น้ำผึ้งหยดเดียว

กลิ่นอายของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือจางจมูก ทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคินน์กลับเยียบเย็นราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งขั้วโลก “คุณอธิบายมาสิครับริน ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร” น้ำเสียงของมาเฟียหนุ่มทรงแบดไม่ได้ตวาดลั่น แต่มันต่ำทุ้มและสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดขี่เอาไว้ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน หน้าจอแสดงภาพถ่ายจากปาปารัสซี่จำเป็น ภาพที่รินกำลังยืนรับช่อดอกไม้กุหลาบสีขาวจากชายหนุ่มรุ่นพี่ดีกรีนักเรียนนอก หน้าตาคมคายและรอยยิ้มอบอุ่นนั้นบาดตาบาดใจคนมองจนเลือดขึ้นหน้า รินยืนกอดอก ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตากลับไหววับด้วยความโกรธ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานนอกบ้านตลอดทั้งวันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก เขากวาดสายตามองคนเอาแต่ใจที่กำลังสวมบทบาทเป็นศาลเตี้ยตัดสินความผิดโดยไม่ฟังเหตุผล “พี่กรณ์เป็นแค่รุ่นพี่ที่คณะครับ เขากลับมาจากต่างประเทศแล้วบังเอิญเจอผมที่ร้านกาแฟ ก็แค่นั้น… คุณมีสิทธิ์อะไรมาซักไซ้ผมแบบนี้” รินตอบเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นท้าทายความหึงหวงที่เลยเถิดของอีกฝ่าย “มีสิทธิ์อะไรอย่างนั้นเหรอ?” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง “จำสัญญาของเราไม่ได้หรือไงครับริน? หรือว่าคุณอยู่กับผมแล้วยังไม่หนสะใจพอ ถึงต้องหาเศษหาเลยกับไอ้หน้าอ่อนนั่นด้วย!” คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความโมโหร้ายทำเอารินหน้าชาดล ปากที่เคยต่อปากต่อคำเก่งกลับเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกน้อยใจพุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีกลับสั่งให้เขาเชิดหน้าสู้ ไม่ยอมไหลน้ำตาให้คนใจร้ายเห็นเด็ดขาด “ถ้าคุณคิดว่าผมมันง่ายขนาดนั้น ทำไมไม่ฉีกสัญญาแล้วปล่อยผมไปเสียล่ะครับ!” รินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาส่อแววตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด “จะได้ไม่ต้องมาคอยระแวง หรือคอยใช้วิธีสกปรกส่งคนตามประกบผมเหมือนนักโทษเด็ดขาด!” คินน์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า ‘ปล่อย’ แววตาคลั่งไคล้และหวงแหนฉายชัดในความมืดมนของนัยน์ตาคู่นั้น มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของรินไว้แน่นพอประมาณ ไม่แรงพอที่จะทำให้เจ็บ แต่แน่นพอที่จะบังคับให้เด็กดื้อต้องสบตาเขาตรงๆ “อย่าท้าทายผมนะริน…” กระแสเสียงของคินน์แหบพร่าและอันตราย “คุณก็รู้ว่าผมเกลียดอะไรที่สุด… ผมเกลียดการที่ของๆ ผม ถูกคนอื่นแตะต้อง!” “ผมไม่ใช่สิ่งของของคุณ!” รินปัดมือหนาออกอย่างแรง แรงอารมณ์ที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าแต่ถูกกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น “เราก็แค่ทำตามดีลบ้าๆ นั่น… อย่าล้ำเส้นความรู้สึกผม คินน์!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันทีเมื่อรินหลุดปากเรียกชื่อจริงของเขาอย่างไร้ซึ่งคำนำหน้าด้วยความเหลืออด คินน์ชะงักค้าง ร่างกายหยุดนิ่งราวกับถูกสาป ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าแปลกประหลาด แต่มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม รินหันหลังขวับเตรียมจะก้าวเดินหนีออกไปจากนรกขุมนี้ แต่เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของคินน์ก็ดังไล่หลังมาหยุดฝีเท้าของเขาไว้ “ถ้าก้าวออกไปจากประตูนี้แม้แต่ก้าวเดียว… อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน” รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่หวาดหวั่น เขารู้ดีว่ามาเฟียอย่างคินน์พูดจริงทำจริง แต่ความเจ็บปวดในอกมันมีมากกว่าความกลัว รินตัดสินใจหมุนตัวกลับมาสบตาคนใจร้ายเป็นครั้งสุดท้าย “เชิญคุณตามสบายเลยครับ… อยากทำอะไรก็ทำ” ปัง! เสียงประตูปิดลงอย่างแรงตามแรงเหวี่ยงของริน ทิ้งให้คินน์ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันเพียงลำพัง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบมองไปยังบานประตูกั้นที่ว่างเปล่า รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานหรู ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบกำลังกัดกินหัวใจ ความผิดพลาดจาก ‘น้ำผึ้งหยดเดียว’ กลับกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ทางหวนกลับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่ลูกบิดจะหมุนเปิดออก ร่างของเลขาส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดที่มีข้อความแจ้งเตือนด่วนสั่นระรัว “นายครับ… เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ” เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “คลิปวิดีโอที่คุณรินรับดอกไม้จากคุณกรณ์ ถูกปล่อยลงโซเชียลมีเดียแล้วครับ… แถมยังมีสำนักข่าววงในขุดคุ้ยเรื่อง ‘สัญญา’ ระหว่างนายกับคุณรินออกตีแผ่แล้วด้วยครับ!” คินน์หรี่ตาลงทันที นัยน์ตาดุจเหยี่ยววับวาวด้วยประกายเพลิงแห่งโทสะที่ถูกจุดขึ้นใหม่อย่างรุนแรง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ