่เขาสั่งสมมาจนกลายเป็นนิสัย สิ่งเหล่านี้มันผลักให้รินออกห่างไปไกลกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก... หรือนี่จะเป็นจุดจบของดีลลับที่เขาเป็นคนขีดเขียนขึ้นมาเอง? เวลาผ่านไปเนิ่นนาน คินน์ตัดสินใจลุกขึ้น เดินตรงไปยังห้องนอนของริน เขาต้องการคำตอบ ต้องการความชัดเจนในความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวนี่ แต่เมื่อเขากำลังจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก "นายท่านครับ... ผมมีรายงานด่วนเกี่ยวกับสัญญาเรื่องที่ดินที่นายท่านสั่งให้ระงับไว้ครับ" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังขึ้น แต่คินน์ไม่ได้หันไปมอง เขายังคงจ้องมองบานประตูไม้บานนั้นด้วยความรู้สึกที่โหมกระหน่ำในอก ก่อนจะตัดสินใจผลักบานประตูออกไปโดยไม่สนคำรายงานใดๆ ทั้งสิ้น ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ห้องนอนที่ว่างเปล่าอย่างที่เขาคิด แต่เป็นหน้าต่างที่เปิดกว้าง พร้อมกับร่างของรินที่กำลังยืนอยู่ตรงระเบียงท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา และข้างกายของเด็กหนุ่มนั้น... กลับมีชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำอีกคนที่กำลังเอื้อมมือไปโอบไหล่ของรินไว้อย่างถือวิสาสะ! คินน์นิ่งงันไป ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน ความหึงหวงที่เขาสั่งสมมาตลอดพุ่งทะลุขีดจำกัดจนหน้ามืด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ