ยิ่งหนียิ่งเจอ

"คุณคิดว่าการหลบหน้าผม... จะแก้ปัญหาอะไรได้ริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับแรงปะทะเบาๆ ที่ดันร่างของผมให้แนบชิดติดกับผนังห้องเก็บเอกสารเย็นเฉียบ กลิ่นกายคุ้นเคยที่เจือจางด้วยความหงุดหงิดพัดพาเข้ามาปะทะนาสิกจนผมต้องกลั้นหายใจ ผมเบือนหน้าหนีไปยังทิศทางตรงกันข้าม ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เป็นเกราะกำบัง แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอกแล้วก็ตาม หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายในห้องทำงานใหญ่เมื่อวาน ผมตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้มาตรการ 'หายตัว' เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับผู้ชายเอาแต่ใจคนนี้ให้ ทว่า... ผมลืมไปว่า อาณาจักรแห่งนี้มีคินน์เป็นผู้กุมกฎ และไม่มีซอกมุมไหนที่มาเฟียหนุ่มอย่างเขาจะหาไม่เจอ "ผมไม่ได้หลบหน้า... ผมแค่มีงานต้องเคลียร์" ผมพยายามดัดเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ปลายนิ้วที่ประสานกันอยู่ด้านหน้าจะเย็นเฉียบจนสั่นเทา "มองหน้าผม" คำสั่งห้วนสั้นแต่ทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วแข็งแกร่งที่เอื้อมมาบิดคางของผมให้หันกลับไปเผชิญหน้ากัน ดวงตาคมกริบของคินน์เวลานี้ไม่ได้ฉายแววหยอกเย้าเหมือนทุกที แต่มันมืดสนิทและเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความไม่พอใจที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล สายตาคู่นั้นจ้องมองผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีความเว้าวอนลึกซึ้งที่ถูกกดทับเอาไว้ภายใต้ความเย่อหยิ่ง "ทำไม... รังเกียจผมมากเหรอ ถึงได้วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแบบนั้น" คินน์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่ปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกไม่ได้ทำให้เขาดูน่ากลัวน้อยลงเลย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งขับเน้นความอันตรายในตัวเขาให้เด่นชัดขึ้น "จำสถานะตัวเองไม่ได้หรือไงว่าคุณเป็นของใคร" "ผมไม่ใช่สิ่งของของคุณ คินน์!" ผมสวนกลับทันควัน ความอดทนที่พยายามสะสมมาตลอดทั้งวันขาดผึ่งลงตรงนั้น ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธ ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ "ผมมีสิทธิ์ที่จะไปไหนมาไหน หรือหลบหน้าใครก็ได้ที่คุณไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตผมขนาดนี้!" บรรยากาศในห้องเก็บเอกสารแคบๆ พลพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่โน้มตัวลงมาใกล้เรื่อยๆ จนหน้าผากของเราเกือบจะชนกัน คินน์ไม่โต้เถียง เขาเพียงแค่หรี่ตาลง มองสำรวจใบหน้าผมทุกตารางinchราวกับกำลังประเมินราคาของชิ้นโปรดที่พยายามจะหลุดลอยมือ ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะยกย่องขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ "ปากเก่งขึ้นนี่... สงสัยเมื่อคืนผมคงยังอบรมคุณไม่ดีพอสินะ" "คุณมัน..." ผมเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนพาล เอาแต่ใจ และฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอย่างเขาอีกต่อไป ยิ่งเราเถียงกันมากเท่าไหร่ ช่องว่างระหว่างเราก็ยิ่งลดน้อยลงจนหัวใจผมเริ่มทำงานหนักเกินพิกัด ผมพยายามใช้มือสองข้างดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่ทว่า... ร่างกายของเขากลับมั่นคงดุจกำแพงหินผา ขยับเขยื้อนเพียงนิดเดียวก็ไม่ได้ "ปล่อยผมนะ ผมจะออกไปทำงาน" "งานเหรอ?" คินน์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มือหนาอีกข้างเอื้อมมาคว้าข้อมือผมรวบไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย พันธนาการที่ไร้ซึ่งทางหนี "ผมเป็นเจ้าของบริษัท เป็นเจ้าของทุกอย่างที่นี่... รวมทั้งตัวคุณด้วย ถ้าผมไม่อนุญาต ต่อให้คุณวิ่งหนีสุดขอบโลก คุณก็ไม่มีวันพ้นเงื้อมมือผมหรอก ริน" คำพูดเอาแต่ใจแต่กลับทรงพลังและจริงจังจนน่าใจหายทำให้ผมชะงัก ดวงตาของเราประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางความเงียบงันและเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัด เคมีร้อนระอุที่แผดเผาทั้งสองร่างทำให้ผมลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ความโกรธเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนน่ากลัว คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกันอยู่รำไร นัยน์ตาคมกริบของเขาพินิจพิเคราะห์ริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันของผมด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด เขาชะใช้งานฝีปากหยักลึกลงมา กระซิบแผ่วเบาข้างริมฝีปากผมจนรู้สึกถึงไอออนอุ่นๆ "อย่าลองดีกับผมอีก... ริน" ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของผมกำลังเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่นและแรงดึงดูดอันมหาศาล จนแทบจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปัง! ก็ขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่แล้วครับ!" เสียงร้อนรนของเลขานุการหนุ่มดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" ด้วยดีเสมอมาครับ