ความจริงจากอดีต

เอกสารกระดาษสีครีมเก่าคร่ำคร่าแผ่นนั้นถูกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสอย่างไม่เบามือนัก เสียงกระดาษกระทบผิวโต๊ะดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู รินจ้องมองเอกสารทางกฎหมายและบัญชีการเงินชุดเดิมที่เขาเพิ่งค้นพบในตู้เซฟลับของคินน์โดยบังเอิญ หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นรัวกระหน่ำจนแทบจะทะลุตอกจากอก ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความจริงอันน่าตกตะลึงที่ตัวอักษรสีดำบนกระดาษกำลังบอกเล่า ทุกบรรทัด ทุกตัวเลข และทุกรายเซ็นกำลังตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ว่าตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของเขาถูกตีราคาและกักขังไว้ภายใต้สัญญาเช่าทาส... บนพื้นฐานของความหลอกลวง "นายกำลังทำอะไรในห้องของฉัน" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจดังขึ้นที่กรอบประตู คินน์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายๆ ตามแบบฉบับมาเฟียผู้กุมความได้เปรียบเสมอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายประดับรอยยิ้มมุมปากเยρόยหยันตามเคย ดวงตาคมกริบกวาดมองเด็กหนุ่มที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตน แต่ทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อเขาเห็นแววตาของรินในยามนี้ รินไม่ได้หลบตา ไม่ได้ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น เด็กหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและดื้อรั้น บัดนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยดน้ำใส แต่ประกายในนั้นกลับคมกริบดุจใบมีดที่เคลือบด้วยความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง "หนี้สิบล้านนั่น..." รินเปล่งเสียงออกมา น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือแต่กลับทรงพลังจนคนฟังต้องชะงัก "มันไม่มีอยู่จริง... ใช่ไหมครับ คุณคินน์" คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวที่เคยผ่อนคลายพลันเปลี่ยนเป็นอึดอัดและเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที สัญชาตญาณนักล่าบอกให้เขารู้ว่าความลับที่เขาอุตส่าห์ปกปิดไว้ภายใต้กฎเหล็กของ 'ดีลลับ' บัดนี้ได้ถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดสิ้นแล้ว "นายเอาอะไรมาพูด" คินน์เค้นเสียงถาม ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องทีละก้าว ย่างสามขุมเข้าประชิดตัวรินราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "เอกสารพวกนั้นอาจจะเป็นแค่เอกสารเก่า..." "เอกสารเก่าที่ระบุว่าบริษัทของพ่อฉันเคลียร์หนี้หมดสิ้นไปก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตสามวันน่ะเหรอครับ!" รินตวาดลั่นสวนกลับทันที เสียงตะโกนนั้นเจือไปด้วยความเจ็บปวดและเกรี้ยวกราดจนร่างบางสะท้านโยนเอกสารแผ่นสำคัญใส่หน้าอกแกร่งของอีกฝ่ายเต็มแรง กระดาษแผ่นนั้นร่วงหล่นลงพื้น แต่สายตาของคินน์ไม่ได้มองมัน เขากลับจดจ้องอยู่เพียงใบหน้าของคนที่กำลังเดือดดาลจนตัวสั่น "นายตั้งใจ..." รินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกโกรธแค้นตีรวนขึ้นมาจุกอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาอาบแก้มอย่างไม่อาจอดกลั้น "นายตั้งใจสร้างหนี้ปลอมๆ นี้ขึ้นมา เพื่อใช้มันเป็นข้ออ้างในการซื้อตัวฉัน ล่ามโซ่ฉันไว้ในฐานะ 'หมาโบ้' ไร้ค่าของนาย... ทั้งหมดนี้ แค่เพราะความสนุกบ้าๆ ของมาเฟียโรคจิตคนหนึ่งอย่างนั้นเหรอครับ!" คำว่า 'มาเฟียโรคจิต' และความจริงที่ถูกเปิดโปง ทำให้คินน์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมปลาบของมาเฟียหนุ่มไหววับเป็นประกายความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา ความเย่อหยิ่งและท่าทีคุมเกมหายวับไปกับตา รอยยิ้มมุมปากมลายหายสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดระหว่างคนทั้งสอง คินน์ไม่ได้แก้ตัว เขาไม่แม้แต่จะปริปากปฏิเสธ นั่นคือหลักฐานที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ร่างสูงยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ปล่อยให้ความจริงโถมเข้าใส่พื้นที่ว่างระหว่างเขากับเด็กหนุ่ม "นายเก่งมากนะที่หาเจอ" ในที่สุด คินน์ก็ยอมเปิดปาก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดยามที่ต้องเผชิญหน้ากับแววตาตัดพ้อของคนตรงหน้า "แต่ถ้านายฉลาดพอ ก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่ได้อยากได้เงินสิบล้านนั่นคืนตั้งแต่แรกแล้ว" "แล้วนายต้องการอะไรจากฉันกันแน่!" รินสวนกลับทันที น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความอัดอั้นตันใจ "ความสะใจเหรอ? หรือแค่อยากเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนที่ไม่มีทางสู้!" "ฉันต้องการนาย!" คำประกาศกร้าวหลุดออกจากปากของคินน์ด้วยโทนเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย มันไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่การออกคำบัญชาการด้วยอำนาจมืดอย่างที่เขาเคยทำ แต่เป็นเสียงที่สะท้อนความดิบเถื่อนและความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ คินน์ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินในระยะประชิด มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าต้นแขนเล็กเพื่อดึงเข้ามาหาตัวตามสัญชาตญาณการแสดงความเป็นเจ้าของที่ฝังรากลึก แต่รินกลับสะบัดออกอย่างแรง ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาในวินาทีนี้ "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความผิดหวังระคนชิงชัง "สัญญาบ้าๆ นี่มันเป็นโมฆะตั้งแต่วินาทีนี้แล้วครับคุณคินน์ ปล่อยฉันไปเถอะ... เลิกเล่นเกมทุเรศๆ นี่สักที" คินน์ชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงเมื่อได้ยินคำว่า 'ปล่อยฉันไป' จากปากของเด็กหนุ่ม ความกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ กลับก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในอก "คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยนายไปง่ายๆ" คินน์กดเสียงต่ำ แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจ ร่างสูงก้าวเข้าไปปิดกั้นทางหนีทุกทาง ใช้แขนแกร่งยันผนังกระจกครอบคลุมร่างของรินเอาไว้ ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงอันตราย "ต่อให้หนี้สิบล้านนั่นจะเป็นเรื่องโกหก... แต่ตัวนาย เป็นของฉันไปแล้วทั้งตัวและหัวใจ จำใส่สมองเอาไว้ซะ ริน" รินเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวโตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกนอกอกกับความใกล้ชิดอันตรายนี้ แต่เขาก็จะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้อีกฝ่ายเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอีกต่อไป "นายมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว..." รินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเยียบเย็นลงจนคินน์ต้องใจกระตุก "ต่อให้ฉันจะติดค้างอะไรนายก็ตาม แต่ความจริงก็คือ นายมันคือนักต้มตุ๋นที่สวมรอยเป็นมาเฟีย..." ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันร้อนระอุและเปี่ยมด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ในห้องทำงานอย่างกะทันหัน ทั้งคินน์และรินชะงักค้าง ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่มีคนกล้าอาจหาญมารบกวนเวลาความเป็นส่วนตัวของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ แต่ก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยปากไล่แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่ในยามนี้ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ายวนบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสภาพอันน่าสงสัยของชายหญิง... อะแฮ่ม ของชายหนุ่มทั้งสองคนที่ยืนแนบชิดกันราวกับคู่รักกำลังเคลียร์ปัญหาหัวใจ ก่อนที่เธอจะส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มแล้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่สร้างความตกตะลึงให้แก่เจ้าของห้อง "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะคุณคินน์ พอดีฉันมี 'ข่าววงใน' สำคัญเกี่ยวกับตัวจริงของหนี้สิบล้านนั่นมาบอกพอดีเลยล่ะค่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ