พลังที่แท้จริงของระบบลูปเวลา

"เกมสนุกพอหรือยังล่ะ... ผู้ช่วยตัวน้อยของฉัน" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยของคาร์ลอสยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าในวินาทีนี้ ไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปขบถต่อคำเย้านั้น ร่างของรินะสหายร่วมรบสาวผู้ถือครองศาสตราแห่งแสงกำลังทรุดฮวบลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ไอพลังงานสีครามรอบตัวเธอดับวูบลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมกรรโชกพัดผ่าน บาดแผลฉกรรจ์ที่ต้นแขนซ้ายจากการปะทะกับแนวป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากำลังส่งเสียง ‘ซี้ด’ พร้อมควันสีขาวจางๆ ที่ลอยกรุ่นออกมาจากเนื้อเยื่อที่ไหม้เกรียม เบื้องหน้าของพวกเรา กองกำลังหุ่นรบอัตโนมัติรุ่น *Aegis-IX* จำนวนสิบสองนายก้าวเท้าเดินสอดประสานกันอย่างพร้อมเพรียง เสียงกลไกไฮดรอลิกบดขยี้พื้นผิวถนนดังเอี๊ยดอ๊าด ประหนึ่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่ค่อยๆ ขยับเข้าใกล้เข้ามาทุกที ดร.ไอรีลที่ยืนอยู่เคียงข้างผมกัดริมฝีปากจนห่อเลือด มือเรียวบางของเธอกำด้ามอุปกรณ์ควบคุมสนามพลังควอนตัมแน่นจนข้อต่อกระดูกขาวโพลน แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ แววตาของนักวิทยาศาสตร์สาวมือหนึ่งแห่งสถาบันวิจัยมิติเวลากลับไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นและสติปัญญาที่ยังคงคำนวณหาทางรอดอย่างบ้าคลั่ง "เซริน... อุปกรณ์สลายสนามแม่เหล็กของฉันเหลือพลังงานแค่เจ็ดเปอร์เซ็นต์..." เสียงของเธอเรียบสนิท แต่มันเจือด้วยความเหนื่อยล้าที่ปกปิดไม่มิด "ถ้าเรายังหาจุดบอดในอัลกอริทึมของพวกมันไม่เจอภายในสามวินาทีนี้... โอกาสรอดของเราจะลดลงสู่ศูนย์" "สามวินาทีเหรอครับ..." ผมพึมพำกับตัวเอง ดวงตาสะท้อนแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งใสของระบบลูปเวลาที่เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตา รหัสตัวเลขนับล้านบรรทัดวิ่งผ่านเรตินาของผมด้วยความเร็วสูง สมองส่วนหน้าทำงานหนักเกินขีดจำกัดจนเส้นเลือดขมับเต้นตุบๆ ความเจ็บปวดจากการประมวลผลข้อมูลควอนตัมปริมาณมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วกะโหลกศีรษะ แต่ผมไม่มีเวลามาใส่ใจกับความเจ็บปวดนั้น ในหัวของผมย้อนกลับไปถึงความตายในลูปที่แล้ว ลูปที่ยี่สิบแปด... ลูปที่ผมเลือกพุ่งตัวเข้าไปรับกระสุนแทนรินะ ลูปที่ดร.ไอรีลต้องหลั่งน้ำตาออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี และลูปที่พวกเราพ่ายแพ้ให้กับความหยิ่งผยองของคาร์ลอสอย่างน่าอนาถ ทุกบทเรียน ทุกความผิดพลาด ทุกหยดเลือด... ถูกนำมาหลอมรวมเป็นสมการความน่าจะเป็นชุดใหม่ในเสี้ยววินาทีนี้ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อความสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้น [ ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับวิกฤต (Critical Condition) ] [ เงื่อนไขการปลดล็อกพลังที่แท้จริง: "การเสียสละเพื่อปกป้องพันธะแห่งกาลเวลา" ผ่านเกณฑ์สมบูรณ์ ] [ กำลังปลดล็อกทักษะลับ: ควอนตัมซ้อนทับเวลา (Quantum Temporal Superposition) ] ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ในทางทฤษฎีฟิสิกส์ควอนตัม อนุภาคสามารถอยู่ในหลายสถานะพร้อมกันได้จนกว่าจะมีการสังเกตการณ์... แล้วทำไม "เวลา" ถึงจะทำเช่นนั้นไม่ได้เล่า? "ดร.ไอรีลครับ" ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์หุ่นรบที่เตรียมเหนี่ยวไกปืนพลาสม่า "ช่วยเชื่อใจนักคำนวณคนนี้... อีกสักครั้งนะครับ" ดอนไอรีลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อหันมาสบตาผม ในแววตานั้นไม่มีคำถาม มีเพียงความเชื่อมั่นอันลึกซึ้งที่ถูกส่งผ่านความเงียบงัน "อย่าตายก็พอ... เซริน" เธอพึมพำสั้นๆ ก่อนจะทรุดตัวลงปกป้องร่างของรินะที่หมดสติไปแล้ว ในวินาทีที่ปากกระบอกปืนพลาสม่าสีแดงฉานสว่างวาบพร้อมที่จะสาดกระสุนพลังงานความร้อนสูงนับร้อยนัดเข้าใส่พวกเรา ผมกางมือออกทั้งสองข้างแล้วกำหมัดแน่น ปล่อยให้กระแสจิตและพลังงานควอนตัมในร่างกายระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม! *บูมมมมมม—!* โลกทั้งใบไม่ได้หยุดลงทันที แต่มัน "แตกสลาย" ออกเป็นเสี่ยงๆ ภาพของกระสุนพลาสม่าที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ราวกับภาพถ่ายความเร็วสูง ละอองฝุ่น ควันไฟ และเศษซากคอนกรีตถูกตรึงไว้ด้วยสนามพลังงานสีครามเข้มข้นที่แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ ในแก้วหู นี่ไม่ใช่แค่การย้อนเวลา... แต่นี่คือการ "หยุดเวลาซ้อนทับ" (Temporal Superposition) ที่ทำให้ช่วงเวลาก่อนที่ความตายจะมาถึงถูกดึงยืดออกไปในมิติควอนตัม! ภายในพื้นที่สีครามที่หยุดนิ่ง มีเพียงผมคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเคลื่อนไหวได้ ทัศนียภาพรอบกายกลายเป็นสีเทาหม่น ยกเว้นเส้นแสงข้อมูลสีทองที่เชื่อมโยงตัวผมกับเป้าหมายทั้งสิบสองนาย ผมก้าวเดินผ่านหุ่นรบ *Aegis-IX* ที่ถูกแช่แข็งไว้กลางอากาศอย่างเชื่องช้า รองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้นคอนกรีตเกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบงันที่ผิดธรรมชาติ ปลายทางของผมคือแผงควบคุมศูนย์กลางที่อยู่กลางวงล้อมของพวกมัน "การคำนวณความน่าจะเป็นขั้นที่หนึ่ง... ปลดล็อกแกนพลังงานหลัก" ผมยกปลายนิ้วขึ้นแตะที่จุดเชื่อมต่อพลังงานของหุ่นรบตัวหน้าสุด ทันทีที่สัมผัส รหัสผ่านนับหมื่นบรรทัดถูกถ่ายโอนจากระบบลูปเวลาเข้าสู่ระบบภายในของพวกมันโดยตรง ความซับซ้อนของเทคโนโลยีระดับสูงที่คาร์ลอสภาคภูมิใจนักหนากลายเป็นเพียงของเล่นเด็กในสายตาของนักคำนวณผู้กุมกาลเวลา "การคำนวณความน่าจะเป็นขั้นที่สอง... ย้อนคืนภาระพลังงานกลับสู่ต้นทาง" ผมหันหลังกลับ เดินกลับมาคุกเข่าลงข้างๆ ดร.ไอรีลที่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง เธอมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและไม่อยากจะเชื่อ เพราะแม้แต่กฎฟิสิกส์ที่เธอศึกษามาตลอดชีวิตก็ยังไม่สามารถอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้ "คุณ... ทำอะไรลงไปเนี่ย เซริน?" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยขณะเอ่ยถาม ผมส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มแบบสุภาพบุรุษที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้เบื้องหลังเสมอ "ผมก็แค่... ทำให้พวกมันรู้ว่า เวลาของพวกเขาหมดลงแล้วครับ" ผมดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *คลิก* สนามพลังควอนตัมที่หยุดนิ่งพลันสลายตัวกลับสู่สภาวะปกติในเสี้ยววินาที หุ่นรบ *Aegis-IX* ทั้งสิบสองนายที่ควรจะเหนี่ยวไกสังหารพวกเรา กลับส่งเสียงร้องเตือนภัยด้วยสัญญาณไฟสีแดงกระพริบถี่ระรัว ระบบภายในของพวกมันเกิดการลัดวงจรอย่างรุนแรงจากคำสั่งย้อนกลับที่ผมฝังไว้ พลังงานพลาสม่าที่ควรจะพุ่งออกมา ถูกอัดกลับเข้าไปในเตาปฏิกรณ์ของตัวเองจนเกิดระเบิดลูกโซ่ติดต่อกันอย่างสนั่นหวั่นไหว! *ตูมมมมมมมมมม!* แรงระเบิดมหาศาลแผ่ขยายเป็นวงกว้าง กลืนกินกองกำลังหุ่นรบทั้งหมดให้กลายเป็นจุลในพริบตา เปลวเพลิงสีส้มสว่างวาบสะท้อนในดวงตาสีไพลินของดร.ไอรีลและดวงตาที่สงบนิ่งของผม ฝุ่นควันและเศษเหล็กโปรยปรายลงมาราวกับหิมะสีดำ ความเงียบสงบกลับคืนสู่ตรอกแคบๆ แห่งนี้อีกครั้ง ผมพรูลมหายใจยาวเหยียด ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้าใส่จนร่างแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ทว่าก่อนที่สติจะหลุดลอยไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ราบเรียบแต่ทรงพลังก็ดังขึ้นอีกครั้งในหัว [ ยินดีด้วย! คุณผ่านเงื่อนไขการประเมินพลังระดับ SSS สำเร็จ ] [ ปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึง: "หอคอยแห่งการเริ่มต้น" (The Primordial Core) ] [ แจ้งเตือนความปลอดภัยจากระบบ: ตรวจพบการเข้าใช้งานระบบลูปเวลาจาก "บุคคลนิรนาม" ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของคุณ ] [ เวลาที่เหลืออยู่ก่อนที่ลูปปัจจุบันจะถูกรีเซ็ตโดยอัตโนมัติ: 00:03:14 ] ผมขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย *บุคคลนิรนามนอกเหนือการควบคุม?* ทั้งๆ ที่ในเวลานี้ มีเพียงผม ดร.ไอรีล และรินะเท่านั้นที่ควรจะอยู่ในเขตพื้นที่ปิดตายนี้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าอันเชื่องช้าและมั่นคงก็ดังขึ้นจากเงาืดของซากตึกถล่มเบื้องหลัง เสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับกำลังชื่นชมการแสดงชุดใหญ่ที่เพิ่งจบลง "ยอดเยี่ยมมาก... หลานรัก ดูเหมือนว่านายจะเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนน่าตกใจเลยนะ" เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซีกเงาลดทอนรายละเอียด แต่รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ นั่นคือชายผู้เป็นต้นกำเนิดของระบบลูปเวลา... ชายผู้ที่ควรจะเสียชีวิตไปตั้งแต่ลูปแรกเริ่ม --- **ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นไปกับเซรินและดร.ไอรีลในบทนี้ หวังว่าทุกท่านจะชื่นชอบความตื่นเต้นและความลับที่ค่อยๆ เผยออกมา แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! - ควอนตัมคอร์**