ตามหาหัวใจที่ทำหล่น

กระจกห้องทำงานส่วนตัวแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษคริสตัลระยิบระยับร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมราคาแพงราวกับหยาดน้ำค้างยามวิกาล แต่ไม่มีใครในคฤหาสน์หลังใหญ่กล้าส่งเสียงหายใจดังเกินกว่าปรกติ แม้แต่ลูกน้องมือขวาคนสนิทอย่าง 'พงศ์' ยังต้องยืนนิ่งค้างอยู่ในท่ารับคำสั่ง โดยไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหลบเศษแก้วที่กระเด็นมาบาดเฉียดใบหน้า "ผมสั่งให้หา ไม่ใช่ให้มารายงานความว่างเปล่า!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้แหบพร่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของความกระวนกระวายอย่างถึงที่สุด คินน์ในยามนี้ไม่มีเค้าลางของมาเฟียผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจคนเดิมอีกต่อไป ดวงตาคมกริบแดงก่ำราวกับคนไม่ได้นอนมาหลายคืน เส้นเลือดปูดโปーンบริเวณขมับบ่งบอกถึงความอดทนที่ขาดผึ่งลงแล้ว หลังจากผ่านไปสิบสองชั่วโมงเต็มที่ชื่อของ 'ริน' หายไปจากทุกพิกัดที่เขาสามารถเข้าถึง "ท่านประธานครับ ทีมสืบสวนภาคพื้นดินรายงานเข้ามาว่า... ไม่มีกล้องวงจรปิดตัวไหนจับภาพคุณรินได้เลยตั้งแต่เลยเที่ยงคืนเมื่อวาน เหมือนกับว่า... เขาหายตัวไปจากระบบอย่างไร้ร่องรอยครับ" พงศ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รายงานสิ่งที่ไม่อยากเอ่ยปากออกมามากที่สุด คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "หายตัวไป? คนคนเดียวมีปีกบินหนีไปได้หรือไง? เช็คเที่ยวบิน เรือยอร์ช รถโดยสารทุกคัน หรือแม้แต่กระท่อมร้างกลางป่า... ถ้าพลิกแผ่นดินหาแล้วยังไม่เจอ ก็สั่งคนรื้อพื้นดินขึ้นมาดูด้วยซ้ำว่าซ่อนอยู่ตรงไหน!" "รับทราบครับ ผมจะเร่งมือเดี๋ยวนี้!" เมื่อร่างของลูกน้องลับตาไป คินน์ก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวยาวอย่างไร้เรี่ยวแรง สายตาดุดันกวาดมองไปทั่วห้องที่เคยมีกลิ่นอายของเด็กดื้อคนนั้นหลงเหลืออยู่ เสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เขาใส่ยับยู่ยี่ไม่เป็นทรง เช่นเดียวกับหัวใจในอกข้างซ้ายที่มันเต้นผิดจังหวะจนเจ็บปวด ริน... เธอเก่งนักนะ กล้าดียังไงถึงกล้าทิ้งข้อสัญญาฉบับนั้นไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วเดินหนีหายไปเฉยๆ แบบนี้ คิดว่าหนีพ้นอย่างนั้นหรือ? คิดว่าเขาจะยอมให้เด็กดื้ออย่างเธอหลุดมือไปได้จริงๆ หรือไงกัน ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชั่น สายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและรอยยิ้มหยันของรินในวินาทีที่วางปากกาลง คำพูดที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ... *'เราจบกันแค่นี้เถอะครับ คุณคินน์ คนอย่างคุณไม่เคยเข้าใจหรอกว่าการถูกมองเป็นแค่ตัวแทนมันรู้สึกยังไง'* คำว่า 'ตัวแทน' กรีดแทงลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า คินน์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เลือดสีสดซึมไหลออกมาแต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความว่างเปล่าในอกเวลานี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กหนุ่มปากจัดที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่ 'สัตว์เลี้ยง' ในกำมือ จะกลายเป็นสิ่งเดียวที่ค้ำจุนลมหายใจของเขาไว้ในยามที่ต้องสูญเสีย ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถยนต์หรูสีดำสนิทนับสิบคันพุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์ด้วยความเร็วสูงราวกับขบวนรถไฟปีศาจ ฝ่าความมืดมิดของถนนยามค่ำคืนมุ่งหน้าสู่ย่านชานเมืองที่คาดว่าจะเป็นเบาะแสสุดท้าย คินน์นั่งไขว่ห้างอยู่ที่เบาะหลัง สายจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพพิกัดสัญญาณจีพีเอสจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของรินที่ถูกทิ้งไว้ในลิ้นชัก แม้สัญญาณจะถูกปิดตายไปแล้ว แต่ทีมวิศวกรมือหนึ่งกำลังพยายามแกะรอยสัญญาณเฮิรตซ์สุดท้ายก่อนเครื่องจะดับ *กริ๊ง... กริ๊ง...* เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคินน์แผדเสียงทำลายความเงียบงันภายในรถ เขาหยิบมันขึ้นมาด้วยความหวังอันริบหรี่ หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ทว่าไร้ซึ่งลังเล นิ้วแกร่งกดรับสายทันที "พูด..." คินน์กรอกเสียงลงไปอย่างไร้ความอดทน "(คุณคินน์ใช่ไหมครับ? ผมโทรมาจากโรงพยาบาล... พอดีมีเคสอุบัติเหตุส่งตัวด่วนเมื่อช่วงหัวค่ำ เอกสารในตัวระบุชื่อ 'ริน' และมีเบอร์ของคุณเป็นผู้ติดต่อฉุกเฉินคนแรก... รบกวนมาดูตัวด่วนด้วยนะครับ อาการค่อนข้าง...)" โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนในเสี้ยววินาที ลมหายใจของคินน์ขาดห้วงไปดื้อๆ สมองขาวโพลนจนประมวลผลอะไรไม่ถูก ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผากลับชาหนึบตั้งแต่ปลายนิ้วจรดโคนผม รถหรูคันอภิมหาศาลเบรกเอี๊ยดลั่นถนนจนเกิดรอยไหม้ของยางยาวเหยียด ก่อนที่ประตูรถจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือที่สั่นเทาเล็กน้อย คินน์ก้าวขาลงมาจากรถด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อนในชีวิต ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ไปกับผมนะครับ