กรงที่ว่างเปล่า

ความว่างเปล่าไม่ใช่ความมืดมิด หากแต่มันคือความเวิ้งว้างสีเทาที่กัดกินประสาทสัมผัสทีละน้อย ปลายนิ้วแกร่งที่เคยตวัดเกี่ยวเส้นผมชื้นเหงื่อของอีกฝ่ายเมื่อคืน บัดนี้กลับคว้าได้เพียงความเย็นเยียบของผ้าปูที่นอนยับย่น ความอุ่นซ่านที่เคยแนบชิดอยู่ข้างกายมลายหายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา คินน์สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องนอนเพนต์เฮาส์หรูที่เงียบสงบจนน่าขนลุก กลิ่นกายหอมสะอาดเจือจางที่คุ้นเคยยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ บนหมอนใบข้างๆ ทว่าเจ้าของร่างกลับไร้ร่องรอย "ริน" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากริมฝีปากแห้งผาก ร่างสูงโปร่งดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว ความเจ็บแปลบที่หัวไหล่จากรอยเล็บเมื่อคืนถูกมองข้ามอย่างไร้ความหมาย ฝ่าหนาผลักประตูห้องน้ำ ผลักประตูห้องแต่งตัว และเดินสำรวจทุกซอกทุกมุมด้วยลมหายใจที่เริ่มติดขัด ไม่มี ไม่มีแม้แต่เงา สติสัมปชัญญะของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดเริ่มสั่นคลอน ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นถูกแผดเผาด้วยความจริงข้อหนึ่งที่น่าตื่นตระหนก—*เด็กดื้อของเขาหายไป* คินน์ก้าวฉับๆ ไปที่ปลายเตียง สายตาคมกวาดมองสิ่งผิดปกติจนกระทั่งสะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกทับไว้ด้วยแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียง ลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังที่เขาจำได้ขึ้นใจปรากฏอยู่ตรงนั้น *‘สัญญาบ้าๆ นี่สิ้นสุดลงแล้ว ขอบคุณสำหรับบทเรียนราคาแพงนะคุณมาเฟีย’* ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ คินน์กำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ในอุ้งมือ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ขากรรไกรขบเข้าหากันจน "กล้าดีนี่... คิดจะหนีงั้นเหรอ" เสียงหัวoเราะในลำคอที่หลุดออกมานั้นไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง มันคือเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ถูกพรากอาณาเขตและความหวงแหน โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกหยิบขึ้นมากดโทรออกด้วยความเร็วสูง รอนอดิศร มือขวาคนสนิทรับสายภายในเสียงสัญญาณแรก "จัดการพลิกแผ่นดินหาตัวรินเดี๋ยวนี้! เช็คทุกเที่ยวบิน ทุกกล้องวงจรปิด ทุกตารางนิ้วในเมืองนี้ ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงฉันยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน พวกแกเตรียมตัวเก็บกระเป๋าไปอยู่เกาะร้างได้เลย!" คำสั่งเด็ดขาดพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมและทรงพลังดุจคมกระบี่ไร้เงา คินน์กดตัดสายโดยไม่รอฟังคำทูลลา มือข้างเดิมขยี้เส้นผมสีเข้มของตัวเองอย่างหงุดหงิด ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วอก นี่ไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่ฝังรากลึกอยู่ใต้จิตสำนึกของคนที่กุมอำนาจทุกอย่างไว้ในมือ แต่กลับไม่สามารถควบคุมหัวใจของคนที่ตัวเองต้องการเอาไว้ได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในหัว คำพูดที่ประชดประชัน รอยยิ้มหยันที่มุมปาก และดวงตาดื้อรั้นที่ท้าทายอำนาจของเขา รินไม่ได้ยอมจำนน... เด็กคนนั้นแค่รอเวลาที่จะสะบัดโซ่ตรวนนี้ทิ้งต่างหาก และเขาก็โง่เขลาเกินกว่าจะมองเห็นมัน คินน์ก้าวเดินไปที่กระจกบานใหญ่พลางมองเงสะท้อนของตัวเอง ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อม ทรงอิทธิพล และเย่อหยิ่ง แต่ในเวลานี้กลับรู้สึกเหมือนราชาที่สูญเสียบัลลังก์ไปครึ่งหนึ่งเพียงเพราะความประมาทเลินเล่อของตนเอง "เธอคิดว่าจะหนีพ้นมือฉันไปได้จริงๆ งั้นเหรอริน" เขาพึมพำกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า ดวงตาคมวับฉายแววอันตรายระคนความเจ็บปวดลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น ในขณะที่เพลิงโทสะกำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของมาเฟียหนุ่มจนถึงขีดสุด เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน... ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ด ไม่ใช่เสียงรายงานจากรอน... แต่เป็นเสียงเคาะประตูด้านนอกที่จงใจเคาะเป็นจังหวะสามครั้ง ราวกับมีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในกรงที่เขาคิดว่าปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ไปกับผมนะครับ