อุปสรรคทางครอบครัว

“ถ้าจะให้ผมยอมรับข้อตกลงเฮงซวยนี่ ทางเดียวที่ทำได้คือคุณต้องข้ามศพผมไปก่อนครับ” เสียงของคินน์เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มจ้องมองผู้เป็นบิดาผ่านโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ ร่างสูงใหญ่ของคินน์พิงพนักเก้าอี้หนังอย่างไม่แยแส แม้ใบหน้าจะนิ่งสนิท แต่สันกรามที่ขบแน่นจนนูนชัดบ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน “ศพแกน่ะเหรอ? อย่ามาทำตัวเป็นเด็กอมมือหน่อยเลยคินน์” ผู้เป็นพ่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจ “บริษัทตระกูลวรโชติกำลังเผชิญวิกฤต การแต่งงานกับลูกสาวตระกูลเวนิสคือทางรอดเดียว นี่ไม่ใช่คำขอ แต่นี่คือคำสั่งในฐานะผู้นำตระกูล” คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด เขาไม่ได้สนใจมูลค่าหุ้นหรือความมั่งคั่งที่บิดาหยิบยกมาอ้าง สิ่งเดียวที่ขวางกั้นอยู่ในใจคือใบหน้าของใครบางคนที่คอยจะดื้อแพ่งใส่เขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน “สำหรับพ่อ... ทุกอย่างตีเป็นมูลค่าได้หมดสินะครับ แม้แต่ชีวิตของลูกชาย” คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาคว้าขวดแก้วบนโต๊ะแล้วเขวี้ยงทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังสนั่นราวกับเสียงประทับตราปิดตายอนาคตที่เขาไม่ต้องการ เขาไม่ได้เดินออกจากห้องนั้นเพื่อไปสงบสติอารมณ์ แต่เขากำลังมุ่งหน้าไปหา ‘คน’ ที่ทำให้เขาต้องมีชีวิตอยู่ต่อ รถสปอร์ตคันหรูทะยานออกจากคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูง คินน์ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ซอมซ่อของริน เขาไม่รอให้ใครมาเปิดประตู แต่ใช้กุญแจสำรองที่เคยฉวยโอกาสขโมยมาไขเข้าไปในห้องทันที ภายในห้องขนาดกะทัดรัดมีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง รินนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาเก่าๆ ในมือถือหนังสือการ์ตูนเล่มเดิมที่อ่านซ้ำไปซ้ำมา เมื่อเห็นชายหนุ่มพุ่งเข้ามาในสภาพหัวฟัดหัวเหวี่ยง รินก็ทำเพียงเลิกคิ้วมองอย่างไม่ยี่หระ “นี่... ห้องผมมีกฎว่าต้องเคาะประตูก่อนเข้า ไม่ใช่บุกเข้ามาเหมือนโจรขึ้นบ้านแบบนี้” รินพูดพลางวางหนังสือลง สายตาจ้องมองคินน์ที่ดูเหมือนคนกำลังควบคุมสติไม่อยู่ “เงียบปากไปเลย” คินน์เดินเข้าไปประชิดตัว ร่างสูงใหญ่กักขังคนตัวเล็กไว้ระหว่างพนักโซฟากับร่างของเขา กลิ่นบุหรี่จางๆ และความร้อนรุ่มจากตัวของมาเฟียหนุ่มทำเอาคนปากดีเริ่มขยับถอยหลังจนมุม “เป็นอะไรอีกล่ะ? ไปโดนใครขัดใจมาหรือไง... หรือว่าคนคุมความประพฤติอย่างคุณถูกเจ้านายด่ามา?” รินยังคงไม่ยอมแพ้ แม้จะเห็นแววตาที่สั่นไหวและดูเจ็บปวดของคนตรงหน้า คินน์ไม่ตอบ เขาโน้มตัวลงจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก มือหนาเอื้อมไปเชยคางรินขึ้นบังคับให้สบตา “ถ้าวันหนึ่งผมไม่ได้เป็นคนที่อยู่ตรงนี้แล้ว... ถ้าผมต้องเป็นของคนอื่น เพื่อแลกกับอำนาจหรือความสงบสุขของไอ้พวกแก่หนังเหนียวนั่น คุณจะว่ายังไง?” รินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะกับคำถามที่ฟังดูเหมือนคำลา “...ถามอะไรบ้าๆ ถ้าคุณไม่อยากแต่ง ก็แค่หนีสิ หรือไม่ก็ทำให้งานมันพัง ถ้าคุณเป็นคินน์ที่ผมรู้จัก คุณคงไม่ก้มหัวให้ใครหน้าไหนง่ายๆ หรอก” คินน์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความสุข แต่เป็นยิ้มแห่งความสิ้นหวัง “นั่นสิ... ผมมันพวกดื้อด้านและเอาแต่ใจอยู่แล้ว” คินน์ก้มลงประทับริมฝีปากหนักๆ ลงบนกลีบปากของคนตรงหน้า เป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงความโหยหาและความเจ็บปวดที่สื่อผ่านสัมผัส รินตกใจในตอนแรกแต่กลับตอบสนองด้วยการโอบกอดลำคอหนาไว้แน่น ทั้งสองจมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ไม่มีใครยอมใคร เหมือนกับว่านี่คือจูบสุดท้ายก่อนโลกจะแตกสลาย แต่ทว่า... จังหวะที่ความร้อนแรงกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงที่ทำให้คินน์ต้องผละออกทันที “คินน์! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงของผู้หญิงที่ดังมาจากหน้าห้องคือเสียงที่คินน์จำได้ดีที่สุด มันคือเสียงของคู่หมั้นที่ทางบ้านจัดสรรมาให้ คินน์หันไปมองประตูที่กำลังถูกทุบด้วยความโกรธจัด ก่อนจะหันกลับมามองรินที่หอบหายใจถี่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ไม่ต้องเปิด” คินน์กระซิบเสียงต่ำ “แต่ถ้าไม่เปิด เธอจะพังประตูเข้ามานะครับคินน์!” รินตวาดกลับ ในเสี้ยววินาทีนั้น ลูกบิดประตูอพาร์ตเมนต์ก็บิดออกด้วยกุญแจสำรองที่เจ้าของตึกยื่นให้ผู้มาเยือนอย่างหวาดกลัว ร่างระหงในชุดเดรสหรูหราก้าวเข้ามาภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสัมพันธ์ที่ปิดไม่มิด สายตาของหญิงสาวกวาดมองคินน์ที่ยืนอยู่ข้างรินบนโซฟา ก่อนจะหยุดลงที่รอยแดงจางๆ บนริมฝีปากของเด็กหนุ่ม “ดี... ในเมื่อแกไม่ยอมกลับไปจัดการปัญหาที่บ้าน งั้นเราก็มาจบเรื่องนี้กันที่นี่เลยแล้วกัน” เธอแค่นยิ้มก่อนจะชี้หน้าไปยังริน “และแก... เตรียมตัวเก็บของออกจากชีวิตของคินน์ได้เลย เพราะฉันจะไม่ยอมให้เศษสวะแบบแกมาทำลายงานแต่งงานของเราเด็ดขาด” คินน์ก้าวขึ้นมายืนบังรินไว้มิด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นมาเฟียเลือดเย็นที่พร้อมจะฆ่าฟันทุกคนที่ขวางทาง “ถ้าเธอคิดจะแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ... อย่าหาว่าผมไม่เตือน” ความเงียบงันปกคลุมห้องทั้งห้อง ท่ามกลางความขัดแย้งที่เดินทางมาถึงจุดเดือดที่สุด และริน... ที่เพิ่งตระหนักได้ว่าเกมนี้เดิมพันด้วยชีวิตของเขาจริงๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน