สัมผัสที่เกินเลย

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะเหยียบเท้าคุณให้ส้นรองเท้าคัทชูราคาแพงนี่พังคากลุ่มไฟฟลูออเรสเซนต์" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของรินไม่ได้ทำให้มาเฟียหนุ่มอย่างคินน์ถอยหลัง กลับกัน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษระดับซาวิโรว์โรว์กลับโน้มตัวลงมาใกล้กว่าเดิม จนปลายจมูกโด่งคมแทบจะปัดผ่านเส้นผมสีเข้มที่เซ็ตไว้อย่างประณีตของเด็กหนุ่ม กลิ่นอายแอมเบอร์และวานิลลาจางๆ จากกายของคินน์โอบล้อมพื้นที่แคบๆ หลังเสาหินอ่อนอิตาลีของห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรูแห่งนี้ไว้จนหมดสิ้น งานการกุศลประจำปีของตระกูลดังกำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก เสียงบรรเลงไวโอลินจากวงออร์เคสต्राสด เสียงหัวoเราะเคล้าเสียงแก้วแชมเปญกระทบกันระงม แต่ในมุมอับสายตาพ้นจากรัศมีของบรรดาไฮโซและนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล กลับมีสงครามประสาทที่ร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวเพลิง "กล้าดีนี่ริน" คินน์หัวoเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าที่จงใจกระซิบข้างใบหูขาวจัดทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นพร้อมกัน "ปากเก่งแบบนี้... ตอนอยู่บนรถยังไม่เข็ดสินะ" "ผมไม่ใช่ลูกน้องคุณ คินน์ เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของน่ารำคาญสักที" รินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตฉายแววพยศดื้อรั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้างานมา คินน์แทบไม่ปล่อยให้เขาคลาดสายตา สายตาคมกริบที่คอยตามกวาดล้างทุกสายตาของบรรดาคุณหนูไฮโซหรือนักธุรกิจหนุ่มที่บังเอิญหันมามองริน ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกราวกับตัวเองเป็นกวางน้อยที่ถูกราชสีห์จ้องจะขย้ำตลดยามเผลอ คินน์ไม่ตอบคำถาม มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทขยับออกมาอย่างรวดเร็ว คว้าเอวบางของรินเข้าหาตัวด้วยแรงกระชากเบาๆ แต่เด็ดขาด ร่างของรินจึงชนเข้ากับแผงอกกว้างอย่างจัง ความร้อนจากกายหนาแผ่ซ่านทะลุกระดาษสาเนื้อดีของเสื้อเชิ้ตเข้ามาจนรินต้องเผลอกำปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยอัตโนมัติ "ปล่อยนะ! คนมองกันหมดแล้ว" รินขยับตัวจะถอย แต่แขนแกร่งที่โอบรอบเอวสอบไว้ราวกับคีมเหล็กกลับไม่มีทีท่าจะคลายออก "มองก็ให้มันมองไปสิ... ใครจะกล้าจอห์นกับฉันล่ะ?" คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ต่อให้มองว่ากวนประสาทแค่ไหน ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันทรงเสน่ห์จนสะกดสายตา นิ้วเรียวยาวอีกข้างของมาเฟียหนุ่มเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรินแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นทำให้ลมหายใจของรินสะดุดกึก "จำไม่ได้หรือไงว่าในสัญญาข้อที่เจ็ด... นายต้องอยู่ใกล้ฉันในรัศมีหนึ่งเมตรทุกครั้งที่ออกงานสังคม" "ผมไม่ได้เซ็นข้อนั้นสักหน่อย นั่นมันคุณเติมเข้าไปเองทีหลัง!" รินเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แชมเปญเมื่อครู่หรือเพราะปลายนิ้วอุ่นๆ ที่ยังคงลากไล้อยู่แถวกรอบหน้าของเขาตอนนี้กันแน่ "กฎของฉัน... คือความจริงของโลกใบนี้ ริน" คินน์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น นัยน์ตาสีเข้มของคินน์พินิจพิจารณาใบหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างพึงพอใจ "ยิ่งนายดื้อ... นายก็ยิ่งน่ารังแก รู้ตัวไหม" คำพูดนั้นทำให้รินชะงัก ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงที่คลอเคลียอยู่ไกลๆ เคมีที่ประจันหน้ากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว ดึงดูดให้แรงโน้มถ่วงรอบตัวหมุนวนเข้าหาจุดศูนย์กลาง ความเงียบงันชั่วขณะระหว่างพวกเขากลับดังยิ่งกว่าเสียงใดๆ ในห้องโถงกว้าง รินรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในโสตประสาท มือที่กำปกเสื้อสูทของคินน์คลายออกช้าๆ เปลี่ยนเป็นสัมผัสที่ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน คินน์เองก็หยุดนิ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดัน ตอนนี้กลับฉายประกายความลุ่มหลงบางอย่างที่ยากจะควบคุม มือที่โอบเอวบางกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด... อีกนิดเดียวริมฝีปากของทั้งคู่ก็จะสัมผัสกัน "คุณคินน์ครับ... ทางท่านรัฐมนตรีต้องการจะ..." เสียงทุ้มของเลขาคนสนิทที่ดังแทรกขึ้นกระชั้นชิด พร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ไม่ไกลนัก ทำให้โลกที่กำลังหมุนช้าลงของทั้งคู่สะดุดหยุดกึกลงทันที คินน์ถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย เขาผละตัวออกจากรินช้าๆ ด้วยใบหน้าหงุดหงิดสุดขีด ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปปรายตามองเลขาที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นอยู่ห่างออกไปสามก้าว รินรีบยกมือขึ้นแตะแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง หัวใจยังคงเต้นรัวเร็วราวกับวิ่งมาราธอน เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง ขณะที่คินน์กำลังจะหันกลับมาเอ่ยปากบางอย่างกับเขา ทันJนั้นเอง... เสียงปรบมือดังสนั่นพร้อมกับเสียงประกาศผ่านไมโครโฟนจากเวทีใหญ่ก็ดึงความสนใจของทุกคนในงานให้หันไปมองพร้อมกัน "และในค่ำคืนนี้... เราได้รับเกียรติอย่างยิ่งจากแขกคนสำคัญ ผู้ซึ่งไม่ได้เดินทางมาร่วมงานสังคมนานนับปี... ขอเสียงปรบมือก้อนใหญ่ต้อนรับ 'คุณณัฐพล' และบุตรชาย... 'แทนคุณ' ครับ!" สิ้นเสียงประกาศ รินชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อดวงตากลมกวาดมองไปยังบันไดวนเบื้องหน้า และพบกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่กำลังก้าวเดินเคียงคู่มากับนักธุรกิจรุ่นใหญ่ รอยยิ้มคุ้นเคยที่เคยฝังลึกอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวด เคลื่อนไหวเข้ามาในระยะสายตาอย่างชัดเจน แทนคุณ... อดีตคนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจและทิ้งรินไว้ในกองเพลิงแห่งความอัปยศเมื่อหลายปีก่อน ปรากฏตัวขึ้น ณ ใจกลางงานเลี้ยงของคินน์ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ