การบุกโจมตีครั้งใหญ่ของกองทัพมิติความมืด

กลิ่นไอโซเดียมจากแผงวงจรความร้อนสูงคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการใต้ดินระดับสาม ขณะที่หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเข้มตรงหน้ากำลังกระพริบถี่ด้วยรหัสข้อผิดพลาดระดับวิกฤต น้ำเสียงที่เพิ่งดังขึ้นเมื่อครู่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ปกติ หากแต่เป็นคลื่นความถี่ต่ำที่ถูกสังเคราะห์ผ่านตัวกรองควอนตัม ซึ่งบ่งบอกถึงการมีอยู่ของเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่าสถาบันของเราไปอย่างน้อยสองทศวรรษ "คุณไม่ควรมาอยู่ที่นี่ เซริน" ดร.ไอรีลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความตึงเครียดไว้ในทุกอณู ดวงตาคู่สวยของเธอยังคงจ้องมองไปยังเงาสลัวเบื้องหน้าผ่านรอยแตกของกระจกนิรภัย ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที นิ้วมือทั้งสิบยังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อคำนวณความน่าจะเป็นของการรอดชีวิต ขณะเดียวกันสมองส่วนหน้าก็กำลังประมวลผลข้อมูลจากกล่องเก็บรหัสลับในมือของบุคคลปริศนา รหัสพลังงานสีม่วงเข้มที่แผ่ออกมาจากตัวกล่องกำลังทำปฏิกิริยากับสนามแม่เหล็กโลก จนทำให้เข็มทิศควอนตัมในระบบของผมหมุนวนอย่างไร้ทิศทาง มันคือสัญญาณเตือนภัย... ไม่ใช่แค่ระบบแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงคำรามจากห้วงเวลาที่กำลังจะแตกสลาย "ถ้าผมไม่มา อาจารย์คงต้องรับมือกับเจ้าของเสียงเมื่อครู่ตามลำพัง ซึ่งจากอัตราการเต้นของหัวใจที่สะท้อนผ่านเซ็นเซอร์ชีวภาพของห้องนี้แล้ว... โอกาสที่อาจารย์จะรอดชีวิตมีไม่ถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำนะครับ" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามแบบฉบับ พร้อมกับเหลือบมองหน้าจอสถานะของระบบลูปเวลาที่ตอนนี้ตัวเลขสีแดงฉานกำลังนับถอยหลังอย่างบ้าระหั่ง *[แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามระดับสูงสุด]* *[คำเตือน: กองกำลังไม่ทราบฝ่ายจำนวนสามร้อยนายกำลังเจาะทะลวงมิติเวลาเข้ามาในรัศมี 500 เมตร]* *[ภารกิจเร่งด่วน: ปกป้องรหัสลับควอนตัมและรักษาชีวิต ดร.ไอรีล จนกว่าจะครบกำหนดลูปเวลา (เหลือเวลาอีก 03:42 นาที)]* เสียงแจ้งเตือนในหัวทำให้ผมต้องขบกรามแน่น 3 นาที 42 วินาที คือระยะเวลาที่สั้นเกินกว่าจะหนี แต่ก็ยาวนานพอที่จะพลิกสถานะกระดานหมากรุกนี้ได้ หากเรารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยแผนการใดๆ ออกมา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็พุ่งเข้ากระแทกผนังคอนกรีตเสริมเหล็กของสถาบันจนเกิดเสียงคำรามกึกก้อง ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงหล่นลงมาจากเพดานราวกับหิมะในฤดูหนาวที่บิดเบี้ยว ระบบไฟฟ้าหลักตัดขาดในทันที เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องกระทบใบหน้าตึงเครียดของหญิงสาวข้างกาย "พวกมันมาแล้ว..." ดร.ไอรีลพึมพำเบาๆ พร้อมกับกระชับปืนพกพลังงานควอนตัมในมือแน่น แม้ความเย็นชาของเธอจะเป็นเกราะป้องกันชั้นดี แต่ผมสังเกตเห็นปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย นั่นเป็นหลักฐานชั้นดีว่าภัยคุกคามในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น "ไม่ต้องห่วงครับอาจารย์" ผมขยับเข้าไปยืนขนาบข้างเธออย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงชิปคำนวณส่วนตัวออกมาเชื่อมต่อกับระบบควบคุมประตูนิรภัย "ในเมื่อพวกมันอยากได้กล่องใบนี้นัก เราก็แค่ต้องทำให้พวกมันรู้ว่า การมาเยือนสถาบันมิติเวลาของเรา... ต้องแลกมาด้วยต้นทุนที่สูงลิ่วแค่ไหน" พริบตาเดียว เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นที่ประตูทางเข้าหลัก แรงดันอากาศมหาศาลซัดเอาฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางกลุ่มควันสีดำทึบ ร่างเงาสูงใหญ่หลายสิบร่างก้าวเท้าเดินผ่านม่านพลังงานเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ พวกมันสวมชุดเกราะโลหะสีดำสนิทที่ไร้ซึ่งเงาสะท้อน ดวงตาสีแดงฉานภายใต้หน้ากากไร้หน้าจ้องมองตรงมาที่เรา ราวกับฝูงนักล่าที่ไร้ความรู้สึกและจิตวิญญาณ กองทัพมิติความมืด... ได้ก้าวเข้าสู่สนามรบนี้อย่างเต็มรูปแบบแล้ว ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับปุ่มเปิดใช้งานโหมดคำนวณขั้นสูง ขณะที่สมองกำลังประเมินจุดอ่อนของศัตรูเบื้องหน้าทีละราย ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะออกคำสั่งให้ระบบป้องกันอัตโนมัติทำงานนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นหลงเหลืออยู่ เงาร่างนั้นก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกึกลงทันที "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของลูปนี้... เซริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อตรงมาที่ศีรษะของผมจากด้านหลังอย่างแม่นยำ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากาลเวลาไปกับผมเสมอนะครับ