แนวหน้าแห่งการปกป้อง

"ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของลูปนี้... เซริน" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากห้วงอวกาศอันว่างเปล่า ปลายกระบอกปืนโลหะผสมไทเทเนียมคาร์ไบด์จ่อแนบสนิทอยู่กับท้ายทอยของผม แรงกดจากปากกระบอกนั้นหนักหน่วงเสียจนผมสัมผัสได้ถึงความตายที่อยู่ห่างออกไปเพียงเสี้ยววินาที กลิ่นอายของดินปืนผสมผสานกับประจุไฟฟ้าแรงสูงฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ ท่ามกลางซากปรักหักพังของหอคอยควอนตัมที่กำลังพังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ ท้องฟ้ายามนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานจากกลุ่มหมอกมิติที่บิดเบี้ยว กองทัพเงาจักรกลนับร้อยตัวกำลังส่งเสียงคำรามก้องพร้อมที่จะพุ่งเข้ามากัดกินทุกสรรพสิ่ง แต่ในวินาทีเป็นตายนี้ หัวสมองของผมกลับแล่นเร็วยิ่งกว่าความเร็วแสง *ความน่าจะเป็นที่กระสุนนัดนี้จะเจาะทะลุกะโหลกของผมภายใน 0.3 วินาที... 98.7เปอร์เซ็นต์* ระบบลูปเวลาในหัวใจของผมส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วจนหน้าจอสีฟ้าฉายวาบขึ้นในม่านตา แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งยอมแพ้ครับ ผมเหลือบสายตาลงมองเงาสะท้อนบนเศษกระจกที่แตกกระจายบนพื้นเบื้องหน้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน... ในเมื่อความน่าจะเป็นมันต่ำจนน่าสมเพช งั้นผมก็แค่ต้องสร้าง 'ตัวแปรใหม่' ขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง *เปรี้ยง!* ผมไม่ได้ก้มหลบกระสุนครับ แต่ผมเลือกที่จะเอี้ยวตัวไปข้างหลังสุดแรง พร้อมกับดีดนิ้วส่งพลังงานควอนตัมความถี่ต่ำเข้าใส่แผงควบคุมฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่ใต้ซากปรักหักพัง แรงระเบิดขนาดเล็กถูกจุดชนวนขึ้นอย่างแม่นยำ แรงอัดอากาศกระแทกใส่ร่างของมือลอบสังหารด้านหลังจนเสียการทรงตัว ปลายกระบอกปืนเบี่ยงเบนออกไปเพียงเสี้ยวเซนติเมตร กระสุนเจาะผ่านเส้นผมของผมไปฝังลงบนพื้นคอนกรีตจนเกิดเป็นรอยไหม้สีดำสนิท "แก...!" เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นจากชายชุดดำผู้เป็นเงาตามล่าผมมาตลอดหลายลูป ผมไม่ปล่อยให้เขาตั้งตัว ผมหมุนตัวกลับพร้อมกับวาดฝ่ามือปล่อยกระแสพลังงานเวทควอนตัมอัดกระแทกเข้าที่กลางอกของอีกฝ่ายอย่างจัง แรงปะทะทำให้ร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ก่อนที่เงาร่างของใครบางคนจะพุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้าแลบ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้น พร้อมกับดาบเลเซอร์เรืองแสงที่ถูกตวัดตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิว ดร.ไอรีลยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าผม เสื้อกาวน์สีขาวของเธอสะบัดพลิ้วไปตามแรงลมมิติ แววตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นโลหะฉายแววเย็นชาและดุดันจนน่าเกรงขาม เธอมองร่างของมือลอบสังหารที่กำลังพยายามลุกขึ้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร "รบกวนถอยไปข้างหลังหน่อยค่ะ... อ้ะ หมายถึง ถอยไปข้างหลังซะ เซริน นายเกือบทำแผนพังหมดแล้วนะ!" เสียงหวานใสที่พยายามดัดให้เข้มงวดเอ่ยขึ้น แม้เธอจะหลุดปากใช้สรรพนามที่ไม่ค่อยเป็นทางการในตอนแรก แต่สีหน้าจริงจังของเธอก็ทำให้ผมต้องลอบยิ้มออกมาไม่ได้ "อาจารย์ครับ ผมปกป้องจุดตายของตัวเองต่างหากล่ะครับ ไม่อย่างนั้นเราคงไม่ได้ยืนเท่ด้วยกันตรงนี้หรอกนะ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมกับขยับตัวเข้าไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธออย่างแนบชิด ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมจางๆ ของสารเคมีผสมดอกไม้ป่าที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเธอ ดร.ไอรีลปรายตามองผมแวบหนึ่ง แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ด้วยความขัดเคิน แต่เธอก็ไม่ได้ผลักไสผมออกไป มือเรียวบางกระชับด้ามดาบในมือแน่นขึ้น เธอกวาดสายตามองฝูงกองทัพเงาจักรกลที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมเราทุกทิศทุกทาง "สถานการณ์ข้างหน้าไม่สู้ดีนัก พลังงานมิติเหลือแค่ 12 เปอร์เซ็นต์ ถ้าเรายังยืนเถียงกันอยู่ตรงนี้ ฉันเกรงว่านายจะได้เริ่มลูปใหม่เร็วกว่ากำหนดแน่ๆ เซริน" น้ำเสียงของเธอกลับมาจริงจังและเฉียบคมดังเดิม สมกับที่เป็นนักวิทยาศาสตร์มือหนึ่งแห่งสถาบันวิจัยมิติเวลา "วางใจเถอะครับอาจารย์... ผมไม่ได้ตั้งใจจะกลับไปจุดเริ่มต้นหรอกนะ เพราะในลูปนี้ ผมมีเหตุผลที่ดีมาก ที่จะอยู่ต่อให้จบ" ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสมาธิทั้งหมดเชื่อม องค์ความรู้ทางควอนตัมเข้ากับโครงข่ายเวทมนตร์โบราณที่ดร.ไอรีลเป็นคนออกแบบ แผงวงจรคำนวณในสมองของผมทำงานอย่างบ้าคลั่ง ตัวเลขและสมการนับล้านบรรทัดไหลผ่านม่านตาอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำหลาก มิติเวลาเริ่มบิดเบี้ยวตามจังหวะการเต้นของหัวใจ ดร.ไอรีลหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและเชื่อมั่น เธอยกดาบเลเซอร์ขึ้นชี้ฟ้า ท่องมนตร์บทสุดท้ายที่ประสานเข้ากับคลื่นความถี่ควอนตัมที่ผมกำลังคำนวณ "เอาล่ะ... แสดงให้พวกมันเห็นหน่อยสิครับ ว่าแนวหน้าแห่งการปกป้องที่แท้จริง หน้าตาเป็นอย่างไร" ผมเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ ก่อนที่สองร่างจะพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าพร้อมกัน ประสานพลังเวทและวิทยาศาสตร์เข้าห้ำหั่นกับกองทัพศัตรูนับร้อยด้วยความงดงามและทรงพลัง คลื่นกระแทกควอนตัมแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง แสงสว่างเจิดจ้ากลืนกินทุกสิ่งรอบตัวจนแทบมองไม่เห็นเส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงและห้วงมิติ ทว่า... ท่ามกลางเสียงคำรามก้องของสนามรบและละอองแสงควอนตัมที่กำลังโปรยปรายลงมาดั่งหิมะ ระบบลูปเวลาในหัวใจของผมกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง หน้าจอสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาแทนที่สีฟ้า พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในทุกๆ ลูปที่ผ่านมา **[เตือนภัยระดับ SSS: ตรวจพบ 'ตัวตนปริศนา' ที่สี่ นอกเหนือจากการคำนวณ เข้าสู่พื้นที่เป้าหมาย]** **[รหัสตัวตน: ผู้สังเกตการณ์แห่งศูนย์กลางลูป — กำลังเริ่มกระบวนการ... รีเซ็ตทุกสิ่ง]** เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไม่ได้มาจากกองทัพเงาจักรกล ดังขึ้นเบื้องหลังกลุ่มควันหนาทึบ... มันเป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเราอย่างใจเย็น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังก้องอยู่ในหัวของผมโดยตรง "เกมสนุกพอหรือยังล่ะ... ผู้ช่วยตัวน้อยของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามมิติเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ