บุคคลที่สามบุกรุก

เสียงกระแทกของบานประตูไม้เนื้อดีที่ดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ได้มาจากความประมาทเลินเล่อของผู้มาเยือน หากแต่เจตนาประกาศกร้าวถึงความถือดีและความคุ้นเคยที่มากเกินพอดี รินชะงักมือที่กำลังจัดเอกสารบนโต๊ะทำงานริมกระจกใส ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่เพิ่งก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของคินน์ "คิดว่าที่นี่เป็นสวนหลังบ้านของคุณหรือไง ถึงได้เดินดุ่มเข้ามาโดยไม่คิดจะเคาะประตูขออนุญาตสักนิด" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเจือแววเย้ยหยันชัดเจน ดวงตากลมโตฉายประกายท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว ผู้มาใหม่คือชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดสูทแบรนด์ดังระดับโลก ใบหน้าคมคายเข้ารูปประดับด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งที่รินคุ้นเคยจากภาพข่าวหน้าสังคม นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองสำนักงานเพนต์เฮาส์หรูด้วยความคุ้นเคยรากับเป็นเจ้าของเสียเอง... 'กรณ์' แฟนเก่าผู้สลัดทิ้งแม้กระทั่งความทรงจำร่วมกันเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ แต่วันนี้กลับยืนอยู่ตรงนี้ด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความมั่นใจเกินร้อย "ไม่เจอหน้ากันนานนะริน... นายยังปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน" กรณ์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โน้มตัวลงเล็กน้อยเมื่อหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของริน สายตาคู่นั้นกวาดสำรวจเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะตีความ "ดูท่าทางชีวิตใหม่ภายใต้เงาของมาเฟียอย่างคินน์ จะทำให้เธอมีค่าตัวสูงขึ้นเยอะนี่" "ถ้าคิดจะมาพูดจาไร้สาระเพื่อรื้อฟื้นเรื่องเน่าๆ ในอดีต ผมแนะนำให้เดินกลับออกไปทางเดิม เสียเวลาทำMงานผมเปล่าๆ" รินตอบกลับทันควัน ไร้ซึ่งความสะท้อนสะท้านในแววตา มีเพียงความรำคาญใจที่ฉายชัดผ่านริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ในจังหวะเดียวกันนั้น ประตูห้องทำงานอีกบานด้านในสุดก็เปิดผางออก คินน์ก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกริบดุจใบมีดโกน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน มาเฟียหนุ่มปรายตามองผู้บุกรุกด้วยความเย็นชา ก่อนจะกวาดสายตากลับมาหยุดที่ร่างของริน ราวกับต้องการประเมินว่าเด็กดื้อของเขาได้รับความเสียหายอะไรจากการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้บ้างหรือไม่ "กรณ์..." คินน์เอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงต่ำทุบ ห้วนสั้น และเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "นายเอาความกล้ามาจากไหน ถึงกล้าเหยียบเข้ามาในอาณาเขตของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต" กรณ์หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของสถานที่ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้จางหายไป กลับยิ่งกว้างขึ้นด้วยความท้าทาย "สวัสดีครับคุณคินน์ ผมแค่แวะมาทักทาย... คนเก่าคนแก่ ที่บังเอิญเคยมีความผูกพันลึกซึ้งกับเด็กในปกครองของคุณก็เท่านั้นเอง ไม่คิดว่าจะทำให้เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับคิ้วขมวดได้ขนาดนี้" คำว่า 'เคยมีความผูกพันลึกซึ้ง' ลอยคว้างอยู่ในอากาศ ดั่งประกายไฟที่ถูกโยดเข้ากองฟาง คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินโดยไม่ลังเล มือหนายื่นออกไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง สายตาคมกลาปมองตรงไปยังกรณ์ด้วยความเหยียดหยาม "ความผูกพันอะไรของนาย?" คินน์กดเสียงต่ำ ทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก "ของเก่าที่นายเขี่ยทิ้งเหมือนรองเท้าสึกๆ วันนี้กลับมีหน้ามาทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของงั้นเหรอ? กรณ์ นายคงคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ถึงได้กล้าเดินเข้ามาเหยียบหางเสือถึงถ้ำ" รินขยับตัวเล็กน้อยเพื่อพยายามแกะมือปลาหมึกที่โอบเอวเขาไว้อย่างแน่นหนา แต่ยิ่งดิ้น คินน์ก็ยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ราวกับต้องการประกาศให้คนนอกรับรู้ว่าใครคือผู้มีสิทธิ์ขาดในตัวเด็กหนุ่มคนนี้ ดวงตาคู่คมก้มลงมองรินชั่วขณะ แววตาเจือความหงุดหงิดที่รินดันไปให้ความสนใจกับผู้ชายอีกคน แม้จะเป็นความเกลียดชังก็ตามที "ผมไม่ได้มาทวงสิทธิ์อะไรทั้งนั้นครับคุณคินน์..." กรณ์ยักไหล่ ไร้ความเกรงกลัวต่อบรรยากาศรอบตัว "ผมแค่มารับสิ่งที่ควรจะเป็นของผมคืน... ริน เขาเป็นของผมมาก่อนที่คุณจะเก็บไปเลี้ยงดูเสียอีก" เพล้ง! ไม่ใช่เสียงแก้วแตก แต่เป็นเสียงแห่งความอดทนที่ขาดผึ่งลงในใจของมาเฟียหนุ่ม คินน์ดึงรินเข้ามาชิดอกแกร่งยิ่งขึ้น จนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มแนบติดกับแผงอกร้อนระอุ มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยของรินไว้ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ในขณะที่สายตายังคงจ้องเขม็งไปยังกรณ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "จำใส่สมองอันน้อยนิดของนายเอาไว้..." คินน์เอ่ยทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ ดุดัน และเด็ดขาด "รินไม่เคยเป็นของใคร และไม่มีวันเป็นสิ่งของที่ใครจะมาหยิบฉวยตามอำเภอใจ... โดยเฉพาะคนอย่างนาย" กรณ์หรี่ตาลง รอยยิ้มเยาะเย้ยจางหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความไม่พอใจที่ถูกหักหน้าต่อหน้าเด็กที่ตนเคยทิ้งขว้าง "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับคินน์ ของที่เคยเป็นของเรา ต่อให้พยายามเอาโซ่มาล่ามไว้แค่ไหน ส Aสันชาตญาณมันก็ยังโหยหาเจ้าของเดิมอยู่ดี" พูดจบ กรณ์ก็หันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปจากห้อง แต่ทว่า... ก่อนที่ร่างนั้นจะพ้นขอบประตู เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน คินน์ไม่ได้สนใจเสียงโทรศัพท์นั้น สายตายังคงจับจ้องที่แผ่นหลังของกรณ์ด้วยจิตสังหารที่พุ่งพล่าน ทว่า... ในจังหวะที่หน้าจอสว่างวาบขึ้นพร้อมกับชื่อของบุคคลที่โทรเข้ามา รินกลับสังเกตเห็นประกายความไหววูบในแววตาของมาเฟียหนุ่มเป็นครั้งแรก นิ้วเรียวที่กำลังตรึงท้ายทอยของรินอยู่ คลายแรงลงช้าๆ ในขณะที่สายตาของคินน์ละจากกรณ์ หันกลับมามองหน้าเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "รับสายสิครับ..." รินกระซิบเสียงเบา เยزเย้ยเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของคนตัวโต "เผื่อว่าปลายสาย จะเป็นข่าวดี... จากคนที่คุณเกรงใจที่สุดในชีวิต" คินน์ชะงัก นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย ก่อนที่มือหนจะกดรับสายโดยละสายตาจากรินไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว... ทว่าเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านลำโพงออกมาเพียงประโยคเดียว กลับทำให้ร่างของมาเฟียผู้ไร้เทียมทานถึงกับแข็งค้าง ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น "คินน์... ลูกอยู่ที่ไหน? กลับมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้ แม่มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับ 'สัญญาแต่งงาน' ของแกที่ต้องเคลียร์ให้จบวันนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ