ความใจดีที่แฝงไปด้วยกับดัก

"ถ้าคุณคิดว่าเงินสามารถซื้อความเคารพจากผมได้ล่ะก็... เชิญเก็บเศษกระดาษพวกนั้นกลับไปใส่กระเป๋าเสื้อสูทราคาแพงของคุณเถอะครับ คุณคินน์" เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วชั้นดีและกลิ่นอายความกดดันระดับพรีเมียม รินยืนกอดอก แววตาคู่คมกริบจ้องมองร่างสูงใหญ่ของมาเฟียหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีชิ้นใหญ่ คินน์ในยามนี้ไม่ได้อยู่ในมาดของนักล่าผู้เย่อหยิ่งและไร้หัวใจเช่นเคย หัวคิ้วเข้มข้นของเขาย่นเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มคมปลาบจับจ้องเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยประกายความหงุดหงิดระคนจนปัญญา—เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ราชาแห่งโลกมืดอย่างเขาไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในชีวิต ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีแต่คนวิ่งเข้าหา ยอมก้มหัว และสยบแทบเท้าเพื่อแลกกับเศษเสี้ยวความเมตตาจากเขา แต่กับเด็กหนุ่มตรงหน้า... ยิ่งเขาพยายามใช้กฎเกณฑ์ อำนาจ และเงินตราเข้าบดขยี้ รินกลับยิ่งผงหัวขึ้นท้าทายด้วยรอยยิ้มเยาะที่ทำเอาเลือดในกายของมาเฟียหนุ่มเดือดพล่าน "ริน" คินน์กดเสียงต่ำ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนบรรยากาศรอบตัวยิ่งบีบคั้น "อย่าลองดีกับฉันให้มากนัก เธอก็รู้ว่าดีลของเราคืออะไร และฉันไม่เคยชอบให้ใครมาปฏิเสธ" "ดีลเหรอครับ?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีรัตติกาลไหวระริกด้วยความกรุ่นโกรธ "นั่นมันโซ่ตรวนที่คุณใช้ล่ามผมไว้ต่างหาก คุณมองเห็นผมเป็นอะไร? สัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่คุณจะโยนกระดูกให้เมื่อไหร่ก็ได้งั้นเหรอ? ขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมไม่ใช่พวกชอบกินเศษอาหารจากโต๊ะใคร" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้คินน์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความถือดีและอีโก้ระดับมหาศาลที่ถูกสะสมมาทั้งชีวิตร่ำร้องให้เขาใช้อำนาจจัดการเด็กปากเก่งคนนี้ให้หลาบจำเสียบ้าง แต่ลึก ภายในอกข้างซ้าย กลับมีเสียงเตือนอีกกระแสหนึ่งดังขึ้นมาอย่างดื้อดึง—ภาพดวงตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงแต่ร้าวรานของรินเมื่อครู่ กำลังสั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของเขาอย่างรุนแรง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของคินน์... ที่เขาตระหนักว่าอำนาจเงินและปืนไม่สามารถซื้อใจคนคนนี้ได้เลย ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงานอยู่หลายอึดใจ คินน์หลับตาลงช้าๆ เพื่อสูดลมหายใจเข้าลึกระงับโทสะ ก่อนจะตัดสินใจกระทำในสิ่งที่คนสนิทอย่างมือขวาหน้าห้องคงต้องตกใจจนช็อกตาตั้งหากได้เห็น มาเฟียหนุ่มถอดสูทราคาแพงลิบลิ่วออก โยนมันทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและร่องรอยความเร้าใจ จากนั้นจึงก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหารินทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ทรงพลัง รินขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ความกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาครอบ "ทำอะไรของคุณ..." รินเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามรักษาสีหน้าให้แข็งกร้าวเพียงใด แต่ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบก็ทำเอาสติกระเจิดกระเจิง คินน์ไม่ตอบ เขายื่นมือหนาออกไปยันผนังกระจกด้านข้างเพื่อกักตัวเด็กหนุ่มไว้ในอาณาเขตของตน ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อาจนิยามได้ "ฉันไม่เคยง้อใคร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความหงุดหงิดในตัวเองอย่างชัดเจน "และฉันเกลียดที่สุดคือการต้องมานั่งอธิบายความรู้สึกตัวเองให้เด็กดื้ออย่างเธอฟัง" "ง...งั้นก็ไม่ต้องพูดสครับ!" รินเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก เคมีที่แผ่ออกมาจากตัวของมาเฟียหนุ่มในยามนี้ร้อนแรงดั่งเปลวไฟที่พร้อมจะหลอมละลายทุกอย่างรอบตัว "แต่วันนี้ฉันยอมทำ" คินน์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะปลายคางมนบังคับให้ใบหน้าดื้อรั้นหันกลับมาสบตากันตรงๆ "ฉันยอมลดทิฐิลง ยอมแม้กระทั่งทิ้งอีโก้บ้าๆ ที่ยึดถือมาทั้งชีวิต... ก็เพื่อให้เธอเลิกมองฉันด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นสักที ริน" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียผู้เย่อหยิ่ง ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง รินเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง หัวใจที่เคยตั้งกำแพงสูงลิ่วกลับถูกทุบทำลายลงด้วยประโยคเรียบง่ายแต่จริงใจอย่างเหลือเชื่อจากปากของคนตรงหน้า ความนิ่งงันของรินทำให้คินน์นึกหวั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ชายหนุ่มโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนประสานเป็นหนึ่งเดียว แววตาของมาเฟียหนุ่มเวลานี้ไม่ได้มีคราบความน่ากลัวเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนและหวงแหนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกระด้าง "ถ้าคุณคิดว่าทำแค่นี้แล้วผมจะหายโกรธล่ะก็... ฝันไปเถอะครับ" รินกระซิบเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระเบิดออกมา ทว่าพวงแก้มเนียนกลับขึ้นสีแดงจัดจนฟ้องความรู้สึกทั้งหมด คินน์หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำในลำคอที่ฟังดูเซ็กซี่เป็นบ้า รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้นทำเอาคนมองถึงกับใจสั่นสะท้าน มือหนาเปลี่ยนจากการยันผนังมาเป็นโอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ดึงรั้งให้เข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง "งั้นบอกฉันมาสิ... ว่าต้องทำให้อีกแค่ไหน เธอถึงจะยอมให้ฉันจีบเธอดีๆ สักที หืม?" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังหวานซึ้งและอบอวลไปด้วยความฟินระดับพรีเมียมจนแทบหยุดหายใจ รินเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสคมเข้มที่เต็มไปด้วยประกายความคาดหวัง ริมฝีปากอิ่มกำลังจะอ้าเอื้อนคำตอบบางอย่างออกไปเพื่อทลายกำแพงสุดท้ายระหว่างกัน ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะกวนประสาทและเอกสารกองโตในมือ "ขอโทษทีครับท่านประธาน พอดีมีเรื่องด่วนระดับวิกฤตที่ท่านต้อง— อุ๊ย..." คินน์สะบัดหน้าขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายรากับพร้อมจะฉีกเนื้อให้เป็นชิ้นๆ รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากตัวมาเฟียหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที รินอาศัยจังหวะชุลมุนนั้นดันอกคินน์ออกแล้วกระโดดถอยหลังไปตั้งหลัก พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวระทึกด้วยความตื่นตระหนกและเสียดายในเวลาเดียวกัน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ