อุบัติเหตุหรือพรหมลิขิต (ที่ระบบจัดให้)

"เตือนภัย: ความหนาแน่นของสนามควอนตัมเหนือเกณฑ์วิกฤต ระบบลิฟต์มิติจะทำการล็อกพิกัดฉุกเฉินในอีก สาม... สอง..." เสียงสังเคราะห์จาก AI ประจำอาคารวิจัยดังก้องกังวานแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่ระรัวสะท้อนบนผนังโลหะอัลลอยด์สีเงินยวง เซรินขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวพรมลงบนโฮโลแกรมควบคุมขนาดจิ๋วที่ข้อมืออย่างรวดเร็วเพื่อคำนวณอัตราการยุบตัวของปริภูมิ-เวลา แต่ทว่า... ก่อนที่สมการชุดสุดท้ายจะถูกประมวลผลเสร็จสิ้น แรงกระชากมหาศาลก็เหวี่ยงตัวลิฟต์ดิ่งลงเบื้องล่างด้วยความเร่งที่เกินกว่าร่างกายมนุษย์จะรับไหว "ยึดราวเหล็กไว้ครับ ดร.ไอรีล!" เซรินอุทานเสียงดัง พร้อมกับพุ่งตัวเข้าคว้าข้อมือเรียวของหญิงสาวที่ยืนเสียหลักจากการสั่นสะเทือน แรงเหวี่ยงอันรุนแรงทำให้ร่างของทั้งคู่กระแทกเข้าหากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นอายจางๆ ของดอกไวโอเล็ตป่าที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นโอโซนจากระบบระบายความร้อนลอยแตะจมูก ในเสี้ยววินาทีที่แคปซูลลิฟต์หยุดนิ่งสนิทท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวที่สาดส่องลงมา ทัศนียภาพภายในห้องโดยสารขนาดคับแคบจึงบีบให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ดร.ไอรีลหอบหายใจเบาๆ แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับผนังโลหะเย็นเฉียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งของเซรินยังคงค้ำยันโครงสร้างเหล็กเหนือศีรษะของเธอไว้เพื่อป้องกันแรงกระแทกซ้ำ ดวงตาคู่คมสีไพลินของอาจารย์สาวจ้องมองตรงมายังเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ภายใต้ความเงียบงันที่ถูกคั่นกลางด้วยเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม หัวใจของนักคำนวณหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวต่อสมการใดๆ กลับเต้นระรัวผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้ "นาย... ช่วยปล่อยมือออกจากข้อมือฉันก่อนจะได้ไหม เซริน" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ตามวิสัยทัศน์ของนักวิทยาศาสตร์มือหนึ่ง แต่รอยระเรื่อจางๆ บนพวงแก้มขาวนวลภายใต้แสงสีแดงระเรื่อนั้น กลับทรยศความนิ่ง "ต้องขออภัยด้วยครับอาจารย์ แต่ระบบความปลอดภัยขั้นต่ำกำหนดว่าในพื้นที่ปิดตายที่มีออกซิเจนจำกัด การรักษาอุณหภูมิร่างกายและลดการเคลื่อนไหวเกินจำเป็นคือกลยุทธ์ที่ดีที่สุดในการประหยัดพลังงาน... อีกอย่าง มือข้างซ้ายของผมถูกล็อกไว้กับแผงวงจรฉุกเฉินที่ติดอยู่กับเสื้อของคุณพอดีครับ" เซรินเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพและราบเรียบตามเคย แต่รอยยิ้มมุมปากที่เจือความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยกลับทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความน่าอึดอัดใจปนความอบอุ่นอย่างประหลาด ไอรีลปรายตามองตำแหน่งมือของอีกฝ่ายที่แตะอยู่บริเวณกระดุมเสื้อสูทตัวนอกของเธอ เธอรู้ดีว่านี่คืออุบัติเหตุจากความผิดพลาดของโครงสร้างมิติ ไม่ใช่เล่ห์กลของเด็กหนุ่มผู้นี้ แต่ทว่า... ระยะประชิดที่ใกล้ชิดจนรับรู้ถึงไอร่างของอีกฝ่าย รวมถึงประกายตาที่ฉายแววห่วงใยภายใต้ท่าทีนิ่งสงบนั้น กำลังทำให้เกราะป้องกันทางจิตวิทยาที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีสั่นคลอน "เธอคำนวณความน่าจะเป็นในสถานการณ์นี้ไว้แล้วสินะ ว่าเราจะต้องมาติดอยู่ด้วยกันตรงนี้" ไอรีลหรี่ตามองเขาอย่างรู้ทัน "ความน่าจะเป็นที่ลิฟต์จะขัดข้องในจุดอับสัญญาณมีค่าเพียง 0.012 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นครับ... แต่ความน่าจะเป็นที่ผมจะดีใจที่ได้ติดอยู่กับอาจารย์ในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้ มีค่าเข้าใกล้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม" เซรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาที่มองตรงมานั้นไม่มีความล้อเล่นเจือปน มีเพียงความจริงใจที่สะท้อนผ่านม่านตาคู่นั้นอย่างชัดเจน จนคนฟังต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบซ่อนรอยยิ้มบางเบาที่แตะแต้มอยู่มุมปากของเธอเอง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเงียบอันลึกซึ้ง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงที่ดับสนิทไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาใหม่อย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโครงสร้างลิฟต์ "แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบร่องรอยการบิดเบือนของสนามพลังภายนอก เป้าหมายภารกิจลับบทที่ 9: 'ความลับในความมืด' ถูกกระตุ้นสมบูรณ์แบบ เงื่อนไขพิเศษ: ยืนยันสถานะความสัมพันธ์ทางจิตใจเกินเกณฑ์ 75% ระบบกำลังปลดล็อกพิกัดลับชั้นที่ศูนย์ (Level Zero) และ... ตรวจพบสัญญาณชีพจรปริศนาที่กำลังเข้าใกล้จุดที่ท่านอยู่... ณ เบื้องล่าง" เซรินหุบยิ้มทันที ดวงตาคู่คมหันขวับกลับไปมองที่แผงควบคุมเบื้องล่างซึ่งเริ่มมีละอองแสงสีครามรั่วไหลออกมาจากรอยต่อของพื้นลิฟต์ มือที่เคยค้ำยันเพื่อรักษาระยะห่างเมื่อครู่ เปลื่ยนเป็นคว้าจับด้ามจับอุปกรณ์ควอนตัมข้างเอวอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ ขณะที่ดร.ไอรีลเองก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นความเคร่งขรึมจริงจังในพริบตา เมื่อตัวเลขเวลานับถอยหลังบนหน้าจอระบบปรากฏขึ้นมาใหม่ด้วยอักษรสีเลือด... ศูนย์วินาทีสุดท้าย... พื้นลิฟต์ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากำลังสลายตัวกลายเป็นความว่างเปล่า! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้นะครับ