ความเย็นชาที่น่ากลัว

เสียงปิดประตูห้องทำงานหรูดังปัง สะท้อนก้องกังวานในความเงียบงันจนน่าอึดอัด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงาน คินน์ไม่ได้หันกลับมามองคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับว่าตัวตนของรินเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไร้ความหมาย "นายเรียกฉันมา มีอะไรด่วนนักหนา หรือว่ากลัวเหงาจนต้องหาเรื่องคนอื่นแก้เบื่อ" เสียงใสเอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิด รินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีไม่ยอมคน ดวงตากลมโตฉายแววต่อต้านอย่างชัดเจน หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายเมื่อวันก่อน รินคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมาเฟียหนุ่มน่าจะขยับเข้าใกล้ความเข้าใจกันอีกนิด แต่วันนี้ คินน์คนเดิมที่แสนเผด็จการและเย่อหยิ่งกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเกราะป้องกันตัวที่หนาเตอะกว่าเดิมหลายเท่า คินน์วางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่ากลัว รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นบาดลึกหัวใจคนมองยิ่งกว่ามีดโกน "เหงา? นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ริน" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างเนิบนาบแต่เชือดเฉือน "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย ฉันก็แค่เรียก 'ลูกจ้าง' ที่ทำสัญญาไว้มาทบทวนหน้าที่ของตัวเองก็เท่านั้น" คำว่า 'ลูกจ้าง' และน้ำเสียงเหินห่างนั้นกระแทกเข้าที่กลางใจของรินเต็มแรง ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องเม้มริมฝีปากแน่น มือบางกำ หมัดเข้าหากันโดยอัตโนมัติเพื่อระงับความสั่นเทา รินจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมองของคนผู้นี้ "ถ้าเรียกมาเพื่อจะพูดจาถากถางกันแค่นี้ ฉันว่าเราไม่ต้องเสียเวลาคุยกันดีกว่าครับ" รินเชิดหน้าขึ้น พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาให้คนใจร้ายเห็น "สัญญาบ้าๆ นี่ฉันก็ทำตามทุกอย่างแล้ว อยากได้อะไรอีก หรือต้องให้กราบกรานขอร้อง ถึงจะพอใจ" "ใช่! ฉันยังไม่พอใจ" คินน์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวรินด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้อง ร่างสูงโน้มตัวลงมา กักขังรินไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่ยันประตูกลั้นทางหนี กลิ่นกายหอมเย็นผสมกับความดุดันแผ่ซ่านจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกนั้นด้วยประกายไฟที่ยากจะคาดเดา ภายในใจของคินน์กำลังแผดเผาด้วยความร้อนรุ่ม เขาเกลียดตัวเองที่ห้ามใจไม่ให้ห่วงหาไม่ได้ ยิ่งเห็นรินเข้าใกล้โลกอันตรายของเขามากเท่าไหร่ ความกลัวที่จะสูญเสียคนคนนี้ไปก็ยิ่งกัดกินขั้วหัวใจ คินน์จึงเลือกที่จะใช้ 'ความเย็นชา' และ 'คำพูดทำร้ายจิตใจ' เป็นเกราะกำบัง เพื่อผลักไสให้รินออกไปให้พ้นจากอันตรายรอบตัว "นายมันก็แค่เด็กดื้อที่ชอบสร้างปัญหา" คินน์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยพิษสงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง "คิดว่าทำตัวเก่งกล้าสามารถ แล้วฉันจะต้องใจอ่อนกับเด็กกะโปโลอย่างนายงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ... ริน" "คุณมันใจร้าย... คินน์ คุณใจร้ายที่สุด!" รินเงยหน้าขึ้นสบตา ปล่อยให้หยาดน้ำใสไหลเอ่อล้นขอบตาแต่ไม่มีวันยอมให้ร่วงหล่นลงมาประจานความอ่อนแอ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ถ้าเกลียดผมมากนัก ทำไมไม่ปล่อยผมไปตั้งแต่แรก ทำไมต้องดึงผมเข้ามาในนรกของคุณด้วย!" "เพราะนายเป็นคนเซ็นสัญญาเอง ช่วยไม่ได้" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย ทั้งที่หัวใจข้างซ้ายกำลังเจ็บปวดเจียนตายกับหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยนั้น เขากำลังทำร้ายคนที่รักที่สุดด้วยมือของตัวเอง เพื่อแลกกับการเก็บรักษารินให้อยู่รอดปลอดภัยในโลกมืดที่เขาเผชิญอยู่ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ ระยะห่างที่ลดลงเหลือเพียงแค่คืบทำให้เคมีร้อนแรงปะทะเข้าหากันอย่างรุนแรง ท่ามกลางความเยียบเย็นที่คินน์จงใจสร้างขึ้น หัวใจของทั้งสองกลับเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างบ้าคลั่ง รินเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้น พยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากไร้ความรู้สึก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คินน์ก็ชะงักไป ดวงตาคมไหววับราวกับกำแพงน้ำแข็งกำลังจะพังทลายลงเมื่อปลายนิ้วเรียวของรินเอื้อมขึ้นมาแตะที่ข้างแก้มสากอย่างแผ่วเบา "ถ้ามันคือนรก... ทำไมแววตาของคุณถึงบอกว่าเจ็บปวดล่ะครับ คินน์..." เสียงกระซิบแผ่วเบาของรินหยุดลมหายใจของคนฟัง คินน์เบิกตากว้างเล็กน้อย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีทั้งหมดกำลังจะพังครืนลงมาเมื่อริมฝีปากนุ่มนวลนั้นขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่น หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวาบ เตรียมจะโอบกอดร่างบางเข้าหาตัวเพื่อสารภาพความจริงทุกอย่าง **ปัง!** เสียงเปิดประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงโดยไม่เคาะขออนุญาต ร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจจนตัวโยน พร้อมกับข่าวร้ายที่ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก "นายครับ! แย่แล้วครับ... คนของเราที่คุมโกดังสินค้าโดนลอบโจมตี ตอนนี้พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ