อาจารย์สาวผู้เย็นชา กับแต้มความไว้วางใจที่ติดลบ

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว สิ่งที่จะทะลุกระจกมิติออกมาจะไม่ใช่เงาของใครอื่น... แต่จะเป็นซากกระดูกของคุณเองที่ถูกบดขยี้ด้วยแรงดันควอนตัมระดับเก้าครับ ดร.ไอรีล" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความเฉียบคมไว้ทุกอณู ดวงตาคมกริบไม่ได้ละไปจากภาพเงาสลัวที่กำลังบิดเบี้ยวอยู่หลังกระจกใส แต่ในขณะเดียวกัน ปลายหางตากลับกวาดมองปฏิกิริยาของหญิงสาวผู้ยืนอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดร.ไอรีล นักวิทยาศาสตร์สาวมือหนึ่งแห่งสถาบันวิจัยมิติเวลา ชะงักมือที่กำลังจรดปากกาลงบนแผ่นชิปบันทึกข้อมูล แววตาคู่คมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็งตวัดมองผมทันที บรรยากาศรอบตัวเธอลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องปฏิบัติการส่วนตัวลดต่ำลงหลายองศาเซลเซียส "เซริน... คุณนี่มันเหลืออดจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของเธอ "บุกรุกเข้ามาในห้องวิจัยลับยามวิกาล ไร้มารยาทไม่พอ ยังกล้ามาขู่เจ้าของห้องด้วยคำพูดเหลိုးไหลไร้สาระ คิดว่าฉันจะกลัวมุกตลกเกรดต่ำนี่งั้นหรือ?" ไม่มีเสียงคำราม ไม่มีการแสดงอาการตื่นตระหนก—นั่นคือสิ่งที่ทำให้ ดร.ไอรีล น่ากลัวและทรงคุณค่าในฐานะนักวิจัยระดับแนวหน้า เธอยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างาม แม้ว่ากระจกมิติด้านหลังผมจะเริ่มมีรอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุม และเศษละอองควอนตัมสีครามจะเริ่มโปรยปรายลงมาบนพรมราคาแพง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบลูปเวลาดังขึ้นในโสดประสาทของผม พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่เด้งขึ้นมาขวางกลางอากาศ [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: การรุกรานของ 'ผู้มาเยือนนอกลูป' (Out-of-Loop Entity)] [คำเตือน: ดร.ไอรีล กำลังประเมินว่าคุณเป็น 'ภัยคุกคามระดับสูง' มากกว่าพันธมิตร] [แต้มความไว้วางใจปัจจุบัน: -15 แต้ม (วิกฤตขั้นสุด! หากลดลงถึง -50 ระบบจะทำการรีเซ็ตลูปเวลาทันทีและลงโทษด้วยการลบความทรงจำ 72 ชั่วโมงย้อนหลัง)] [ภารกิจเร่งด่วน: โน้มน้าวให้ ดร.ไอรีล ร่วมมือปิดรอยแยกมิติภายใน 180 วินาที มิฉะนั้นอัตราความสำเร็จของภารกิจหลักจะกลายเป็นศูนย์] ผมลอบถอนหายใจในใจเบาๆ ระบบตัวแสบนี้ไม่เคยทำให้ผมผิดหวังจริงๆ ในเมื่อสถานการณ์บังคับให้ต้องเดินเกมรุก ผมจึงตัดสินใจละสายตาจากเงาดำหลังกระจก แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับอาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาโดยตรง ผมก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธออีกหนึ่งก้าวอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับวางฝ่ามือลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวลงเล็กน้อย เพื่อให้ใบหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกัน "อาจารย์คิดว่าผมกำลังล้อเล่นหรือครับ?" ผมเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางเบา แต่แววตากลับจริงจังจนน่าตกใจ "ลองคำนวณอัตราการสั่น 4.7 เฮิรตซ์ของกระจกบานนั้นดูสิครับ โมเลกุลของมันไม่ได้ถูกรบกวนด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า... แต่มันกำลังถูก 'บางสิ่ง' ที่มีมวลมากกว่าเราสามเท่าทำการแทรกแซงจากมิติคู่ขนาน และถ้าคนคนนั้นก้าวออกมาได้ สิ่งแรกที่จะหายไปจากสถาบันนี้ ไม่ใช่เอกสารงานวิจัยของอาจารย์... แต่เป็นลมหายใจของพวกเราทั้งคู่ต่างหาก" ดร.ไอรีล เงยหน้าขึ้นสบตาผม นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าของผมอย่างละเอียด ราวกับกำลังพยายามค้นหาพิรุธหรือร่องรอยของการโกหก แต่เธอกลับพบเพียงความนิ่งสงบและการคำนวณที่แม่นยำราศีก2จักรวาลสะท้อนอยู่ในดวงตาของผม ทว่า... ความเย็นชาบนใบหน้าของเธอกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย "ออกไปจากโต๊ะของฉัน เซริน" เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "และเลิกทำตัวเป็นเด็กอวดฉลาดที่ดูหนังไซไฟมากเกินไปซะที ถ้าคุณไม่มีธุระสำคัญอะไรนอกจากเรื่องเพ้อเจ้อพวกนี้ เชิญไสหัวกลับห้องพักของคุณไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัยมาลากตัวคุณไปขังคุกใต้ดินข้อหาบุกรุกยามวิกาลจริงๆ" [แจ้งเตือนระบบ: แต้มความไว้วางใจลดลง -5 แต้ม! (ปัจจุบัน: -20 แต้ม)] [คำเตือน: ความอดทนของเป้าหมายถึงขีดจำกัดแล้ว] ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้หัวรั้นยิ่งกว่าสมการควอนตัมที่แก้ไม่ตกเสียอีก! ในจังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากหาเหตุผลอื่นมาหว่านล้อม เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นจากด้านหลัง! *เพล้งงงง!* กระจกใสหนาเตอะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลซัดเอาเศษแก้วและละอองมิติพุ่งกระจายไปทั่วห้อง ร่างเงาดำทมิฬรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่มีอวัยวะบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติก้าวพ้นรอยแยกออกมา พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ มันพุ่งตรงมายังตำแหน่งที่ ดร.ไอรีล นั่งอยู่ด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะรับมือทัน! "อาจารย์!" ผมไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ร่างกายขยับไปเร็วกว่าความคิด ผมพุ่งตัวเข้าชาร์จร่างเพรียวบางของ ดร.ไอรีล ให้หลุดพ้นจากรัศมีโจมตี แรงปะทะทำให้เราทั้งคู่กลิ้งหลบไปกระแทกกับชั้นวางหนังสือมุมห้อง เอกสารและตำราวิชาการร่วงหล่นลงมาเกลื่อนกลาด อ้อมแขนของผมโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่นเพื่อป้องกันแรงกระแทก กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นหมึกพิมพ์ตำราลอยเข้าจมูกท่ามกลางความโกลาหล ดร.ไอรีล เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอนอนทับอยู่บนตัวผมโดยมีมือของผมรองศีรษะเธอไว้ไม่ให้กระแทกกับพื้น แต่นี่ไม่ใช่เวลามาโรแมนติก เพราะเจ้านกยักษ์กลายพันธุ์จากมิติอื่นกำลังหันขวับมามองพวกเราด้วยดวงตาสีแดงฉาน พร้อมที่จะพ่นลำแสงพลังงานสูงใส่เราในเสี้ยววินาทีนี้ "คุณ..." เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความประหลาดใจที่เด็กหนุ่มที่เธอเพิ่งไล่ตะردเมื่อครู่ กลับเอาชีวิตเข้ามารับอันตรายแทนเธอ "ถ้าผมตายไปตอนนี้ อาจารย์จะไม่มีวันหาคนช่วยแก้สมการลูปเวลานี้ได้อีกเลยนะครับ" ผมกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้ว่าแผ่นหลังของผมจะเริ่มแสบแปลบจากเศษแก้วที่บาดทะลุเสื้อผ้าก็ตามที ผมเอื้อมมืออีกข้างที่ว่างหยิบอุปกรณ์คำนวณควอนตัมพกพาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวกดรัวแป้นพิมพ์คำสั่งด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณจุดอ่อนของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า ท่ามกลางเสียงคำรามก้องที่กำลังจะปลิดชีพพวกเรา *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการกระทำที่แสดงความจริงใจขั้นสูงสุด: แต้มความไว้วางใจพุ่งพรวด +30 แต้ม! (ปัจจุบัน: +10 แต้ม)] [ปลดล็อกสกิลพิเศษชั่วคราว: 'การคำนวณพิกัดจุดตาย (Fatal Coordinate Calculation)' ระดับ 1] ดร.ไอรีล มองหน้าผมแวบหนึ่ง ก่อนที่ประกตาคู่คมจะเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความเด็ดขาดแบบนักวิทยาศาสตร์ผู้เจนสนาม เธอไม่ได้ผลักผมออก แต่กลับเอื้อมมือหยิบปืนเลเซอร์พลังงานสูงที่เหน็บอยู่ข้างเอวของเธอขึ้นมาอย่างไร้ความลังเล "ถ้าคุณคำนวณพลาดแม้แต่เซนติเมตรเดียว..." เธอกระซิบตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่อันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา "ฉันจะฝังกระสุนนัดนี้ใส่กะโหลกคุณด้วยมือตัวเอง เซริน" "รับทราบครับอาจารย์" ผมยิ้มรับ "เล็งไปที่จุดศูนย์กลางอกของมัน ห่างจากซ้ายไปสององศา... ยิงตอนนี้เลยครับ!" แสงเลเซอร์สีฟ้าเจิดจ้าพุ่งทะยานออกจากปากกระบอกปืนในมือของหญิงสาว แหวกอากาศและพุ่งตรงเข้าใส่เป้าหมายอย่างแม่นยำราวจจับวาง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่แสงเลเซอร์กำลังจะเจาะทะลวงเข้าร่างของสัตว์ประหลาดนั้น... ผิวน้ำในเงากระจกที่แตกไปแล้วกลับสะท้อนภาพเงาใหม่ขึ้นมา เงาของใครบางคน... กำลังยืนอยู่ด้านหลัง ดร.ไอรีล ในมุมอับสายตา และกำลังเงื้อมมือถืออาวุธมีคมพุ่งตรงมาที่หลังของเธอ! โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและสมการความน่าจะเป็นไปกับผม ขอบคุณจากใจจริงครับ