ความหวาดระแวงที่ทำลายทุกอย่าง

“ออกไป... ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงตะคอกของคินน์ดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้างราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังบาดเจ็บ เขาโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูลงบนเตียงจนมันกระดอนไปกระแทกกับผนังห้องจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเพลิงโทสะ รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับมือที่สั่นระริกไม่ให้เผยความกลัวออกมาให้คนตรงหน้าได้ใจ แม้ในใจจะรู้ดีว่าความเงียบของเขาในวินาทีนี้มีค่ามากกว่าการโต้ตอบ แต่ความอดทนที่ถูกสะสมมานานก็ใกล้จะถึงขีดจำกัด “คุณคินน์... คุณกำลังไร้เหตุผลเกินไปแล้วนะ” รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย “ผมบอกไปแล้วว่าคนที่มาส่งผม เขาแค่เป็นคนรู้จักเก่า เรื่องแค่นี้มันสำคัญถึงขนาดที่คุณต้องทำลายข้าวของเลยเหรอครับ?” คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบเสียจนรินต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วดุจพายุ เขากระชากข้อมือของรินเข้ามาหาตัวจนอีกฝ่ายเซถลามาปะทะกับแผงอกกว้าง “คนรู้จักเก่า?” คินน์เค้นเสียงถาม มือแกร่งบีบข้อมือรินแน่นขึ้น “สายตาที่มันมองเธอ... มือที่มันเกือบจะแตะตัวเธอ ถ้าฉันไม่ไปเห็นเข้า เธอจะบอกฉันไหมว่าวันนี้ไปทำอะไรกันมาบ้าง? หรือว่าจริงๆ แล้วที่ยอมทำตามสัญญาของฉันทุกอย่าง ก็เพราะรอเวลาที่จะหนีไปหาใครสักคนที่ให้ค่าเธอมันมากกว่าฉัน!” “คุณมันบ้า!” รินพยายามสะบัดมือออก แต่คินน์กลับยิ่งออกแรงยึดแน่นขึ้นจนเขารู้สึกเจ็บจนชา “ผมไม่เคยคิดจะหนี... และผมก็ไม่ได้ทำอะไรผิด สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันคือการแสดงความขี้ขลาดภายใต้ความหึงหวงที่ไร้สติ!” คำว่า ‘ขี้ขลาด’ ดูเหมือนจะเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่สาดลงบนกองไฟ คินน์เหยียดยิ้มร้ายกาจ ความสมบูรณ์แบบที่เขาเคยพยายามรักษาไว้พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงมาเฟียดิบเถื่อนที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ทำร้ายอีโก้ของเขา คินน์เหวี่ยงรินลงบนเตียงนุ่มแรงๆ ก่อนจะทาบทับร่างลงไป กักขังอีกฝ่ายไว้ใต้ร่างด้วยแขนที่แข็งแกร่งดั่งโซ่ตรวน สายตาที่เคยมีความอาทรเจือปนบัดนี้กลับเหลือเพียงความกระหายที่จะเอาชนะ “อยากรู้ไหมว่าความขี้ขลาดจริงๆ มันเป็นยังไง?” คินน์ก้มลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคุกคาม “ถ้าเธอคิดว่าฉันหวงของชิ้นนี้มากเกินไป... งั้นฉันก็คงต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า ต่อให้เธอจะพังยับเยินแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหลุดมือฉันไปได้” รินเบิกตากว้าง ความหวาดระแวงในแววตาของคินน์มันน่ากลัวเสียยิ่งกว่าความโกรธเกลียวใดๆ มันคือแววตาของผู้ชายที่สูญเสียการควบคุมและยอมทำลายทุกอย่างเพียงเพื่อจะรั้งสิ่งที่ตนรักเอาไว้ในมุมมืด “คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้... คินน์ ฟังผมนะ...” “ไม่ต้องฟัง! ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!” คินน์กระชากเสื้อตัวบางของรินจนกระดุมหลุดกระเด็น รินยกมือขึ้นดันแผงอกของเขาไว้ แต่แรงมหาศาลของคนตรงหน้าทำให้เขาแทบขยับไม่ได้ ความเจ็บปวดจากการถูกกระทำลามไปถึงหัวใจ รินเม้มปากแน่นจนห่อเลือด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นออกมา นี่ไม่ใช่ความรัก... นี่คือการลงทัณฑ์ด้วยความริษยาที่คินน์สร้างขึ้นเองในจินตนาการ “ถ้าคุณทำแบบนี้... ผมจะไม่มีวันยกโทษให้คุณ” รินเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ทว่าเด็ดขาด “ถ้าคุณพังทุกอย่างด้วยมือของคุณเอง... วันที่ผมจากไป คุณอย่าหวังว่าจะได้เห็นแม้แต่เงาของผมอีกเลย” คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาสั่นไหวราวกับถูกกระชากกลับสู่ความเป็นจริง แต่ทิฐิที่ฝังรากลึกในหัวใจกลับทำให้เขาไม่สามารถถอยหลังได้ เขาทำเพียงแค่โน้มใบหน้าลงไปซุกซบที่ซอกคอของริน กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยกลับยิ่งทำให้เขารู้สึกบ้าคลั่ง เขาต้องการริน... ต้องการมากกว่าที่เคยต้องการสิ่งใดในชีวิต แต่ความกลัวที่ว่าจะสูญเสียรินไปให้กับโลกภายนอก มันกลับกลายเป็นคมมีดที่ทิ่มแทงหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นอย่างแรงและถี่รัว ตามมาด้วยเสียงของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ตะโกนเข้ามาด้วยความร้อนรน “คุณคินน์ครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! คุณท่าน... คุณท่านกลับมาจากต่างประเทศกะทันหัน และตอนนี้กำลังตรงมาที่ห้องของคุณครับ!” คินน์ผงะถอยออกมาจากร่างของรินทันที ทิ้งให้อีกคนนอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อผ้าหลุดลุ่ยและแววตาที่เต็มไปด้วยความแตกสลาย คินน์มองรินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ในขณะที่ประตูห้องนอนถูกบิดเปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่กราดเกรี้ยว โดยมีสายตาของรินที่เบิกกว้างจดจ้องไปยังผู้มาใหม่ด้วยความตกตะลึง “คินน์... แกทำบ้าอะไรลงไป!” เสียงทรงอำนาจคำรามลั่น ในขณะที่รินรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นเทาของตัวเองไว้ทันที ความหวาดระแวงของคินน์พังทุกอย่างลงจริงๆ... และจุดจบของเรื่องนี้ อาจไม่ใช่แค่การเลิกรา แต่มันคือการที่รินต้องตัดสินใจเลือกทางเดินสุดท้ายในชีวิต ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครของผมในตอนนี้นะครับ