แผนซ้อนแผนของนายอัจฉริยะ

เสียงกระแทกของปลายนิ้วลงบนแผงคีย์บอร์ดโฮโลแกรมดังระรัวก้องห้องจำลองสถานการณ์สุญญากาศ ม่านแสงสีฟ้าเข้มสาดสะท้อนเข้ากับแววตาคู่คมของเซริน ผู้กำลังจ้องมองแถบสถานะพลังงานที่กำลังดิ่งพสุธาลงอย่างรวดเร็วจากคำสั่งฟลัดข้อมูลขยะที่ถูกส่งเข้ามาขัดขวางจากสถานีควบคุมภายนอก "คิดว่าจะใช้ไวรัสระดับสามสกัดกั้นการคำนวณเวกเตอร์แรงโน้มถ่วงของผมได้สินะครับ... ตื้นเขินเกินไปหน่อย" เซรินพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเยือกเย็น แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สมองส่วนหน้าของเขากำลังประมวลผลความน่าจะเป็นนับล้านวิธีในเสี้ยววินาที ระบบลูปเวลาของเขาบันทึกรูปแบบการโจมตีนี้ไว้ครบถ้วนตั้งแต่วิถีกระสุนยันพฤติกรรมของคู่แข่งอย่าง 'เวลล์' นักเรียนอัจฉริยะผู้ทะเยอทะยานจากตระกูลขุนนางวงโคจรชั้นใน ผู้ซึ่งทุ่มทุนมหาศาลเพื่อซื้อตัวแฮกเกอร์นอกกฎหมายมาป่วนเขาในด่านทดสอบจำลองภารกิจกู้ภัยสถานีอวกาศรกร้างนี้ บนอัฒจันทร์ผู้ชมเบื้องบน ดร.ไอรีลยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีไพลินภายใต้กรอบแว่นเลนส์ออปติคัลหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสนใจ เธอกำลังจับตาดูทุกย่างก้าวของเด็กหนุ่มที่มักจะสร้างความประหลาดใจให้เธอได้เสมอ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นให้เซรินตกเป็นรองและเสี่ยงต่อการถูกคัดออกจากสถาบัน แต่เธอกลับสังเกตเห็นรอยยิ้มประหลาดนั้น... รอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าตั้งแต่เริ่มเกม ในห้องจำลอง เซรินไม่1พยายามฝืนซอฟต์แวร์หลักที่ถูกไวรัสล็อกเอาต์ เขากลับเลือกวิธีที่บ้าระห่ำกว่านั้น นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศ ปิดการเชื่อมต่อระบบนำทางอัตโนมัติทั้งหมด แล้วเปลี่ยนมาใช้ระบบขับเคลื่อนด้วยมือด้วยการคำนวณด้วยสมองเปล่า (Mental Calculation) ซึ่งเป็นทักษะต้องห้ามเนื่องจากความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจหมายถึงการพุ่งชนผนังห้องสุญญากาศจนร่างแหลกสลาย "ถ้าทางตรงถูกปิดกั้น... เราก็แค่สร้างเส้นทางใหม่ขึ้นมานอกเหนือจากที่อัลกอริทึมออกแบบไว้ก็พอครับ" ยานกู้ภัยขนาดเล็กพุ่งทะยานออกด้วยความเร็วสูงชนิดที่เรดาร์ของฝ่ายตรงข้ามไม่ทันตั้งตัว เซรินดึงคันโยกบังคับหลบหลีกเศษซากดาวเทียมที่ลอยเคว้งด้วยมุมองศาที่แคบจนน่าหวาดเสียว แรงจี (G-force) กดทับร่างของเขาจนลมหายใจติดขัด แต่เขายังคงรักษาความนิ่งสงบได้อย่างน่าทึ่ง หน้าจอวิเคราะห์ความน่าจะเป็นของระบบลูปเวลาแสดงผลอัตราความสำเร็จที่พุ่งทะยานจากร้อยละสิบห้าเมื่อครู่ สู่ตัวเลขร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าในพริบตา ทางด้านเวลล์ที่นั่งควบคุมระบบก่อกวนอยู่ในห้องควบคุมหลัก ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อหน้าจอแสดงผลรายงานว่าเป้าหมายที่ควรจะถูกกำจัดออกจากการแข่งขันไปแล้ว กลับกำลังเร่งเครื่องแซงหน้ายานของเขายิ่งกว่าพายุสุริยะ "เป็นไปได้ยังไง! ไวรัสนั้นควรจะบล็อกการคำนวณเวกเตอร์ทั้งหมดของมันไม่ใช่เหรอ!" เวลล์ตะคอกใส่ลูกน้องเสียงดังลั่น "คะ... คำนวณด้วยมือครับคุณเวลล์! มันไม่ได้ใช้ระบบปฏิบัติการของสถาบันเลย มันคำนวณด้วยสมองของมันเองตั้งแต่ต้น!" ลูกน้องละล่ำละลักตอบด้วยความหวาดกลัว เซรินบังคับยานพุ่งทะยานผ่านเส้นชัยจำลองในวินาทีสุดท้ายอย่างสง่างาม เสียงประกาศจากระบบ AI ของสถาบันดังขึ้นก้องกังวานเพื่อยืนยันผลการทดสอบ [ประกาศผลการทดสอบ: ผู้สำเร็จภารกิจอันดับที่ 1 - เซริน (ด้วยเวลาที่เร็วที่สุดเป็นประวัติการณ์)] เสียงปรบมือประปรายเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มผู้สังเกตการณ์ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงฮือฮาด้วยความทึ่ง ดร.ไอรีลมองภาพบนจอใหญ่ด้วยมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด เธอยอมรับในใจว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีชั้นเชิงและความเด็ดเดี่ยวที่เหนือกว่าตำราเรียนเล่มไหนๆ บนโลกใบนี้ เซรินก้าวออกจากห้องจำลองด้วยท่าทีผ่อนคลาย เสื้อคลุมสีเข้มสะบัดตามแรงลมระบายอากาศของโถงทางเดิน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งสบเข้ากับดวงตาคมกริบของอาจารย์สาวที่ยืนรออยู่มุมเสา "ทำได้ไม่เลวสำหรับการเอาตัวรอดด้วยวิธีนอกคอกนะครับ เซริน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขึ้น ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความชื่นชม "ขอบคุณสำหรับคำชมครับอาจารย์ แต่ผมว่า... อาจารย์ควรจะไปตรวจสอบระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันเสียหน่อยนะครับ เพราะดูเหมือนจะมีหนูสกปรกบางตัวแอบเข้ามาปล่อยไวรัสในพื้นที่สอบของผม" เซรินแย้มยิ้มกزก ก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวทีละน้อยจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ดร.ไอรีลชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกรุกด้วยความกล้าหาญเช่นนั้น เธอกำลังจะเอ่ยปากตักเตือนเรื่องมารยาท ทว่าจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของเซรินก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการสั่งการ เสียงแจ้งเตือนโทนเสียงต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบลูปเวลาก็ดังขึ้นแทรกกลางบทสนทนา [แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบความผิดปกติของมิติเวลาในรัศมี 50 เมตร... ต้นกำเนิดสัญญาณมาจากห้องทำงานส่วนตัวของ ดร.ไอรีล] เซรินหันขวับกลับไปมองอาจารย์สาวทันที ขณะที่ดร.ไอรีลเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นรหัสลับสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนอากาศเบื้องหน้าของเด็กหนุ่ม ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะครับ