ชัยชนะรอบแรกและการสูญเสียที่ต้องแลก

เสียงคำรามต่ำของเกราะสนามพลังควอนตัมที่บดอัดเข้าหากันดังสนั่นหวั่นไหวจนโครงสร้างไทเทเนียมของสถาบันวิจัยมิติเวลาสั่นสะเทือนไปถึงขั้วรากฐาน "เซริน! ถ้าความน่าจะเป็นในการคำนวณทิศทางการหักเหของคลื่นพลาสมาเมื่อครู่พลาดไปแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว พวกเราคงกลายเป็นฝุ่นผงไปนานแล้วนะครับ!" เสียงหวานเจือความดุของผู้ช่วยสาวและอาจารย์ประจำตัวอย่าง ดร.ไอรีล ดังทะลุผ่านเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่ระรัวทั่วห้องควบคุมหลัก แว่นตากรอบเงินของเธอบิดเบี้ยวเล็กน้อย เส้นผมสีเงินยวงที่เคยรวบไว้อย่างเป็นระเบียบหลุดลุ่ยเคลียข้างแก้ม เผยให้เห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามกรอบหน้า ทว่าดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยนั้นยังคงฉายแววเฉียบคมและเด็ดเดี่ยวไม่สั่นคลอน เซรินหอบหายใจหนักหน่วง มือเรียวยาวทั้งสองข้างยังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมตรงหน้าด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา หน้าจอแสดงผลตรงหน้าปรากฏกราฟิกสามมิติของสนามพลังป้องกันที่กำลังสลายตัวเป็นชิ้นๆ กองทัพโดรนรบของศัตรูที่ถูกระบบคำนวณความน่าจะเป็นของเขาเบี่ยงเบนวิถี ค่อยๆ ถอยร่นกลับเข้าสู่รอยแยกมิติสีดำสนิทเบื้องนอกทีละลำ เสียงระเบิดครั้งสุดท้ายดังสนั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ก่อนที่ความเงียบงันอันน่าอึดอัดจะเข้าปกคลุม พร้อมๆ กับข้อความสีทองเรืองรองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ ตรวจพบสถานะ: กองทัพผู้รุกรานถอนกำลัง ] [ เงื่อนไขการขับไล่: สำเร็จ ] [ ระบบกำลังประเมินผลงานและแต้มความดีความชอบ... ] รอยยิ้มโล่งใจระบายขึ้นบนใบหน้าคมคายของเซริน เขาพรูลมหายใจยาวเหยียดออกทางปาก ทว่าความยินดีนั้นอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที เมื่อเสียงเตือนภัยระดับวิกฤตโทนต่ำดังขึ้นแทรกด้วยความถี่ที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "ดร.ไอรีลครับ ดูค่าพลังงานสำรองของแกนกลางหลักสิครับ..." เซรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่เคยติดตลกและเจ้าเล่ห์ในยามปกติพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดร.ไอรีลขยับตัวเข้ามาประชิดหน้าจอหลักทันที เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบ "ไม่จริงน่า... เตาปฏิกรณ์ควอนตัมหลักได้รับความเสียหายจากการปะทะกับคลื่นกระแทกเมื่อกี้ เกราะกักเก็บอนุภาคเสื่อมสลายไปเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยยามกวาดสายตาอ่านตัวเลขสถานะที่ดิ่งลงเหว "ถ้าเราไม่มีพลังงานพอที่จะรักษาสภาพความเสถียรของลูปเวลา... มิตินี้ทั้งหมดจะเกิดการยุบตัว และพวกเราจะติดอยู่ในห้วงเวลาที่เป็นศูนย์" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องควบคุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมต่ำของเครื่องจักรที่กำลังจะดับลงเป็นระยะ เซรินหันไปมองหญิงสาวข้างกาย สายตาของทั้งคู่ประสานกัน มันไม่ใช่แค่ความหวาดกลัวต่อความตาย แต่มันคือภาระอันหนักอึ้งของชีวิตนับล้านที่ฝากไว้บนบ่าของนักคำนวณและนักวิทยาศาสตร์สองคนนี้ "เรายังมีเวลาคำนวณทางเลือกสำรองครับ ดร.ไอรีล" เซรินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาอบอุ่นและมั่นคงอย่างประหลาด มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของเธอไว้เบาๆ "ผมจะไม่ยอมให้ลูปเวลานี้พังทลายลงเด็ดขาด... เพราะผมยังไม่ได้ทำตามเงื่อนไขที่ระบบบังคับให้ต้องใจดีกับคุณให้ครบทุกข้อเลยนะครับ" ดร.ไอรีลชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามไหววับด้วยความรู้สึกที่หลากลาย เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมปล่อยให้ความอบอุ่นจากมือของชายหนุ่มส่งผ่านความตึงเครียดในใจให้ผ่อนคลายลง "นายเนี่ยนะ... ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังจะมีอารมณ์มาหยอกเล่นอีกเหรอคะ... อะแฮ่ม หมายถึง... อีกเหรอครับ" เธอรีบแก้คำพูดเมื่อนึกขึ้นได้ถึงมาดของอาจารย์ผู้เข้มงวด เซรินยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ตามเคย ทว่าแววตากลับจริงจังอย่างถึงที่สุด "ความจริงจังของผมถูกใช้ไปกับการคำนวณหมดแล้วครับ เหลือไว้ก็แค่ความจริงใจนี่แหละที่จะพาเราออกจากวิกฤตนี้ได้" เขากลับหันไปเผชิญหน้ากับแผงควบคุมหลักอีกครั้ง นิ้วเรียวกดเปิดใช้งานโปรโตคอลฉุกเฉินระดับสูงสุด หน้าจอโฮโลแกรมนับร้อยพรั่งพรูออกมา รายล้อมรอบตัวพวกเขาดั่งดาราจักรในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง เซรินกำลังใช้พลังสมองทั้งหมดคำนวณเส้นทางพลังงานสำรองเพื่อดึงพลังจากมิติคู่ขนานมาทดแทนแกนกลางที่พัง ทว่า ในวินาทีที่การคำนวณเดินทางมาถึงจุดวิกฤต 99.99% หน้าจอหลักทั้งหมดก็พลันดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ! ความมืดมิดเข้ากลืนกินห้องควบคุม มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำที่กะพริบเป็นจังหวะช้าๆ และท่ามกลางความเงียบงันนั้นเอง เสียงฝีเท้าปริศนาอันหนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทเบื้องหน้า—เป็นเสียงฝีเท้าที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นในเขตหวงห้ามระดับ SSS นี้เด็ดขาด ดร.ไอรีลชักปืนเลเซอร์ออกมาจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็ว ดวงตาจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้า "ใครน่ะ! แสดงตัวออกมาเดี๋ยวนี้!" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดออกมาภายใต้แสงไฟสลัว ร่างนั้นสวมชุดเกราะควอนตัมโบราณที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการสู้รบ แต่วินาทีที่ใบหน้าใต้หมวกเกราะเงยขึ้นมาสบตากับพวกเขา เซรินก็รู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เพราะใบหน้าที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น... คือใบหน้าของตัวเขาเองจากลูปเวลาที่ควรจะถูกทำลายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! "สวัสดีครับ ตัวผมในอดีต..." ร่างนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ พร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "นายคิดจริงๆ เหรอว่าชัยชนะเมื่อครรู่... คือจุดสิ้นสุดของเรื่องราวทั้งหมด?" (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ - ควอนตัมคอร์)