ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

เสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งแก้วดังแทรกบรรยากาศอันตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับมีใครจงใจเหยียบลงบนรอยต่อของความอดทนที่กำลังจะขาดผึ้ง "คินน์คะ... บังเอิญจังเลย ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่" รินเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อหันไปสบตากับผู้มาใหม่ ขณะที่คินน์ชักสีหน้าบึ้งตึงทันที แววตาของมาเฟียหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจคมกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพผู้บังอาจมารบกวนเวลาสำคัญได้ทุกเมื่อ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังหน้าเด็กหนุ่มไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ท่าทีดังกล่าวชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ว่าเขาไม่ได้ยินดีกับการปรากฏตัวครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ประดับบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับกวาดมองรินด้วยประกายความสงสัยแกมดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง หล่อนคือ "มีอา" นางแบบสาวลูกครึ่งลูกสาวนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ และที่สำคัญ... คืออดีตคู่ควงที่คินน์เพิ่งประกาศตัดความสัมพันธ์ไปเมื่อไม่นานมานี้ "มีอา... ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด แววตาของคินน์เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "แล้วก็ถอยไป ฉันไม่ว่าง" "อ้าว คินน์พูดแบบนี้ใจร้ายจังนะคะ เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน..." มีอาทำทีเป็นไม่ยี่ห้อต่อท่าทีผลักไส หล่อนแสร้งทำเป็นมองเลยไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่มไปยังเด็กหนุ่มด้านหลัง "อุ๊ย ตายจริง... พาเด็กที่ไหนมาเดินด้วยคะเนี่ย หน้าตาจิ้มลิ้มใช้ได้เลยนี่นา เด็กฝึกงานคนใหม่เหรอ หรือว่า..." ประโยคหลังลากเสียงยาวพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบยาพิษ รินที่ยืนเงียบสังเกตการณ์มานาน มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยทันที ความรู้สึกขัดเคืองแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เด็กหนุ่มก้าวเท้าออกมาจากเงาของร่างสูง ยืดตัวตรงอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่บ้าง แต่รัศมีความมั่นใจกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย "เด็กฝึกงานอะไรกันครับคุณพี่" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ใบหน้าหวานยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น "ถ้าใช้สายตาที่มีประสิทธิภาพมากกว่านี้หน่อย คงจะพอดูออกนะครับว่าผมยืนอยู่ในสถานะไหน... อ้อ หรือว่าสายตาพล่ามัวเพราะแอลกอฮอล์ ถึงได้มองอะไรไม่ค่อยชัดเจน" มีอาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนย้อนศรเข้าให้ "นี่เธอ! ปากดีนักนะ... คินน์ค่ะ ดูเด็กคุณสิคะ ไร้มารยาทสิ้นดี กล้าดียังไงมาพูดจากับฉันแบบนี้" หญิงสาวหันไปฟ้องชายหนุ่มหวังจะให้เขาช่วยจัดการ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัด คินน์ไม่ได้สนใจเสียงโวยวายนั้นเลย สายตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มกลับเหลือบมองคนข้างกายด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้นไปอีก ระหว่างความระอาใจกับความพึงพอใจลึกๆ ที่เห็นเด็กดื้อของเขาเปิดโหมดพยศใส่คนอื่น "คนที่ไม่มีมารยาทคือกี่คนที่เดินเข้ามาแทรกบทสนทนาของคนอื่นต่างหากครับ" รินยังคงยิ้มหวานหยด ทว่าแววตาหาเรื่องแบบสุดๆ "ถ้าเหงามากจนไม่มีใครคบ แนะนำให้ไปหาหมอรักษาอาการทางจิตเวชดูนะครับ น่าจะช่วยได้มากกว่าการมาเดินเร่ร่อนหาเศษหาเลยแถวนี้" "แก...!" มีอาเงื้อมือขึ้นโดยอัตโนมัติด้วยความบันดาลโทสะ หมับ! ทว่ามือเรียวยังไม่ทันได้เหวี่ยงไปถึงไหน ก็ถูกมือหนาของคินน์คว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนหญิงสาวนิหน้าด้วยความเจ็บปวด คินน์ปัดมือหล่อนออกอย่างไร้เยื่อใย แววตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึกใดๆ นอกจากความรำคาญใจขั้นสุด "อย่าหาเรื่องใส่ตัว มีอา" คินน์เอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยอำนาจมืดที่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง "แล้วก็จำใส่สมองเอาไว้ รินไม่ใช่เด็กฝึกงาน... และไม่ใช่คนที่เธอจะมีสิทธิ์มาแตะต้อง" คำประกาศกร้าวที่ออกมาจากปากมาเฟียหนุ่มทำเอารินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่เป็นจังหวะ ความร้อนผ่าวแล่นลามขึ้นมาถึงใบหูขาวสะอาดโดยไม่รู้ตัว แม้ปากจะบอกว่าเป็นแค่ "ดีลลับ" แต่การที่อีกฝ่ายปกป้องเขาออกหน้าออกตาแบบนี้ มันก็ทำให้คนฟังรู้สึก... หวั่นไหวอย่างน่าประหลาด มีอาหน้าซีดเผือดด้วยความอับอาย หล่อนกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เมื่อรู้ตัวว่าต่อให้ดึงดันแค่ไหนก็ไม่มีทางชนะใจมาเฟียหนุ่มผู้ไร้หัวใจคนนี้ได้ ยิ่งเห็นสายตาที่คินน์ใช้มองเด็กหนุ่มข้างกาย ยิ่งทำให้หล่อนตระหนักได้ว่าตนเองหมดสิทธิ์อย่างถาวรแล้ว "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." มีอาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงอาฆาต ก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีหายไปท่ามกลางฝูงชนในงาน บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าคลื่นความอุ่นร้อนบางอย่างกลับก่อตัวขึ้นแทนที่ความตึงเครียดเมื่อครู่ รินแอบลอบกลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วใส่คนตัวสูงที่ยังคงยืนจ้องเขาไม่วางตา "มองอะไรครับ? ผมไม่ได้ขอให้คุณมาปกป้องสักหน่อย" รินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กลบเกลื่อนความประหม่าด้วยท่าทีดื้อรั้นตามนิสัย คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวรินทีละน้อย จนเด็กหนุ่มต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องจัดเลี้ยงโดยอัตโนมัติ วงแขนแกร่งยกขึ้นกักตัวอีกฝ่ายไว้ตรงกลาง ปิดกั้นทุกทางหนีด้วยแผ่นอกกว้างและกลิ่นกายหอมละมุนผสมกลิ่นอายบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคย "ปากเก่งนักนะ..." คินน์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ "เมื่อกี้ยังกล้าต่อปากต่อคำกับมีอาฉอดๆ... ทีตอนนี้ทำไมหน้าแดงล่ะ หื้ม?" "ใครหน้าแดงกันครับ! พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณ ออกไปเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว" รินพยายามดันแผ่นอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงเด็กหนุ่มจะสู้แรงมาเฟียผู้ฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีได้ "ปล่อยให้มองไปสิ ฉันกำลังแสดงความเป็นเจ้าของ..." คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่ร้อนแรงและลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม "จำไม่ได้หรือไง ว่าเธอเป็นของใครในสัญญาฉบับนั้น" ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำให้รินสมองตื้อตันไปชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เคมีที่ระอุร้อนระหว่างคนทั้งคู่ดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาศาล รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวสมองกำลังประมวลผลหาคำพูดมาเถียงกลับ ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธนั้นเอง... พรึบ! จู่ๆ ไฟในห้องจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงพร้อมกันทุกดวง ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงฮือฮาตกใจของผู้คนรอบข้าง รินสะดุ้งสุดตัว มือบางเผลอคว้าชายเสื้อสูทของคินน์ไว้แน่นโดยอัตโนมัติ "เกิดอะไรขึ้น...?" รินพึมพำเบาๆ ในความมืด แต่ยังไม่ทันที่คินน์จะได้เอ่ยปากตอบ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางด้านหลังของพวกเขา และน้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยที่ดังแทรกความโกลาหลขึ้นมา... "นายครับ! แขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาทางประตูหลัง บอดี้ของเรากำลังยันไว้ แต่อีกฝ่ายมีอาวุธครับ!" คินน์หน้าเปลี่ยนสีทันที แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดุจปีศาจในเสี้ยววินาที ร่างสูงดึงรินเข้ามาชิดอกแคว้งทันที มือหนาควักปืนพกเก็บเสียงกระบอกเล็กออกจากสูทด้านในอย่างรวดเร็ว "อยู่ใกล้ฉัน... ห้ามห่างเด็ดขาด" คินน์สั่งเสียงเฉียบขาดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจขัดขืนได้ รินเม้มปากแน่น หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเงาร่างสีดำหลายสิบสายเริ่มปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบพวกเขาจากความมืดมิด... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" เสมอมานะครับ