น้ำตามาเฟีย

ความเงียบงันภายในห้องทำงานเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ยามนี้ช่างน่าอึดอัดเสียจนคล้ายอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงจางหายไปนานแล้ว แทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศและบรรยากาศที่ตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเส้นลวดใกล้ขาด รินยืนกอดอกพนักพิงติดกับขอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายและดื้อรั้นมาตลอด ยามนี้กลับมีความไหววับซ่อนอยู่ลึก ๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นความสั่นไหวของหัวใจ เบื้องหน้าของเขาคือ 'คินน์' มาเฟียหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ผู้ชายที่ทั้งหยิ่งยโส ดุดัน และทรงอำนาจจนแม้แต่เงาของตัวเองยังต้องเกรงขาม ทว่าในวินาทีนี้... ภาพจำอันน่าเกรงขามเหล่านั้นกลับพังทลายลงไม่เป็นท่า “ฉันขอร้องล่ะ... ริน” เสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและทรงพลัง กลับแหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจำไม่ได้ คินน์ไม่ได้ยืนหยัดด้วยความหยิ่งผยองอีกต่อไป ร่างสูงใหญ่ที่เคยตระหง่านค้ำฟ้า ยามนี้กลับทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงเบื้องเท้าของเด็กหนุ่มที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นเพียง "สัตว์เลี้ยงในสัญญา" รินสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจสะดุดกัก เขารีบถอยหลังหนีสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกระจกเย็นเฉียบ “คุณ... คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลยนะคินน์!” “ไม่... ฉันจะไม่ลุก” คินน์เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคมกริบที่เคยใช้กดดันคนทั้งโลก ยามนี้กลับเอ่อAล้นไปด้วยความเปราะบางที่รินไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น หยดน้ำใส ๆ ไหลรินผ่านสันจากรคมเข้มลงมาเงียบ ๆ สู่คางแกร่ง เป็นภาพที่ทรงพลังและบาดลึกหัวใจยิ่งกว่าคำพูดนับร้อยพัน “ถ้าศักดิ์ศรีมันทำให้ฉันต้องเสียนายไป... ศักดิ์ศรีบ้า ๆ นั่น ฉันก็ไม่ต้องการมันอีกแล้ว” หัวใจของรินกระตุกวูบ ความโกรธขึงที่สะสมมาตลอดหลายวันพังทลายลงในพริบตา แทนที่ด้วยความรู้สึกหน่วงแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วอก ทว่าความหวาดกลัวต่อความผูกพันนี้กลับทำให้เขาต้องแข็งใจเปล่งเสียงลอดไรฟัน “อย่ามาเล่นมุกตลกน่า... มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่เนี่ยนะ จะมานั่งคุกเข่าร้องไห้ให้เด็กกะoโลอย่างผม มันไม่ตลกเลยสักนิด!” “ฉันไม่ได้ล้อเล่น!” คินน์พุ่งมือคว้าข้อเท้าของรินไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงเหมือนทุกครั้ง หากแต่สั่นเทาจนน่าใจหาย ฝ่ามืออุ่นจัดที่กุมอยู่ทำให้รินรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง “วันที่นายบอกว่าจะไป... วันที่นายหันหลังให้ฉัน นายรู้ไหมว่าหัวใจของฉันมันรู้สึกเหมือนถูกควักออกไปสด ๆ ทุกลมหายใจเข้าออกมันทรมานจนฉันแทบอยากจะตายห่าให้รู้แล้วรู้รอด ริน... ฉันยอมทุกอย่างแล้ว ยอมจำนนต่อทุกอย่าง ขอแค่... นายอย่าไปจากฉันเลยนะ” หยดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากดวงตาคมคายคู่นั้น ทำลายกำแพงทิฐิทั้งหมดของรินลงอย่างราบคาบ มือบางที่กอดอกไว้ค่อย ๆ คลายลง ความรู้สึกอุ่นร้อนแล่นริ้วขึ้นมาที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ตรงลำคอ “คุณมันใจร้าย... คินน์ คุณใจร้ายที่สุด” รินพึมพำเสียงสั่น หยดน้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นขอบตาแล้วร่วงเผาะลงบนหลังมือของชายหนุ่มที่ยังคงคุกเข่าอยู่ “คุณทำร้ายผมสารพัด บังคับผม ขังผมไว้ในกรงทอง... แล้วจู่ ๆ จะมาทำแบบนี้เนี่ยนะ คุณคิดว่าคำขอโทษกับน้ำตาไม่กี่หยดมันจะลบล้างทุกอย่างได้หรือไง!” “ฉันรู้ว่าฉันมันเลว ฉันมันเห็นแก่ตัว!” คินน์กระชับมือที่กุมข้อเท้าของรินแน่นขึ้นอีกนิด ใบหน้าคมคายแหงนมองเด็กหนุ่มด้วยความเวทนาและเว้าวอน “แต่สาบานด้วยชีวิต... ว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีวันมีใครทำร้ายนายได้อีก แม้แต่ตัวฉันเองก็ไม่มีสิทธิ์! ขอแค่โอกาส... ขอโอกาสให้คนเลวคนนี้ได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะริน” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงและเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีอันร้อนแรงและดุดันในคราบของความเกลียดชังแปรเปลี่ยนเป็นความเปราะบางที่ลึกซึ้ง รินมองผู้ชายตรงหน้าที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อเหนี่ยวรั้งเขาไว้ มือเรียวสั่นเทายื่นออกไปหมายจะสัมผัสกลุ่มผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิง แต่มือเจ้ากรรมกลับลังเลอยู่กลางอากาศ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะลงบนเส้นผมของคนตรงหน้า เพื่อมอบการอภัยโทษและดึงรั้งเขาลุกขึ้นยืน *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกรีดร้องแหลมสูงทำลายบรรยากาศเปราะบางจนกระเจิง ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูดังปึงปังและเสียงตะโกนร้อนรนของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามา “นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับคุณคินน์! ทางฝั่งตระกูลศัตรูส่งคนบุกเข้ามาล้อมคลังสินค้าใหญ่ของเราแล้วครับ!” คินน์สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความอ่อนแอแปรเปลี่ยนกลับเป็นความเหี้ยมเกรียมในชั่วพริบตา เขาลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีอำมหิตออกมาดุจพญายม ทว่ามือข้างหนึ่งยังคงคว้าข้อมือของรินเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ เด็กหนุ่มจะสลายหายไปในอากาศ รินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหัน “ริน... รอฉันอยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนเด็ดขาด” คินน์เอ่ยเสียงเฉียบขาด แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ก่อนจะหันหลังเตรียมก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่กำลังโหมกระหน่ำ ทว่า... ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยบุคคลที่สาม เงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงพร้อม ๆ กัน! “ไม่ต้องลำบากออกไปหรอก... คินน์ เพราะฉันมาหาแกถึงที่นี่แล้วไงล่ะ” --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันเข้มข้นนี้ไปกับผมนะครับ