ประกาศกร้าวเพื่อรัก

เสียงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยตัวสาดส่องกระทบกับพื้นหินอ่อนของห้องจัดเลี้ยงระดับ VVIP จนแทบกลายเป็นสีขาวโพลน อากาศภายในห้องอบอ้าวด้วยคลื่นความกดดันจากสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมายังจุดศูนย์กลางของเวที ทว่าความโกลาหลทั้งหมดกลับหยุดชะงักลงทันที เมื่อร่างสูงใหญ่ของคินน์ก้าวขึ้นมาประชิดตัวรินที่ยืนถือไมโครโฟนอยู่บนเวที รินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตตวัดมองคนมาใหม่ด้วยความระแวง ไวเท่าความคิด ร่างเพรียวถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง ทว่าคินน์กลับไวกว่า มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันเด็ดขาดและหนักแน่นเสียจนรินรู้ทันทีว่า ไม่มีทางสะบัดหลุด "คุณจะทำบ้าอะไร คินน์ ปล่อยนะ" รินกระซิบเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มที่เคยปั้นแต่งไว้สำหรับงานสังคมถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดระคนไม่เข้าใจ "อยู่เฉยๆ ริน" คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ขึ้นอย่างเอาแต่ใจ เขากวาดสายตามองฝูงชนเบื้องล่างที่กำลังซุบซิบนินทา ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่พยายามดิ้นรน คำถามมากมายจากเหล่านักข่าวและแขกวีไอพีเริ่มดังเซ็งแซ่ หลายคนพยายามซักถามถึงความสัมพันธ์ระหว่างมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาในแวดวงธุรกิจ ทว่าคินน์ไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกาเหล่านั้นแม้แต่น้อย ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยดื้อรั้นของเจ้าตัว รินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้หน้า แต่มืออีกข้างของคินน์กลับยกไมโครโฟนขึ้นจดจ่อที่ริมฝีปากของตนเอง เสียงทุ้มกังวานและทรงอำนาจเอמהเอื้อนผ่านเครื่องขยายเสียง สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ "ผมคิดว่าพวกคุณคงสงสัยกันมากพอแล้ว" คินน์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนทุกคนต้องเงียบกริบเพื่อเงี่ยหูฟัง "เกี่ยวกับสถานะของคนข้างๆ ผมคนนี้" รินหัวใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่นในอก เขารู้จักคินน์ดีเกินกว่าจะคาดเดาความบ้าบิ่นของอีกฝ่าย ผู้ชายคนนี้ไม่เคยแคร์สายตาใคร และยิ่งถูกท้าทาย ก็ยิ่งทำเรื่องคาดไม่ถึงเสมอ "คินน์... หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ" รินเอ่ยเตือน เสียงสั่นระริกด้วยความตกใจ มือข้างที่ว่างพยายามแกะนิ้วแกร่งที่ตรึงข้อมือไว้ออก ทว่าอีกฝ่ายกลับกระชับวงแขนเข้าหาตัวมากขึ้น จนแผ่นหลังของรินแนบชิดกับอกแกร่ง ความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนแทบหลอมละลาย คินน์ก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของคนตัวเล็ก ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินขนลุกชัน "บอกแล้วไงว่าอย่าดื้อ... รินอยากให้พวกมันเข้าใจผิดไปถึงไหนล่ะ ว่าเราเป็นแค่คู่ค้าทางธุรกิจ?" "แต่นี่มันงานแถลงข่าวบริษัท!" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอาย "แล้วไง?" คินน์เลิกคิ้วสูงอย่างไม่ยี่หรา ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับกล้องนับสิบตัวและผู้คนนับร้อยที่กำลังอ้าปากค้าง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นรอยยิ้มของหมาป่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเต็มภาคภูมิ "ผมขอประกาศให้ชัดเจน ณ ตรงนี้..." คินน์เว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อสร้างความตึงเครียด ก่อนจะกล่าวถ้อยคำที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องราวกับถูกแช่แข็ง "ริน ไม่ใช่หุ้นส่วน ไม่ใช่พนักงาน และไม่ใช่คู่สัญญา" เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ในทันที นักข่าวหลายคนยกกล้องขึ้นรัวชัตเตอร์แทบไม่ทัน คินน์กระชับมือที่จับข้อมือรินให้แน่นขึ้นอีกนิด ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคนด้วยความเด็ดเดี่ยว ก่อนจะประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังที่สุดในชีวิต "แต่เขาคือคนเดียวของผม... เป็นคนที่ผมจะปกป้องด้วยชีวิต และเป็นคนเดียวที่ผมอนุญาตให้ยืนเคียงข้างผมในฐานะ 'คนรัก' เท่านั้น" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงซุบซิบจะระเบิดขึ้นราวกับคลื่นสึนามิ รินยืนนิ่งค้าง สมองขาวโพลน คำพูดทุกคำของคินน์ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัว วูบหนึ่งหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในความเย็นชาที่เคยสร้างกำแพงไว้ ทว่าอีกใจหนึ่งก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกกับความบ้าบิ่นที่ไร้ขีดจำกัดของเจ้าพ่อหนุ่ม รินเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่เพิ่งประกาศกร้าวออกไปอย่างไม่เกรงกลัวฟ้าดินสันจมูกโด่งเป็นสัน คางที่เชิดขึ้นเล็กน้อย และดวงตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและจริงจัง ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นแม้แต่น้อย "คุณ... คุณบ้าไปแล้วหรือไง" รินพึมพำออกมาเบาๆ เมื่อตั้งสติได้ คินน์ก้มลงสบตา เขายิ้มมุมปากด้วยความพอใจ มือหนาที่เคยจับข้อมือเปลี่ยนมาเป็นกุมมือเรียวสอดประสานนิ้วเข้าหากันแน่น บีบกระชับเพื่อถ่ายทอดความมั่นคงให้รับรู้ "ผมไม่ได้บ้า รินต่างหากที่ทำให้ผมคลั่งจนเกือบจะพลิกแผ่นดินอยู่แล้ว" คินน์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย ทว่าแฝงความดุดันตามประสาคนเอาแต่ใจ "ทีนี้... ยังกล้าเถียงผมอีกไหม ว่าเราเป็นแค่คนแปลกหน้าต่อกัน?" รินเม้มริมฝีปากแน่น แก้วفสีระเรื่อลามเลียขึ้นถึงใบหู ไวพริบที่เคยมีหายไปชั่วขณะเมื่อเจอสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความคลั่งรักแบบไม่ปิดบัง รินรู้ดีว่าต่อให้เถียงต่อหน้าคนนับร้อย ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว เพราะคนเอาแต่ใจอย่างคินน์ได้ตีตราจองเขาไว้ต่อหน้าสาธารณชนอย่างสมบูรณ์แบบเสียแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่เคลือบด้วยความระSอระสาย ทันใดนั้นเอง ประตูบานคู่ด้านหลังห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท เสียงโครมครามของบานประตูที่กระแทกกับผนังเรียกความสนใจจากทุกคนให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แสงไฟจากด้านหลังขับเน้นให้เงาร่างนั้นดูคุกคาม ดวงตาคมกริบที่จ้องตรงมายังคินน์และรินเต็มไปด้วยประกายแห่งการเอาคืน "ประกาศกร้าวได้น่าประทับใจดีนี่ครับ... คุณคินน์" เสียงทุ้มติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "แต่ไม่ทราบว่า... เจ้าของ 'ตัวจริง' อีกคนของเขา ได้รับอนุญาตให้รับรู้เรื่องนี้ด้วยหรือยัง?" มหายุทธ์ไร้เทียมทาน