หวั่นไหวภายใต้หน้ากาก

เสียงกระแอมกระไอที่ดังขึ้นอย่างจงใจจากปลายประตูลากยาวทำลายบรรยากาศอึมครึมลงทันที คินน์ไม่ได้สะดุ้งโหยงหรือรีบร้อนผละตัวออกราวกับเด็กทำความผิด เขากลับช้าลงอย่างจงใจ ปรายสายตาคมกริบดุจใบมีดโกนไปยังบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนหน้าเสียอยู่ตรงธรณีประตู ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นเต็มความสูงอย่างสง่างาม ปัดเสื้อสูทราคาแพงระยับเบาๆ ด้วยท่าทางเย่อหยิ่งราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น "นายใหญ่ครับ... คือว่าเอกสารจากทางฮ่องกง..." บอดี้การ์ดหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตาเจ้านายที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก "วางไว้บนโต๊ะแล้วไสหัวออกไปให้พ้น" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด คินน์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมดุยังคงเหลือบกลับมามองเด็กหนุ่มที่นอนหอบหายใจรดอยู่บนโซฟาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับ รินรีบใช้จังหวะนั้นผลักตัวเองลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะความโกรธปนความกระดากที่เกือบจะตกหลุมพรางของมาเฟียเจ้าเล่ห์เข้าเต็มเป้า เขาส่งค้อนวงใหญ่ให้คินน์ชนิดที่เรียกว่าต่อให้เป็นคนตาบอดก็ยังสัมผัสได้ถึงความหมั่นไส้ "หัดล็อกห้องให้มันดีๆ หน่อยสิครับ เจ้านาย... หรือว่าชอบให้คนอื่นมาเห็นตอนกำลังหาเรื่องแกล้งคนอื่นอยู่หรือไง" รินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงประชดประชันถูกงัดออกมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนอัตการเต้นของหัวใจที่ดังโครมครามอยู่ในอกอย่างบ้าคลั่ง เมื่อครู่... เขารับรู้ได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด คินน์หรี่ตามองเด็กปากเก่งที่ยังกล้าต่อปากต่อคำ เขาแค่นسหัวเราะในลำคออย่างนึกขัน "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... หวังว่าแรงกวนประสาทของเธอจะเหลือพอไปถึงงานเลี้ยงคืนนี้นะริน" งานเลี้ยงต้อนรับนักธุรกิจระดับภูมิภาคในค่ำคืนนี้ไม่ใช่แค่สังคมไฮโซทั่วไป แต่เป็นสมรภูมิย่อยๆ ที่คินน์ลากตัวรินมาในฐานะ 'คู่เดตเฉพาะกิจ' ตามสัญญาจ้างวานบ้าๆ นั่น รินเม้มปากแน่น รู้ดีว่าการปฏิเสธไม่มีทางเกิดขึ้นได้ในพจนานุกรมของมาเฟียผู้เอาแต่ใจคนนี้ สองชั่วโมงต่อมา ห้องแต่งตัววีไอพีภายในคฤหาสน์ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน รินในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นผิวขาวผ่องและสัดส่วนสมส่วนยืนมองเงาตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ เขาดูดีจนน่าตกใจ... ดีเสียจนไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือเด็กหนุ่มสู้ชีวิตที่เคยวิ่งวุ่นหาเงินใช้หนี้เมื่อไม่กี่เดือนก่อน แกร็ก! เสียงเปิดประตูเบาๆ ดึงสติของรินให้หันกลับไปมอง คินน์ก้าวเข้ามาในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทเข้ารูปไร้ที่ติ ความหล่อเหลาแบบดิบเถื่อนและแววตาเจ้าเล่ห์ทรงเสน่ห์ทำให้คนที่มองถึงกับเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว คินน์หยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของรินผ่านเงาสะท้อนในกระจก ร่างสูงใหญ่ทาบทับร่างโปร่งจนแทบจะกลืนกิน มือหนายื่นเข้ามาจัดปกเสื้อให้รินอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนที่เฉียดผ่านต้นคอทำเอารินขนลุกซู่โดยอัตโนมัติ "ยืนนิ่งๆ สิครับ... ตัวสั่นเป็นลูกนกไปได้" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดรดต้นคอยิ่งทำให้รินต้องเกร็งตัวแน่นกว่าเดิม "ผมไม่ได้สั่น... อากาศในห้องมันเย็นต่างหากล่ะครับ" รินเถียงเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ก็ถูกท่อนแขนแกร่งกักตัวไว้ในวงแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกับกลุ่มผมนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงลอยวนอยู่รอบตัว ทั้งคู่สบตากันผ่านกระจกเงา แววตาดุดันของมาเฟียหนุ่มในครานี้กลับเจือประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของคนทั้งคู่โดยไม่มีใครกล้าเอ่ยปากยอมรับก่อน ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของทั้งสองฝ่าย ความเงียบงันภายในห้องแต่งตัวกลับดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงใดๆ หัวใจที่เต้นรัวราวกำลังประท้วงทำให้รินต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน คินน์เองก็ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อตระหนักว่าเขากำลังเผลอไผลไปกับเด็กหนุ่มตรงหน้ามากแค่ไหน มือหนาลดลงจากการกอบกุม คินน์ผละถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว สีหน้าเรียบเฉยกลับมาสวมทับความรู้สึกเมื่อครู่อย่างแนบเนียน ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อสักครู่ "ไปกันได้แล้ว... งานเริ่มแล้วครับคุณคู่เดต" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ผายมือเชิญด้วยท่าทางสุภาพจอมปลอม รินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดแล้วก้าวเดินเคียงข้างร่างสูงออกไป แต่ทว่า... ลึก ภายในใจของทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ากำแพงที่เคยสร้างไว้เพื่อปกป้องความรู้สึก เริ่มมีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเสียแล้ว และรอยร้าวนี้... กำลังรอวันพังทลายลงในค่ำคืนอันยาวนานเบื้องหน้า ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของเรานะครับ