โอกาสครั้งสุดท้าย

รอยแตกของความสัมพันธ์ไม่ได้สมานเข้าหากันด้วยคำขอโทษพร่ำเพรื่อ หากแต่ต้องอาศัยเวลาและความด้านหน้าขั้นสุด ซึ่งดูเหมือนว่าคุณชายตระกูลคินน์จะสอบผ่านวิชาความหน้าด้านนี้ด้วยคะแนนเต็มร้อย "ถ้าคุณยังไม่ถอยออกไปในสามวินาทีนี้ ผมจะเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจากห้องชุดของผมจริงๆ ด้วยนะคินน์" เสียงของรินไม่ได้สั่นไหวเหมือนเมื่อหลายวันก่อน แต่มันราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาคนที่ยืนขวางประตูอยู่ถึงกับต้องขบกรามแน่น คินน์ในชุดสูทเนื้อดีที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้ามาข้ามวัน ปลายผมตกลงมาปรกหน้าผากระคนความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคมกริบกลับเป็นประกายระยับด้วยความดื้อรั้นแบบที่รินคุ้นเคยดี "ลองเรียกดูสิ..." คินน์ก้าวเท้าเข้ามาข้างหนึ่งอย่างถือวิสาสะ บีบพื้นที่แคบหน้าประตูให้แคบลงไปอีก จนกลิ่นอายน้ำหอมผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก "บอก รปภ. ไปเลยว่าเจ้าของห้องตัวจริงกำลังจะพยายามง้อเมียเด็กปากดี... ดูซิว่าใครจะกล้าแตะฉัน" "ใครเมียคุณ! พูดจาทุเรศ" รินตวัดสายตาคมกริบใส่ ถอยหลังกรูดเมื่ออีกฝ่ายรุกคืบเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ ร่างเพรียวพิงแผ่นหลังติดกับผนังห้องรับแขกโดยมีร่างสูงใหญ่กักขังไว้ในวงแขนทันทีที่ประตูห้องปิดลงด้วยฝีมือของคนตัวโตที่ใช้เท้าถีบมันให้ล็อกอัตโนมัติ "ปากเก่งนักนะ" คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียนจนรินต้องเบือนหน้าหนี ทว่ามือหนากลับคว้าปลายคางมนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ "รู้ไหมว่ากี่วันที่ผ่านมา ฉันนอนไม่หลับเลยสักคืน... เพราะในหัวมันมีแต่เสียงนายไล่หลังเสียงสะอื้นวันนั้น" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ความตึงเครียดที่เคยขึงพังทลายลงทีละน้อย เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกัน รินเม้มปากแน่น มองลึกลงไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ แต่ในเวลานี้กลับมีร่องรอยความเปราะบางฉายชัดอยู่หลังม่านตาคมคายนั้น "แล้วมันเรื่องของผมรึเปล่าล่ะครับ" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้หัวใจจะยวบยาบไปครึ่งหนึ่งแล้วก็ตามเมื่อเห็นสภาพอิดโรยของอีกฝ่าย "คุณทำตัวเองทั้งนั้น คินน์... สิ่งที่คุณทำกับผม มันไม่ใช่การแสดงความรัก แต่มันคือการกักขัง บงการ และไม่เคยให้เกียรติผมเลยสักครั้งเดียว" "ฉันรู้..." คำสารภาพที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก ทำเอารินชะงักค้างไป คินน์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด หน้าผากมนแนบชิดลงกับหน้าผากของคนตัวเล็กกว่าอย่างยอมจำนน "ฉันมันไอ้คนเผด็จการ เอาแต่ใจจนสันดานเสีย... แต่ริน ให้ตายเถอะ ฉันไม่เคยใจสั่นกับใครเหมือนที่ใจสั่นกับนายเลยสักคน" มือเรียวที่พยายามดันอกแกร่งเอาไว้ค่อยๆ คลายแรงลง รินหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อซ่อนความไหววูบในแววตา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจเจ้ากรรมยังคงพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดนี้เสมอมา "โอกาส... มันไม่ได้มีให้บ่อยๆ นะครับคินน์" รินลืมตาขึ้น สบตากับคนตรงๆ ด้วยแววตาที่จริงจังจนคินน์ต้องกลืนน้ำลายลงคอ "ถ้าครั้งนี้คุณยังทำพังอีก ต่อให้คุณเอาปืนมาจ่อหัวผม ผมก็จะไม่หันกลับมามองคุณอีกเป็นครั้งที่สอง... จำเอาไว้" คินน์ชะงักไปนิด ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มโล่งอกที่จริงใจที่สุดตั้งแต่เขาเกิดมา มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ "สัญญา... ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือพยายามพิสูจน์ให้นายเห็นว่า หมาโบ้ตัวนี้รักนายมากแค่ไหน" "ใครหมาโบ้! พูดมากน่ารำคาญ ถอยไปเลยนะ ผมจะไปกินข้าว หิวจะตายอยู่แล้ว" รินแกล้งทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังลามเลียพวงแก้มแดงก่ำ ผลักอกแกร่งให้ออกห่างแล้วเดินหนีเข้าครัวทันที คินน์ยืนมองแผ่นหลังบางที่เดินบ่นงึมงำด้วยความรู้สึกที่เบาสบายราวกับยกภูเขาออกจากอก รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง ร่างสูงกำลังจะสาวเท้าเดินตามคนดื้อเข้าไปในครัวเพื่อเริ่มปฏิบัติการตามตื๊ออย่างเต็มรูปแบบ ทว่า... เสียงกริ่งหน้าห้องพักกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง... ต่อง...* คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ใครกันที่บังaอาจมาขัดจังหวะเวลาสวีท (ที่เพิ่งเริ่มต้น) ของเขากับภรรยาในอนาคต รินที่โผล่หน้าออกมาจากห้องครัวส่งสายตาเชิงตั้งคำถามมาให้ ร่างสูงจึงพยักเพยิดบอกให้นั่งรออยู่เฉยๆ แล้วเดินกลับมาที่ประตูหน้าด้วยสีหน้าหงุดหงิด มือหนากระชากเปิดประตูออกกว้างด้วยแรงอารมณ์ หมายจะด่ากราดแขกยามวิกาลที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ ทว่า... ทันทีที่ประตูเปิดออกจนสุด ร่างสูงของคินน์กลับแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นบุคคลที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่หน้าห้อง "เซอร์ไพรส์! คิดถึงลูกชายคนนี้กันบ้างไหมครับคุณพี่ชาย" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับการก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต รินที่เดินตามออกมาจากห้องครัวถึงกับหน้าถอดสี เมื่อเห็นใบหน้าของแขกผู้มาใหม่ที่เพิ่งบินลัดฟ้ากลับมาจากต่างประเทศแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย... 'คริส' น้องชายตัวแสบของคินน์ที่ร้ายกาจไม่แพ้กัน และดูเหมือนว่า... เกมการยื้อแย่งหัวใจครั้งนี้ จะยิ่งอลหม่านและสนุกมากกว่าเดิมหลายเท่าตัวเสียแล้ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 34 นี้ด้วยความรู้สึกอินและฟินไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!