ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

"ผมขอร้องล่ะครับ ดร.ไอรีล... ถ้าอาจารย์ยังยืนกรานจะปฏิเสธผมอีกสิทธิ์เดียว สมองส่วนหน้าของผมคงได้แหลقสลายกลายเป็นผุยผงจากแรงกระแทกของมิติเวลาอีกรอบแน่ๆ" เสียงถอนหายใจยาวนานดังเล็ดลอดผ่านหน้ากากกรองอากาศรุ่นท็อปซีรีส์ของห้องปฏิบัติการวิจัยมิติเวลาชั้นที่ 42 กลิ่นอายของโอโซนผสมผสานกับกลิ่นกระดาษโบราณและสารเคมีเย็นเฉียบอบอวลอยู่ในบรรยากาศ เซรินยืนพิงขอบโต๊ะทำงานโลหะผสมไทเทเนียม ดวงตาสีฟ้าเข้มจ้องมองร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจแถบข้อมูลควอนตัมบนหน้าจอโฮโลแกรมอย่างไม่แยแส ดร.ไอรีล ปรายตามองลูกศิษย์ตัวแสบผ่านกรอบแว่นเลนส์ออปติคัล ดวงตาสีเทาเข้มของเธอนิ่งสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่น่ารำカญตัวหนึ่ง "ถ้าการตายซ้ำซากติดต่อกันเก้าสิบเก้ารอบยังไม่ทำให้เธอฉลาดพอจะเรียนรู้ว่า 'ความเงียบ' คือคำตอบที่ดีที่สุด เซริน ฉันเกรงว่าปัญหาคงไม่ได้อยู่ที่ระบบลูปเวลา แต่อยู่ที่โครงสร้างเซลล์สมองส่วนการประเมินสถานการณ์ของเธอต่างหาก" เสียงหวานทุบทับลงมาอย่างไร้เยื่อใย แต่มุมปากบางเฉียบกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบอัตราความเครียดของเป้าหมายอยู่ในเกณฑ์ต่ำ - คำเตือนเด็ดขาด: หากล้มเหลวในการสร้าง 'ปฏิสัมพันธ์เชิงบวกระดับลึก' กับ ดร.ไอรีล ภายในเวลา 03 นาที 42 วินาที (คำนวณจากเวลาสากลควอนตัม) ระบบจะทำการรีเซ็ตไทม์ไลน์กลับสู่จุดเริ่มต้น ณ วินาทีที่ระเบิดปรมาณูมิติกำลังทำงาน] เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบวาบในเรตินาของเซริน พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่วิ่งลดลงอย่างเลือดเย็น 3... 2... 1... เก้าสิบเก้ารอบ... เขาตายมาแล้วเก้าสิบเก้ารอบด้วยสารพัดวิธี ทั้งถูกลำแสงเลเซอร์ตัดร่างเป็นสองท่อน ถูกแรงอัดอากาศฉีกกระชาก หรือแม้กระทั่งการกลืนยาพิษรสชาติประหลาดที่เธอเป็นคนคิดค้นขึ้นเพื่อทดสอบความอดทน และในทุกๆ ลูป เธอมักจะจบชีวิตลงพร้อมกับเขาเสมอด้วยเหตุผลทางความปลอดภัยของสถาบัน เซรินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขารู้ดีว่าการใช้เหตุผลทางวิทยาศาสตร์หรือทฤษฎีควอนตัมไม่มีวันเอาชนะผู้หญิงคนนี้ได้ มีเพียงทางเดียวเท่านั้น... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างอինเนอร์ จนระยะห่างระหว่างเขากับอาจารย์สาวลดลงเหลือไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ผสมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยเข้าจมูก "อาจารย์ครับ..." เซรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทุ้มลึก และจงใจทิ้งจังหวะอย่างมีชั้นเชิง "อาจารย์จำสมการการพับมิติเมื่อสามปีก่อนที่เราเคยถกเถียงกันได้ไหมครับ ตอนนั้นอาจารย์บอกว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ในทางปฏิบัติ..." ไอรีลชะงักมือที่กำลังเลื่อนข้อมูล เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างระแวดระวัง "ทำไม อยู่ๆ ถึงยกเรื่องนั้นขึ้นมา?" "เพราะผมเพิ่งคำนวณพบว่า..." เซรินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งลมหายใจอุ่นร้อนของเขาสัมผัสกับกรอบแว่นของเธอ "ถ้าเราไม่ยอมร่วมมือกันทำภารกิจบ้าๆ ของระบบนี้... มิติเวลาตรงนี้จะไม่ใช่แค่พับครับ แต่มันจะระเบิดจนเราสองคนติดอยู่ในสภาวะสุญญากาศทางจิตวิญญาณ... ตลอดกาล" ดวงตาสีเทาของไอรีลเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เธอกำสไตลัสในมือแน่น "เธอขู่ฉันเหรอ เซริน?" "ผมไม่ได้ขู่ครับอาจารย์..." เซรินส่งยิ้มพราวระยับที่ผ่านการคำนวณความน่าจะเป็นมาแล้วว่า 'มีประสิทธิภาพสูงสุดในการทำลายเกราะป้องกันของเธอ' "ผมแค่นำเสนอ 'ข้อเสนอที่อาจารย์ปฏิเสธไม่ได้' ต่างหากล่ะครับ" มือเรียวบางของเซรินเอื้อมไปแตะปุ่มควบคุมโฮโลแกรมหลักของห้อง ก่อนจะกดล็อกประตูนิรภัยทุกบานด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุดที่แม้แต่ผู้อำนวยการสถาบันก็ยังไม่รู้ เสียงกลไกไฮดรอลิกดัง *คลิก* สนั่นหวั่นไหว เป็นสัญญาณว่าตอนนี้ ไม่มีทางหนีรอดออกไปได้นอกจากต้องตกลงกันให้รู้เรื่อง ไอรีลพยายามถอยหลังหนี แต่สะโพกของเธอกลับชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์เคมีด้านหลังจนไปไหนไม่ได้ สีหน้าเย็นชาเริ่มมีร่องรอยของความตื่นตระหนกเจือปน "นี่เธอ... เสียสติไปแล้วจริงๆ หรือไง? คิดจะทำอะไร, เซริน!" "ผมก็แค่ทำตามหน้าที่ของคู่หูที่ดีไงครับ..." เซรินโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "ระบบบอกว่าผมต้องทำให้คุณ 'ใจดี' กับผม... ดังนั้น เริ่มจากรอยยิ้มแรกของวันนี้ก่อนดีไหมครับ อาจารย์ที่รัก?" ห้องปฏิบัติการเงียบสงัดลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ที่ประสานกันท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียดและชวนใจเต้น [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจย่อย 'ละลายน้ำแข็งขั้วโลกใต้' ความคืบหน้า 89% - ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงทางชีวเคมีและอัตราการเต้นของหัวใจเป้าหมายเกินขีดจำกัดปลอดภัย] ทว่า ในวินาทีที่เซรินกำลังจะแย้มยิ้มด้วยความมั่นใจว่าแผนการครั้งนี้สำเร็จลุล่วง... เสียงสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองอมส้มก็ดังขึ้นกะทันหันจากระบบเครือข่ายภายในของสถาบัน พร้อมกับข้อความรหัสฉุกเฉินที่ถูกส่งตรงมาจากชั้นใต้ดินลึกสุด—ชั้นที่ควรจะถูกปิดตายมานานนับร้อยปี *[เตือนภัยระดับโอเมก้า: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมทางชีวภาพกำลังเจาะทะลวงเขตปลอดภัยโซน 0 - รูปแบบพลังงานไม่ทราบฝ่าย กำลังมุ่งหน้ามายังห้องปฏิบัติการของคุณ]* ไอรีลชะงักกึก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที เธอผลักอกเซรินออกอย่างแรงด้วยเรี่ยวแรงทั้ง "ปล่อยฉัน เดี๋ยวนี้, เซริน!" เสียงของเธอดังลั่นด้วยความตื่นตระหนกที่แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา "นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบลูปเวลา... แต่มีใครบางคนกำลังปลดปล่อย 'ต้นแบบ' ออกมาจากห้องนิรภัยใต้ดิน!" เซรินหรี่ตาลงทันที สมองควอนตัมของเขาเริ่มประมวลผลความน่าจะเป็นนับล้านรูปแบบในเสี้ยววินาที และก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากเตือนอะไร ประตูเหล็กกล้าหนาห้านิ้วด้านหลังห้องปฏิบัติการก็ถูกกรีดขาดออกด้วยความร้อนสูงราวกับเนยถูกใบมีดร้อนๆ ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากรอยตัด พร้อมกับเงาร่างอันสูงใหญ่ในชุดเกราะรบโบราณที่ก้าวเข้ามาพร้อมกรงเล็บเหล็กแวววาว... และดวงตาสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังพวกเขาทั้งสองคน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะครับ