ความจริงครึ่งแรกที่ถูกเปิดเผย

เสียงปลดล็อกรหัสผ่านดิจิทัลของเซิร์ฟเวอร์ระดับเซนทิเนลดังขึ้นสามครั้งติด เป็นจังหวะที่เซรินจดจำได้ขึ้นใจ—ไม่ใช่เพราะมันเป็นค่ามาตรฐานของสถาบันวิจัยมิติเวลา แต่เป็นเพราะมันคือรหัสประจำตัวของบุคคลที่ฐานข้อมูลระบุว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามปีก่อน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นในความมืดของห้องควบคุมใต้ดิน แสงสะท้อนจากตัวเลขควอนตัมที่วิ่งพล่านบนจอทำให้ใบหน้าของดร.ไอรีลดูซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยนิ่งสนิทของเธอสั่นเทาเล็กน้อยยามเมื่อมองเห็นชื่อบัญชีผู้ใช้ที่ปรากฏขึ้นบนบรรทัดสุดท้าย "เป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำของดร.ไอรีลลอดไรฟันออกมาด้วยความตกตะลึง ดวงตาคู่คมที่มักจะเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและเหตุผล บัดนี้ฉายแววความสับสนและเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง "เรย์... นายควรจะตายไปพร้อมกับศูนย์วิจัยเฟสที่เจ็ดแล้วสิ" เซรินขยับตัวเข้าไปยืนชิดด้านข้างของอาจารย์สาวอย่างระมัดระวัง แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่ มีเพียงร่องรอยของการประเมินความน่าจะเป็นที่ทำงานด้วยความเร็วสูง สมองของเขาทำการคำนวณย้อนกลับไปยังความทรงจำในลูปเวลาก่อนหน้าทั้งหมด เพื่อค้นหาตัวแปรที่ขาดหายไป "อาจารย์ครับ ตั้งสติก่อนนะครับ" เซรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะข้อศอกของเธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและดึงเธอกลับมาจากภวังค์แห่งอดีต "แฮกเกอร์ที่เจาะระบบเราไม่ได้ต้องการทำลายระบบตั้งแต่แรก ถ้าเขาต้องการ คนระดับเรย์สามารถกวาดล้างฐานข้อมูลของเราได้หมดตั้งแต่สามลูปที่แล้วแล้วครับ" ดร.ไอรีลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสติ เธอหันมามองลูกศิษย์หนุ่มผู้มักจะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้าเสมอ แต่ในยามนี้ แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความจริงจังและห่วงใยอย่างแท้จริง "นายหมายความว่า..." "ผมหมายความว่า เขากำลังพยายามส่งข้อความบางอย่างมาหาเราครับ" เซรินหันกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าจอโฮโลแกรม นิ้วมือรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงเพื่อถอดรหัสส่วนเสริมที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชุดคำสั่งโจมตี "ดูนี่สิครับอาจารย์ รูปแบบการเข้ารหัสนี้... มันไม่ใช่การโจมตีเพื่อเจาะระบบ แต่เป็น 'โปรโตคอลการป้องกันภัยคุกคามระดับสูงสุด' ต่างหาก" บนหน้าจอ ปรากฏภาพจำลองสามมิติของแกนพลังงานควอนตัมที่กำลังสั่นคลอน เส้นกราฟสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดอันตราย มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้าถึงมหันตภัยที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ทันใดนั้น หน้าจอก็ตัดสภาพไปเป็นหน้าต่างสนทนาแบบเรียลไทม์ ตัวอักษรสีเขียวค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ *‘ไอรีล... ถ้าเธอยังดึงดันที่จะใช้พลังงานจากแกนหลักเพื่อรีเซ็ตลูปเวลาต่อไป แรงกระแทกทางมิติจะฉีกกระชากทวีปนี้ออกเป็นสองเสี่ยง’* ข้อความนั้นหยุดลงชั่วครู่ ราวกับผู้พิมพ์กำลังลังเล ก่อนจะปรากฏประโยคถัดมา *‘ฉันไม่ได้ทรยศสถาบันเมื่อสามปีก่อน... และฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำลายมันในตอนนี้ ฉันแค่กำลังซื้อเวลาเพื่อหยุดยั้งสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่ากำลังจะตื่นขึ้นใต้ดิน... สิ่งที่เธอกำลังปลุกมันขึ้นมาด้วยการวนลูปซ้ำแล้วซ้ำเล่า’* บรรยากาศภายในห้องควบคุมตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด เสียงลมหายใจของคนทั้งสองดังประสานกันไปกับเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่อง ดร.ไอรีลทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง ความจริงที่ถูกเปิดเผยครึ่งแรกนี้ราวกับค้อนหนักที่ทุบลงกลางใจ เธอมองหน้าจอที่มีชื่อของเพื่อนเก่าที่เธอเข้าใจผิดมาตลอดสามปี ความรู้สึกผิดและความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนพูดไม่ออก เซรินมองปฏิกิริยาของอาจารย์สาว เขาเข้าใจดีว่าความเจ็บปวดจากการสูญเสียความเชื่อใจมันหนักหนาแค่ไหน ชายหนุ่มจึงตัดสินใจก้าวไปข้างหน้า ยืนบังหน้าจอโฮโลแกรมไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อดึงความสนใจของเธอมาที่ตัวเขา "อาจารย์ครับ ความน่าจะเป็นที่เราจะรอดในลูปนี้ลดลงเหลือสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วก็จริง..." เซรินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอบอุ่น "แต่จำกฎเหล็กของเราได้ไหมครับ? ทุกปัญหาที่ระบบสุ่มขึ้นมา ย่อมมีช่องโหว่ให้เราพลิกเกมเสมอ" ดร.ไอรีลเงยหน้าขึ้นสบตากับลูกศิษย์หนุ่ม แววตาที่สั่นไหวเริ่มกลับมามีความมุ่งมั่นอีกครั้ง "แล้วนายจะทำยังไงต่อไป เซริน? เรย์กำลังบอกว่าเรากำลังเดินเข้าสู่กับดัก" "เราไม่ได้เดินเข้ากับดักครับอาจารย์..." เซรินหันกลับไปมองหน้าจอที่ตอนนี้ปรากฏพิกัดลับบนแผนที่สามมิติ ซึ่งเป็นจุดที่แฮกเกอร์หรือ 'เรย์' ส่งสัญญาณเข้ามา "แต่เรากำลังจะไปหา 'พันธมิตร' คนสำคัญ ที่จะช่วยให้เราปิดลูปนี้ได้อย่างถาวรต่างหากครับ" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบลูปเวลาที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นกังวานในหัวของเซริน พร้อมกับข้อความสีทองเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS - "พันธมิตรแห่งอดีตที่ถูกลืม"]** **[เงื่อนไข: เดินทางไปยังพิกัดลับก่อนเวลาศูนย์นาฬิกา มิฉะนั้น ลูปเวลาจะถูกล็อกถาวรและไม่สามารถย้อนกลับได้อีกตลอดกาล]** **[คำเตือนจากระบบ: บุคคลปริศนาที่สามกำลังดักรอพวกท่านอยู่ที่ปลายทาง... และเขาไม่ใช่ทั้งมิตรหรือศัตรู]** เซรินหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย จังหวะการเต้นของหัวใจเร่งเร้าขึ้นเล็กน้อยท่ามกลางความท้าทายครั้งใหม่ที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมคำนวณความน่าจะเป็นและเดินทางข้ามมิติเวลามาด้วยกันในตอนนี้และโปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ