ถอดเขี้ยวเล็บมาเฟีย

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สามในห้องทำงานเพนต์เฮوسต์หรูหราใจกลางกรุงเทพมหานคร คินน์ เจ้าพ่อวงการธุรกิจสีเทาผู้มีเบื้องหลังเป็นเครือข่ายอิทธิพลมืด กำลังนั่งจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตสลับกับร่างของเด็กหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ รินกำลังเลื่อนสมาร์ตโฟนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าความตึงเครียดระดับสงครามเย็นระหว่างเขากับมาเฟียหนุ่มเมื่อครู่เป็นเพียงอากาศธาตุ "ตกลงเธอจะกินอะไร สั่งมาสี่อย่างแล้วเขี่ยทิ้งทั้งสี่อย่าง... ริน เธอตั้งใจจะลองดีกับฉันใช่ไหม" คินน์พยายามกลืนก้อนความหงุดหงิดลงคอ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวเข้าหาโต๊ะทำงาน สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ทว่าดวงตากลับพยายามบังคับให้มีความอ่อนโยนลงอย่างถึงที่สุด—ซึ่งสำหรับคนรอบตัวเขาแล้ว ภาพนี้คงดูประหลาดเสียยิ่งกว่าเห็นหิมะตกกลางกรุง รินเงยหน้าขึ้นจากจอ ปรายตามองมาเฟียหนุ่มที่กำลังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแต่พยายามฝืนยิ้ม มุมปากของเด็กหนุ่มกระตุกยิ้มหยันอย่างเหนือกว่า "ผมไม่ได้ลองดี คุณต่างหากที่เรื่องมาก บอกว่าอยากเอาใจผม แต่สั่งอาหารมาแต่ของที่ผมแพ้... นี่คุณทำการบ้านมาหรือเอาเศษกระดาษมารองก้นบุหรี่ครับคุณคินน์" คำพูดจิกกัดนั้นแทงใจดำมืดสนิท คินน์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ท่องยุบหนอพองหนอในใจตามที่จิตแพทย์แนะนำมาเมื่อวานซืน ไอเดียเรื่อง 'การหัดเป็นคนใจเย็นและตามใจภรรยาในนาม' มันช่างเป็นยาขมหม้อใหญ่สำหรับคนที่ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครอย่างเขาเสียจริง แต่เมื่อนึกถึงแววตาเย็นชาของรินเมื่อสัปดาห์ก่อนที่ขู่จะฉีกสัญญาและหายตัวไปตลอดกาล คินน์ก็ยอมกลืนศักดิ์ศรีลงท้อง "โอเค... ฉันผิดเองที่ไม่รอบคอบ" คินน์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พยายามบังคับให้โทนเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่น้ำเสียงของเสือร้ายจะทำได้ "งั้นเธอสั่งเองเลย อยากกินอะไร อยากได้อะไร ร้านไหนในเมืองนี้ สั่งมา เดี๋ยวฉันให้คนไปเหมามาทั้งร้านเลยดีไหม" รินหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ ปกติแล้วคินน์ในโหมดโมโหร้ายจะปาข้าวของกระจาย แต่วันนี้กลับยอมจำนนด้วยใบหน้าบึ้งตึงที่พยายามปั้นแต่งรอยยิ้มอย่างน่าขัน เคมีระหว่างความดุดันระดับอันตรายกับความพยายามทำตัวเป็นแมวเชื่องของอีกฝ่ายสร้างบรรยากาศแปลกประหลาดที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด "ผมไม่ได้อยากกินของแพง..." รินวางมือถือลงบนตัก เอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย "ผมแค่อยากได้ความสงบ... และคุณช่วยเลิกส่งคนไปยืนคุมหน้าห้องน้ำผมเวลาผมไปข้างนอกสักทีได้ไหมครับ มันน่ารำคาญ" คินน์ชะงัก สีหน้าเรียบตึงขึ้นมาทันที ความหวงแหนและนิสัยโรคจิตที่ต้องควบคุมทุกอย่างในรัศมีร้อยเมตรกำลังกรีดร้องในอก เขาอยากจะตวาดกลับไปว่าโลกภายนอกมันอันตรายแค่ไหนสำหรับเด็กดื้ออย่างรหัส แต่ทว่า... ภาพใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่ลอยเข้ามาเตือนสติ มือหนาที่กำหมัดแน่นบนโต๊ะค่อยๆ คลายออก มาเฟียหนุ่มหลับตาลงช้าๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจ เพื่อสยบความพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ "ก็ได้..." คินน์ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบทอดมองเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย "ต่อไปนี้ฉันจะให้พวกมันยืนห่างออกไปอีกสามเมตร พึงพอใจหรือยังครับ คุณชายริน" รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ประ0ก1ประกายความประหลาดใจวาบผ่านดวงตากลมโตครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจ "สามเมตรยังใกล้ไป เอาเป็นว่ายืนคนละชั้นกับผม แล้วผมจะพิจารณาดูอีกทีว่าเย็นนี้จะยอมให้คุณนั่งร่วมโต๊ะด้วยดีไหม" "ริน!" คินน์เผลอขึ้นเสียงอย่างลืมตัวเมื่อโดนลูบคมเข้าให้ แต่พอเห็นรินหรี่ตามองนิ่งๆ พร้อมทำท่าจะหยิบกระเป๋าเตรียมเดินหนี มาเฟียหนุ่มก็รีบกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ ร่างสูงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวเท้ายาวๆ มาหยุดยืนตรงหน้าโซฟาโน้มตัวลงใช้มือค้ำพนักพิงกักตัวเด็กหนุ่มไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินผะокаถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับพนักโซฟาจนหนีไปไหนไม่ได้ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาสีเข้มของคินน์มองลึกเข้ามาในดวงตาของริน ราวกับจะกลืนกินวิญญาณ "ตามใจเธอทุกอย่าง จนเธอได้ใจใหญ่แล้วนะริน" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก ไอร้อนจากลมหายใจรดรดอยู่บนพวงแก้มจนผิวเนื้อร้อนผ่าว "ก็คุณบอกเองว่าจะตามใจ..." รินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ยังคงเชิดหน้าสู้สายตาอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าทำไม่ได้ก็ถอนคำพูดไปสิครับ ผมไม่ได้บังคับ" คินน์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยความรู้สึกหมั่นเขี้ยวระคนคลั่งไคล้ นิ้วเรียวแกร่งยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเด็กหนุ่มอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดวิสัยทำให้รินนิ่งค้างไปชั่วขณะ "ใครบอกว่าฉันจะถอนคำพูด..." คินน์กระิบแผ่วเบา ปลายจมูกคมสันคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "ฉันพูดคำไหนคำนั้น... อยากได้อะไร ฉันหาให้ได้หมด แลกกับการที่เธอต้องเลิกทำหน้าบึ้งใส่ฉันสักวันละสามเวลา" "ข้อเสนอแย่มาก..." รินพึมพำเสียงเบา ขณะที่ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันเริ่มหลอมละลายกำแพงที่รินสร้างขึ้นทีละน้อย บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่อันตรายต่อหัวใจ ทว่า ในจังหวะที่คินน์กำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากปิดกั้นความดื้อรั้นของคนตรงหน้า เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไร้ความปรานี *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดกลอนที่ดังขึ้นโดยไม่รออนุญาต ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดผางอย่างแรง คินน์ผุดลุกขึ้นด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดำมืดลุกโชนด้วยโทสะที่ถูกขัดจังหวะ รินรีบผลักอกแกร่งออกแล้วจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ทว่า ภาพที่ปรากฏตรงหน้าประตูห้องทำงาน กลับทำให้ทั้งคินน์และรินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง บุคคลที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ลูกน้องคนสนิทอย่างที่ควรจะเป็น... แต่เป็นร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสั่งตัดราคาแพง ผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับคินน์ราวกับพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่สาดตรงมายังริน "พี่คินน์... ไม่เจอหน้ากันนานเลยนะคะ ทำไมรสนิยมการเลี้ยงเด็กถึงได้ต่ำตมลงไปทุกทีแบบนี้ล่ะคะเนี่ย?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ