การลูปครั้งที่สิบสาม และการเปลี่ยนแปลงของประวัติศาสตร์

เสียงหึ่งของอนุภาคควอนตัมที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุดดังสะท้อนก้องกราบอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่วิ่งพล่านไปตามเส้นประสาททุกเส้นในร่างกาย ร่างของเซรินชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แว่นตากรอบบางขึ้นฝ้าขาวจากอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงกราฟความน่าจะเป็นที่กำลังเต้นเร่าราวกับหัวใจที่กำลังจะระเบิด "อีกนิดเดียว... ถ้าคำนวณเวกเตอร์ของพลังงานไม่ผิดพลาดไปแม้แต่นانโนวินาทีเดียว สถาบันแห่งนี้จะรอด" เซรินพึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวยาวราวกับนักเปียโนกำลังรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา การลูปเวลาครั้งที่สิบสามนี้มีความหมายมากกว่าการเอาชีวิตรอด มันคือการเดิมพันด้วยประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของสถาบันวิจัยมิติเวลา เบื้องหลังเขาไม่กี่ก้าว ร่างระหงของดร.ไอรีลยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นเฉี่ยวจับจ้องแผ่นหลังของเด็กหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ในมือเรียวของเธอกำอุปกรณ์ควบคุมสนามแม่เหล็กไฟฟ้าไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอรู้ดีว่าหากการคำนวณครั้งนี้พลาด เซรินจะไม่ใช่แค่สูญเสียความทรงจำในการลูป แต่จิตวิญญาณของเขาอาจถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ ในห้วงมิติควอนตัม "เซริน... นายมั่นใจแค่ไหน" เสียงของดร.ไอรีลราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดของอาจารย์ผู้เยือกเย็น "เก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ครับ อาจารย์ไอรีล" เซรินตอบโดยไม่หันกลับมามอง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นอกมั่นใจ "ส่วนที่เหลืออีกศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์... ผมเผื่อไว้ให้สำหรับความใจดีที่อาจารย์จะมีให้ผมหลังจากเรางานนี้สำเร็จยังไงล่ะครับ" ดร.ไอรีลส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วท่ามกลางแสงสีฟ้าเรืองรองของห้องควบคุม "เด็ก ศาสตราจารย์ หรือใครก็ช่าง... ตั้งสมาธิกับงานตรงหน้าเถอะน่า นายกำลังทำให้ระบบรวนนะ" "ระบบไม่ได้รวนหรอครับ แต่มันกำลังเขินอายต่างหาก" เซรินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที "เอาล่ะ... เปิดใช้งานบั๊กควอนตัม ณ บัดนี้!" *เปรี้ยง!* แสงสีขาวสว่างวาบจนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในห้องควบคุม ร่างของเซรินและดร.ไอรีลถูกกลืนหายไปในห้วงเวลาที่บิดเบี้ยว แรงโน้มถ้วนศูนย์หายไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกอย่างจะทิ้งดิ่งลงสู่ความจริงอันนิ่งสงบ ... กลิ่นอายของกระดาษเก่าและน้ำยาเคมีเจือจางลอยแตะจมูก เซรินกะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏคือเพดานสีขาวคุ้นตาของห้องพักอาจารย์ประจำสถาบัน เสียงระฆังเตือนภัยภายนอกเงียบสนิท ไม่มีร่องรอยของการพังทลาย ไม่มีเศษซากของความหายนะจากพลังงานมืด สิ่งก่อสร้างทุกหลังตั้งตระหง่านอย่างมั่นคงภายใต้แสงอาทิตย์ยามบ่าย เขารอดแล้ว... ประวัติศาสตร์ถูกเขียนขึ้นใหม่สำเร็จ เซรินผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความโล่งอก พลางยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ทว่า ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากทักทายใคร หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานขนาดมหึมาก็เด้งขึ้นตรงหน้าอย่างไร้สัญญาณเตือน [ ตรุ๊ด... ตรุ๊ด... ตรุ๊ด... ] เสียงแจ้งเตือนของระบบไม่ได้มีความนุ่มนวลและเป็นมิตรเหมือนเช่นเคย แต่มันกลับเป็นเสียงโลหะเสียดสีกันที่บาดลึกถึงโสตประสาท ตัวหนังสือสีแดงเลือดค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง [ ตรวจพบการแทรกแซงประวัติศาสตร์ระดับมหภาค... ] [ เงื่อนไขการลูปเวลาเสร็จสิ้นสมบูรณ์ ] [ กำลังทำการอัปเกรดระบบสู่เวอร์ชัน 2.0: "การพิพากษาควอนตัม" ] เซรินขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นริ้วขึ้นมากลางสันหลัง ปกติแล้วเมื่อทำภารกิจสำเร็จ ระบบควรจะให้รางวัลและพักการทำงาน แต่นี่กลับ... [ คำเตือน: เนื่องจากผู้ใช้ (เซริน) ใช้ช่องโหว่ของบั๊กควอนตัมฝ่าฝืนกฎแห่งเหตุและผลติดต่อกันเกินขีดจำกัด ระบบจึงจำเป็นต้องปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานเพื่อรักษาเสถียรภาพของจักรวาล ] [ ฟังก์ชันใหม่ที่เพิ่มเข้ามา: "ระบบติดตามผู้กระทำความผิดแบบเรียลไทม์" ] [ ฟังก์ชันใหม่ที่เพิ่มเข้ามา: "บทลงโทษความเหนื่อยล้าทางควอนตัม - ระดับความเจ็บปวด 300%" ] [ เริ่มต้นการนับถอยหลังสู่การลูปครั้งที่สิบสี่ใน... 10... 9... 8... ] "เดี๋ยวก่อนสิครับ! แบบนี้มันโกงกันชัดๆ!" เซรินตะโกนลั่นห้อง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการแก้ไขอดีตจะทำให้ระบบอัปเกรดตัวเองจนกลายเป็น "สัตว์ประหลาด" ที่โหดหินกว่าเดิมหลายเท่าตัว ประตูห้องถูกเปิดผางออกอย่างแรง ดร.ไอรีลพุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือของเธอถือแท็บเล็ตที่หน้าจอแตกละเอียดจากการคายความร้อน "เซริน! เกิดอะไรขึ้นกับโครงสร้างพลังงานของสถาบัน? ค่าความหนาแน่นของมานาในมิติเวลากำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ มัน... มันไม่ใช่การลูปแบบเดิม!" เซรินหันไปมองอาจารย์สาว สีหน้าของเขาไม่ได้มีความขี้เล่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความตึงเครียดที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่คม "ไม่ใช่แค่สถาบันหรอกครับอาจารย์..." เซรินชี้ไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงที่นับถอยหลังมาถึงเลขสามแล้ว "ดูเหมือนว่าระบบเวอร์ชันใหม่ของผม... มันกำลังพาเราไปเจอ 'ของจริง' ที่อันตรายกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า" [ 3... 2... 1... ยินดีต้อนรับสู่จุดเริ่มต้นแห่งจุดจบ ] แสงสีดำสนิทแผ่ขยายออกจากหน้าจอ กลืนกินห้องทั้งห้องให้ตกอยู่ในความมืดมิด ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของบางสิ่งที่ไม่อانسมนุษย์ จะค่อยๆ ดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของกำแพงมิติเวลา... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและร่วมลุ้นไปกับบทนี้ด้วยกันนะครับ